A. Brief 17 februari 2021 - Theater aan de Parade - Een terugblik

CP Theater aan de Parade - een terugblik -

17 februari 2021

Aan de Gemeenteraad, Nu de Raad van State een opschorting van het bouwproces niet heeft gehonoreerd is er een vrijwel onherroepelijke stap gezet in het proces op weg naar de bouw van een nieuw (te groot en te duur) theater. Ik ga daar nu niet verder op in, maar vraag me af hoe het zover kon komen. Ik stond in de herfst van 2012 als enige spreker voor de raadscommissie om duidelijk te maken dat het bouwprogramma te ambitieus en overdadig was om het te realiseren op het kleine grondstuk aan de Parade. Ik herinner me dat een aantal raadsleden in de zaal gedurende mijn betoog veel interesse toonden voor hun telefoon en na afloop ‘geen enkele’ vraag of kanttekening plaatsten. Dit laatste is illustratief voor alle jaren daarna, plannen kwamen, budgetten wisselden etc. We stuurden kritische teksten, een alternatieve begroting, etc., niets bracht de fracties in beweging. In de achterliggende jaren stelde slechts een enkel raadslid een vraag om na een verkregen reactie er het zwijgen toe te doen. Kortom de raadsleden richten zich naar het college en de afspraken die gemaakt zijn en wel op een wijze die lijkt alsof ze onder curatele gesteld zijn en hun kritische vermogen verloren hebben. Om het geheugen even op te frissen: De Wet dualisering gemeentebestuur is ingevoerd op 7 maart 2002.

Sinds de invoering van de wet zijn de rollen, taken en posities van de raad en het college gescheiden en beschikken beide organen over een eigen ambtelijke organisatie ter ondersteuning.

In de dagelijkse omgang is er een waterscheiding, overbrugd door de fractievoorzitters die verenigd in een presidium de overige raadsleden informeren c.q. instrueren en zo een geoliede besluitvorming garanderen naar het college. Diegenen die het nog interessant vinden als volksvertegenwoordiger aan de gemeenteraad deel te nemen worden afgeschrikt en stellen zich niet beschikbaar, diegenen die op de lijst staan en gekozen worden raken gefrustreerd, zwijgen en incasseren hun vergoeding en mogen een heel enkele keer vanuit de hun toegewezen (in de fractie) portefeuille zich kenbaar maken. De wethouders aan de andere zijde van de waterscheiding vereenzelvigen zich met het ambtelijk apparaat, dat hun bedient en voorziet van (gefilterde) informatie en uit te voeren strategieën. Het aantal communicatieadviseurs/bestuursondersteuners is sinds de dualisering van het gemeentebestuur excessief toegenomen. De stadsbewoners (burgerij) zijn een onzekere factor die je zoet moet houden in klankbordgroepen, informeren en ontmoeten en met gestroomlijnde folder (achtige) teksten, en WOB verzoeken die je routinematig afwijst. Het lijkt op een vorm van damage control oftewel hou de burgers op een afstand.

Terug naar het theater, het bleek niet mogelijk met het gemeentebestuur (U) een gesprek aan te gaan, van gedachte te wisselen en gezamenlijk een draagvlak te creëren dat zou leiden tot een theaterplan in een enthousiaste interactie tot stand gekomen. Nooit getwijfeld, zelfs het rondwaren van het virus Covid19 werd geen aanleiding gevonden zich naar buiten te begeven en de geluiden uit de wereld van cultuur te vernemen en standpunten eventueel te herijken. Het zij zo, voor de stad een gemiste kans. Al- jaren geleden had men besloten dat er op de Parade gebouwd zou worden en is het bouwprogramma (een kleine onderbreking in 2017) vrijwel ongewijzigd gebleven. Te groot, te megalomaan, te duur en achterhaald. De ingehuurde consultant die namens de gemeente in dit dossier acteerde kon blijkbaar ongehinderd door ‘checks and balances’ een harde opdracht uitvoeren. En zo besloot u ferm om op 6 oktober jl. het gewijzigde bestemmingsplan inclusief de omgevingsvergunning vast te stellen en de Raad van State is daar dus nu (voorlopig) in mee gegaan. Voor uw dossier en om u te informeren hoe wij erin staan, doe ik u het beroepschrift met bijlagen toekomen.

