Inspreekbijdrage Wareman SDW 230608

Inspreekbijdrage mevrouw Wareman – SDW 8 juni 2023 Voor mij is armoede het niet kunnen leven in een omgeving waar ik mij prettig voel. Ik woon in een prachtige flat maar ik kan de huishouding niet doen. Eerlijk gezegd kan ik bijna helemaal niks meer. Door hersenletsel als gevolg van aids, bloedingen en propjes heb ik osteopenie waardoor ik veel pijn heb en mijn botten breek als ik mij stoot. Iedere 5 jaar wordt de dikte van mijn botten gemeten, laatste meting botten van iemand van 98 jaar. Ben al moe als ik uit bed kom en direct na het uit bed komen heb ik pijn op mijn borst. De energie die ik op een dag heb verbruik ik met het uitlaten van mijn hondje. Zonder hem zou ik niet buiten komen en wegkwijnen op de bank. Ik vind het heerlijk om tijdens het uitlaten te kletsen met de mensen die ik tegenkom. Mensen uitnodigen om langs te komen durf ik niet omdat het nooit schoon is bij mij thuis en bij iemand langsgaan is ook moeilijk in een rolstoel. Stephan mijn vriend doet zijn best naast zijn baan bij noot gehandicapten vervoer. Hij helpt mij met de dingen die ik zelf niet kan hij kookt doet boodschappen en probeert het huis schoon te houden. Tijd voor ontspanning of leuke dingen is er niet. Na het eten ga ik meestal naar bed dus laat hij ook de hond uit. Hij staat om half 6 op en is blij wanneer hij wanneer ik slaap even rust heeft. Is dit dan hoe mijn leven moet eindigen.

Hebben de specialisten die keer op keer mijn leven hebben verlengd dit voor niks gedaan. Mag ik nu eindelijk na 13 jaar vechten tegen mijn verslaving genieten van de laatste jaren van mijn leven. Delft Support kijkt strikt naar de regels niet naar de situatie en persoon in kwestie die om hulp vraagt. Mijn mantelzorger is nu zelf ernstig zien en hoopt nog hulp te krijgen voor ze naar een hospice gaat. Ik heb een boek geschreven over mij. Leven na mijn laatste hartinfarct. Met mijn verhaal hoopte ik mensen te kunnen helpen hun leven weer op de rit te krijgen. Nu voelt het alsof ik mensen misleid. Fouten worden niet vergeten, het verleden kan niet gewist worden maar de toekomst zou wel verbeterd kunnen worden als de regels menselijker zouden zijn. In naam van alle mensen die hulp nodig hebben, open uw ogen, toon gevoel en help. Zie mij een voormalig verpleegkundige die ziek werd en verslaafd raakte maar nog steeds een mens met waarden en normen, die recht heeft op hulp. De weg naar de afgrond was kort, de weg terug is oneindig dat besef ik mij maar al te goed Strijk eens over uw hart en help mij, gooi de regels eruit. Lees mijn boek en oordeel dan, misschien dat u dan mijn pijn voelt. De pijn van niet gehoord te worden. Gun mij die momenten buiten, ik heb jaren binnen gezeten vanwege de pijn in mijn benen.

Vorig jaar kreeg ik de keuze Serven of een bovenbeen amputatie, ik koos leven. Of dat een goede keuze was daar twijfel ik nu soms aan. Alles ben ik kwijt geraakt, mijn leven met twee benen is weg. Nooit meer wandelen, rennen, dansen, paardrijden noem maar op de lijst is lang. In plaats daarvan leven met pijn of verslaafd aan methadon en morfine. Dus ik zou u bijna willen smeken denk holistisch wees een mens Ik verdien dit niet, niemand verdient dit