Inspreekbijdraga vdB

INSPREKEN COMMISSIE SOCIAAL DOMEIN 22 01 2026 Ik ben

, een inwoner van Delft en representant van de

tweede feministische golf in de jaren 80 van de vorige eeuw. De tijd waarin we vanuit de autonome vrouwenbeweging Blijf van mijn Lijf Huizen hebben opgericht (ook in Delft) voor vrouwen die moesten vluchten voor de intieme terreur van hun partner of ex-partner. En nu zit ik hier dus weer, of beter gezegd nog, want dit hardnekkige maatschappelijke vraagstuk blijft maar als kauwgom in ons haar zitten. Deze keer zit ik hier namens 297 Delftenaren (waarvan ongeveer de helft mannen) die in september vorig jaar een open brief schreven aan hun nieuwe burgemeester. In die brief stond een hartenkreet, te weten STOP FEMICIDE IN DELFT. Als 1 van de initiatiefnemers van die open brief heb ik in september vorig jaar twee keer ingesproken bij de commissie EFB om die brief nader toe te lichten en duidelijk te maken wat wij van stadsbestuur willen. Bovenaan ons verlanglijstje stond en staat een centraal laagdrempelig steunpunt waar je als vrouw in gevaar terecht kunt, waar je 1 case manager krijgt die de muurtjes tussen de verschillende instanties afbreekt en jou begeleidt naar duurzame veiligheid. Maar precies op dit punt

vonden we in de burgemeester tot onze grote teleurstelling geen medestander. In het AD van 28 november jl zegt de burgemeester tegen een verslaggever - en ik citeer - : ‘Extra meldpunten vind ik niet alleen onverstandig maar ook zeer zorgelijk.’ Hij vindt dat er met Veilig Thuis en 112 genoeg garanties zijn voor het voorkomen van femicide. Wie het recente rapport van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd heeft gelezen weet wel beter. Door de beperkte tijd kan ik de voorbeelden niet noemen, maar ik heb ze hier paraat, dus misschien in de volgende ronde. Met dit standpunt staat Delft inmiddels vrij alleen in bestuurlijk Nederland, want overal in het land schieten specifieke Steunen Meldpunten voor intieme terreur als paddenstoelen uit de grond. Denk aan Rotterdam, Tilburg, Groningen en 4 Drentse gemeenten die op dit punt de handen ineen hebben geslagen. Dit doen deze gemeentes niet omdat Veilig Thuis en 112 zo goed werken voor vrouwen in gevaar, maar omdat zij onder ogen zien dat de bestaande hulpverlening aan vrouwen tekort schiet en dat je met een integrale aanpak ongelukken kunt voorkomen.

Vorige maand ben ik samen met een bevriende anti-femicide activist afgereisd naar het Rijswijkse stadhuis voor een gesprek met 2 ambtenaren die hierin nauw samenwerken met burgemeester Huri Sahin, die zichzelf tot meldpunt heeft benoemd na 2 femicides in haar gemeente. Koningin Maxima was daar toen toevallig op werkbezoek om zich te laten informeren over de onorthodoxe mensgerichte aanpak van femicide in Rijswijk. Dat gesprek was voor mij een ware eye opener waar ik hier omwille van de tjjd niet dieper op in kan gaan. Naast het verschil in opvatting over nut en noodzaak van een specifiek meldpunt zijn er nog 2 onderwerpen waarover wij van mening verschillen met de burgmeester. Dit zijn dataverzameling en monitoring. 1. Over dataverzameling: op dit punt sluiten wij van harte aan bij de aanbevelingen van de ASD: Ga de registraties (de kwantitatieve gegevens) van hulpverlening, politie en CJG combineren met kwalitatieve interviews met ervaringsdeskundigen. En gebruik de resultaten hiervan in je beleidscyclus. 2. Over monitoring: ook in het verlengende van de ASD: ga rapporteren over de ontwikkeling van de wachtlijsten, over