De RvS toetste de kwaliteit en compleetheid van de gemeentelijke procedures en toetste helaas niet de inhoudelijkheid van de bezwaren. Dat kan in de voorzieningenrechtspraak tot het vermoeden van niet ontvankelijkheid leiden. We hebben nimmer de kans gekregen een discussie met gemeente hier over te kunnen voeren. Belangrijke argumenten onzerzijds zijn, geciteerd uit beroepschrift: “De dakvormen die in het planontwerp voor de toneeltoren en de tweede zaal zijn toegepast voldoen niet aan het bestemmingsplan. De gekozen dakvorm in het planontwerp is oneigenlijk ingezet om gebouwdelen (tweede zaal en toneeltoren) in volume mogelijk te maken d.m.v. verhoogde platte daken, die als daken in een ‘gebogen vorm’ gepresenteerd worden. Deze handigheid is bedacht en toegepast omdat het anders niet mogelijk zou zijn geweest om bijvoorbeeld een tweede zaal te realiseren met 1000 staplaatsen/of 460 zitplaatsen”.

[ en ] ‘Er zal door ons worden aangetoond dat de architectuurhistorische en bouwkundige vocabulaire op oneigenlijke (ondeskundige) wijze is ingezet en gebruikt om een gebouw (delen) met een grotere bouwhoogte (met plat dak) te realiseren”.

Met vriendelijke groet, Cor Passchier MAarch IAI Woordvoerder Bewonersgroep 25 Choorstraat-Papenhulst Den Bosch

Korte CV Cor Passchier behaalde in 1978 behaalde zijn diploma als architect aan de Academie van Bouwkunst in Tilburg. Hij was werkzaam als architect/directeur binnen diverse architectenbureaus en stedenbouwkundige combinaties. De kern van zijn activiteiten betrof grootschalige volkshuisvestingsprojecten, nieuwbouw en stadsvernieuwing, het restaureren van gebouwd erfgoed, utiliteitsbouw en onderzoek, maar ook de Toonzaal (Synagoge) in Den Bosch . Hij was in de jaren 1983-1989 vicevoorzitter van de Bond van Nederlandse Architecten/Koninklijke Maatschappij tot Bevordering der Bouwkunst (BNA). Cor Passchier is sinds 1991 erelid van de Ikatan Arsitek Indonesia (IAI). Sinds het begin van de jaren tachtig is Cor Passchier ook als architect-onderzoeker betrokken bij projecten in Indonesië, onder andere het inventariseren van het gebouwde erfgoed in Bandung: Inventory of monuments and worthwhile buildings in Bandung (1989) en de restauratie van het Huis Reinier de Klerk en bijgebouwen, de voormalige huisvesting van het Nationaal Archief van Indonesië (1998). Als directeur-coördinator was hij betrokken bij het Indonesisch/Nederlandse onderzoeksprogramma The inventory and identification of Forts in Indonesia (2008 t/m 2010). In 2013 was hij co-curator van de expositie Forts in Indonesia in het Tropenmuseum in Amsterdam. Hij publiceerde veelvuldig over Indonesisch gebouwd erfgoed.

Naast een groot aantal artikelen heeft hij, alleen of in samenwerking, Nederlandse-Indonesische en Engelstalige boeken gepubliceerd als Bouwen in Indonesië 1600-1960 (2016) en Bouwen in koloniale nadagen (2020). Hij was ook betrokken bij een aantal exposities over gebouwd erfgoed in Indonesië. Samen met de Indonesische architecten Han Awal en Budi Lim ontving Cor Passchier in 2002 de Unesco Heritage Award of Excellence. Ook kreeg hij, in Rotterdam (NAI), de Professor Teeuwprijs voor zijn inspanningen verricht op het terrein van culturele samenwerking tussen Nederland en Indonesië (2007). Daarnaast ontving hij twee onderscheidingen van de Indonesische architectenorganisatie (IAI) en een onderscheiding van de Bond van Nederlands Architecten (BNA). Cor Passchier is sinds 2003 architect-onderzoeker bij Passchier Architects en Consultants (PAC) en lid van de adviesraad van de Indonesische organisatie Pusat Dokumentasi Arsitektur (PDA).

Bijlagen: Beroepschrift gericht aan Raad van State, 12 november 2020. Nadere bijdrage in aanvulling op het op eerder verzonden beroepschrift, 12 januari 2020. Verzoek om voorlopige voorziening - Korte toelichting, 21 januari. De in de brief genoemde bijlagen zijn separaat al verstuurd naar de leden van de raad.