04.02 - Notulen raadsvergadering 30 maart 2026

(Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Joost Stegeman. De heer STEGEMAN: Voorzitter, dank u wel. Ik begin even met een aantal mensen te bedanken en daarvoor ga ik een tijdje terug in de tijd. Ik wil allereerst Henk Tiesma bedanken, ons D66burgerraadslid van de vorige periode. Hij heeft me ooit een keertje gevraagd om mee te gaan naar de fractievergadering van D66 en daar, kun je eigenlijk zeggen, is het voor mij begonnen. Ik wil vervolgens Pieter Holkamp en Zinho Schelkers bedanken, de fractievoorzitters van de vorige en van de laatste periode. Zij hebben me heel veel geleerd over de politiek en daar ben ik ze heel erg dankbaar voor. Ik wil uiteraard ook mijn andere fractiegenoten, Lisette Feuth en Jasper Hooijkaas, bedanken. We hebben de afgelopen vier jaar veel bereikt met zijn vieren. Het heeft inderdaad, zoals Lisette zei, heel wat avonden gekost, Jasper zei het ook, maar ik denk dat we dat er allemaal voor over hebben gehad. Ik wil graag ook de griffie bedanken voor alle ondersteuning. Vier jaar geleden hebben ze voor ons dat inwerkprogramma gedaan en dat heeft ook heel veel bijgedragen aan de manier waarop je als raadslid functioneert. Dus ook veel dank daarvoor. Uiteraard ook het college van wethouders en de burgemeester dank voor de samenwerking. Ik denk dat we vier jaar lang heel constructief bezig zijn geweest.

Het was ook een raadsperiode met wat opmerkelijke gebeurtenissen, de burgemeester zei het ook al: we hebben twee burgemeesters gehad en één ad interim-burgemeester. Het is zelfs voorgekomen dat er een staking van stemmen is geweest in een raadsvergadering waar een wethoudersvoordracht aan de orde was. Ik heb ook eens even nagezocht hoeveel partijen in dezelfde samenstelling zijn geëindigd als waarin ze waren begonnen, zowel met raadsleden als met burgerraadsleden. Ik dacht dat er wel een paar koersvaste partijen tussen zouden zitten, zoals bijvoorbeeld de SGP, maar nee: ook die zijn met een ander burgerraadslid begonnen. . . . Wat zei u, meneer Van Buuren? De heer VAN BUUREN: Die trouwde en verhuisde! De heer STEGEMAN: Juist, dan weten we ook meteen de reden daarvoor. Ook van de ChristenUnie dacht ik dat ze was geëindigd zoals ze was begonnen, maar ook daar is een burgerraadslid voortijdig gestopt. Dus geen enkele fractie is geëindigd zoals ze was begonnen. Dat is ook helemaal niet erg, er kunnen verschillende omstandigheden aan ten grondslag liggen en dat is prima. Er zijn natuurlijk ook positieve dingen. Wat mij het meest bij is gebleven, is de positieve vibe, zoals ze tegenwoordig met een modewoord zeggen, niet alleen tijdens de commissie- en raadsvergaderingen, maar ook in informele bijeenkomsten en tijdens werkbezoeken merkte je dat we gewoon met zijn

260330

Pagina 16 van 27

allen heel goed door één deur konden, de één misschien iets gemakkelijker dan een ander, maar over het algemeen ging dat toch erg goed. We hebben ook best wel heel veel grote onderwerpen op de agenda gehad en daar hebben we er ook best wel veel van gerealiseerd. Ik zat zelf in de commissie Samenleving & Economie en daar wil ik even een paar dingen uit halen. We hebben allereerst het Jeugdfonds sport en cultuur kunnen verhogen naar 130% van het minimuminkomen; daarvoor was het 120%. We hebben vervolgens ook ervoor gezorgd dat we dat hebben kunnen voortzetten. We hebben een nieuwe verordening Jeugdhulp geaccordeerd, die zorgde voor snellere en passende ondersteuning voor kinderen en gezinnen. Binnenkort zal de sporthal Schenkel worden vervangen door een volledig multifunctionele hal. Dat hebben we met z’n allen uiteindelijk ook kunnen realiseren en daar ben ik ook heel erg blij mee. Uitbreiding van de sportfaciliteiten, onder andere kunstgrasvelden voor diverse voetbalverenigingen, en heel recent de kleedkamers. Dat is ook wat we met zijn allen toch voor mekaar hebben gekregen. Daarnaast ook nog het plaatsen van fitness- en beweegtoestellen in de openbare ruimte, toegankelijk voor iedereen die daarvan gebruik wil maken. We hebben ook nog, onder andere samen met de Partij van de Arbeid, voor mekaar gekregen dat de gemeente Capelle het Schone Luchtakkoord heeft getekend.