de effectiviteit van de ingezette interventies en over het realiseren van doelen en streefcijfers. 1 vraag aan de wethouder: Wat is de visie van wethouder Schrederhof op nut en noodzaak van een specifiek meld- en steunpunt intieme terreur en op de wijze van dataverzameling en monitoring? 2 vragen aan de leden van deze commissie: 1. Wat hebben de leden van deze commissie destijds gedaan na de moord op Esmeralda op 5 februari 2023 in de voortuin van haar moeder aan de Frederik van Eedenlaan, 10 minuten fietsen hiervandaan? Is er uitgezocht welke contacten er in de aanloop naar de moord zijn geweest tussen 112, Veilig Thuis en het slachtoffer? En welke lessen kunnen we hieruit leren? 2. Willen jullie in jullie fractieberaad nadenken over de vraag wat jullie als partij in de collegeperiode 2026 – 2030 kunnen doen om femicide de wereld uit te helpen om te beginnen uit Delft?

Bijlagen (achter de hand voor beantwoorden vragen) Rapport IGJ Veilig Thuis Eind vorig jaar verscheen er een rapport van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd. Die heeft 25 Veilig Thuis organisaties uitgevraagd over het aantal wachtenden en hun wachttijden. Daar kwam uit dat het maar 5 VT-organisaties (dat is maar 20%) erin slagen om 80% van de meldingen (dus 20% niet) op tijd af te handelen. Als 1 van de oorzaken noemden de ondervraagden het onvoldoende beschikbaar zijn van passende en deskundige hulp bij ketenpartners, zodat ze een casus niet over kunnen dragen. Ook signaleren zij een structurele toename van de instroom en de ernst van de meldingen. Met andere woorden: steeds meer mensen melden zich, met zwaardere ervaringen, maar in de keten van de hulpverlening waar VT naar moet doorverwijzen werken te weinig mensen en als ze er zijn, zijn ze niet deskundig genoeg. Dat zit ik hier niet te verzinnen, dat zeggen medewerkers van VT zelf tegen de inspectie.

Aanpak Rijswijk Voor het bestuderen van best practices hoeven we niet ver voor te reizen. Het kan zelfs op de fiets. Vorig jaar heeft de burgemeester Huri Sahin van Rijswijk zichzelf tot centraal meldpunt gebombardeerd na de moord op 2 vrouwen in haar gemeente. Zij riep alle vrouwen op die zich onveilig voelen achter hun voordeur om haar persoonlijk te benaderen. Intussen hebben zich bij haar honderden vrouwen gemeld, die worden geholpen door medewerkster die daarvoor zijn vrijgesteld. Kenmerkend voor haar aanpak is de visie dat er sprake is van systemisch falen van de bestaande hulpverlening. Als je dat onderkent weet je dat je een aanpak moet ontwikkelen die alle heilige huisjes afbreekt, die dwars door procedures en protocollen heen breekt. Daar maak je binnen de gevestigde orde misschien geen vrienden mee, maar het spaart wel vrouwenlevens.

Actieplan op goede gronden De gemeente gaat volgend jaar samen met de stad een lokaal actieplan maken om femicide terug te dringen. Maar op basis van welke vooronderstellingen gaat dat gebeuren? Als je ontkent dat er in de keten van alles mis is (geen integrale aanpak, geen case managers, te weinig tijd en deskundigheid bij de instanties) dan blijft Delft onbewust onbekwaam. Als je niet eerst doet aan fact finding (feiten en cijfers over de huidige mankementen in de keten), waarop baseer je dan je actieplan? En voor welke knelpunten ga je dan een oplossing zoeken? Als een specifiek Steun- of Meldpunt bij voorbaat taboe is, wat kan je dan als betrokken Delftenaar nog in zo’n werkgroep? Als we echt iets willen veranderen aan het systemisch falen van de instanties moeten we de realiteit onder ogen zien, want een illusie van effectiviteit is gevaarlijker dan een gebrek aan effectiviteit.