Dat is ook iets vermeldenswaardig. En vrij recent hebben we ook nog een nieuwe Samenlevingsagenda vastgesteld, een koersdocument met een visie op de samenleving, en wat zij nodig heeft. Dat was dus de afgelopen vier jaar. Nu sta ik hier weliswaar om afscheid te nemen, maar als alles goed gaat, hoop ik hier over twee weken weer te staan en dan beëdigd te worden als burgerraadslid, dus voorlopig zijn jullie nog niet van me af! Tot slot, voorzitter, wil ik zeggen dat ik blij ben dat degenen die mij lief zijn hier vanavond ook op de publieke tribune zitten, al zijn er nu drie mensen niet, onder anderen mijn twee dochters Noah en Ira, die zitten nu in het vliegtuig van Guatemala naar Schiphol na een rondreis van vier weken door Panama en Guatemala. Dus die moet ik helaas nu missen en uiteraard – de burgemeester benoemde het ook al – mijn overleden vrouw Monique. Door haar ben ik misschien zelfs wel raadslid geworden, want ze zei ooit: wanneer ga jij nou eens de politiek in? Dus met hen in mijn gedachten zeg ik dank en wens ik u allen een fijne avond. Dank u wel. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan mevrouw Sienna Roos. Mevrouw ROOS: Voorzitter, collega's en dierbaren. En dan is het tijd om afscheid te nemen van iets waarvan je kunt zeggen dat je er eigenlijk een beetje mee bent opgegroeid. Vier jaar geleden werd ik als twintigjarige ineens mevrouw Roos van GroenLinks Capelle.

Ik had me als negentienjarige gemeld bij de lokale GroenLinks-afdeling omdat ik graag bij wilde dragen aan een groener en socialer Capelle. Meer specifiek wilde ik ook jongeren en vrouwen meer betrekken bij de politiek. Het zijn belangrijke stemmen en tegelijkertijd stemmen die iets minder vaak worden gehoord. Juist wij jongeren zouden beslissingen moeten maken die betrekking hebben op de toekomst en ook zorgen meer vrouwen in de politiek voor een betere representatie van de samenleving, waardoor bepaalde zaken waar mannen net iets minder bij stilstaan, eerder worden aangekaart. En zodoende. Om mijn idealen uit te dragen stelde ik mezelf steeds een aantal vragen bij de voorstellen van de commissie SLE: wat betekent dit voorstel voor de kwetsbare Capellenaar, en voor jongeren, en voor vrouwen, worden die hierin voldoende meegenomen? En welke plek zou duurzaamheid moeten hebben in dit voorstel? Ook voelde ik de verantwoordelijkheid om zelf een aantal initiatieven op de agenda te zetten. Ik was gekozen met voorkeursstemmen, ik had dingen beloofd en nu zou ik ze gaan waarmaken ook. De burgemeester noemde net al het aanpakken van menstruatiearmoede, het realiseren van meer studieplekken voor jongeren en het vrouwvriendelijker maken van de openbare ruimte, maar ook het verbreken van de partnerband met Jiashan.

En nu neem ik gelijk de gelegenheid te baat om iets mee te geven aan alle vrouwen, en dan met name jonge vrouwen die overwegen om politiek actief te worden, of niet politiek actief te worden. Ook ik werd geplaagd door die ene vraag die voor veel

260330

Pagina 17 van 27

vrouwen vast herkenbaar zal zijn: kan ik het wel, heb ik wel genoeg ervaring en kennis om mee te praten, kan ik iets zinnigs zeggen? En die vragen gingen nooit helemaal weg. Maar wat ik de afgelopen vier jaar heb geleerd, is dat je niet hoeft te wachten totdat je je er klaar voor voelt. Je groeit erin door het gewoon te doen, door je te blijven uitspreken. En nadat je met knikkende knieën achter die microfoon hebt gestaan, denk je: nou, ik heb het toch maar gewoon geflikt, misschien niet gelijk perfect, maar wel op je eigen authentieke manier! Dus soms moet je gewoon beginnen en dan blijkt dat je het al kon. Voor mij is het nu tijd voor een nieuw hoofdstuk. Ik ga samenwonen met mijn vriend in Rotterdam, ik ga de wereld ontdekken en ik ga ook een fulltime baan vinden. Maar geen zorgen: ik ga op zoek naar een nieuwe manier om mijn steentje bij te kunnen dragen voor een groenere en socialere wereld. Tot slot wil ik nog een aantal mensen specifiek bedanken, te beginnen met mijn vader. Mijn vader nam me als elfjarig meisje voor het eerst mee naar het stembureau en legde me alles uit over politiek. En ik vond het prachtig. Toen ik op de lijst stond voor de gemeenteraadsverkiezingen, was hij dan ook enorm trots, al vond hij het wel jammer dat ik op de lijst van GroenLinks stond in plaats van op de lijst van de VVD.

Soms was hij ook mijn zelfbenoemde adviseur, wanneer hij bijvoorbeeld zei: “Sièn, loop nou niet zo te posten op Instagram over geopolitiek, het Rivium, dát is pas interessant, daar moet je je over uitspreken!”, waarna ik zei: ja, maar pap, jij weet niet wat ik heb gezegd in de besloten commissie! Ik mis mijn vader nog iedere dag, maar ik draag zijn lessen voor altijd met mij mee. Ten tweede mijn collega's Eduard en Mediha. Wat heb ik een geluk gehad met zo’n enthousiaste, gezellige en warme fractie. Met jullie kon ik niet alleen over de inhoud praten, maar vooral ook heel veel lachen. En dat is maar goed ook, want ik zag jullie bijna vaker dan dat ik mijn eigen moeder zag. En mijn collega-raadsleden: bedankt voor jullie constructiviteit. Het was fijn om aan vraagstukken te kunnen werken waarbij het niet ging over ‘wat zegt links en wat zegt rechts?’ Het ging om: wat is nou het beste voor de Capellenaar? De Tweede Kamer mag er wel echt een voorbeeld aan nemen. Dan de griffie. Ik heb jullie vooral in het begin bestookt met allerlei vragen, maar jullie stonden steeds iedere keer weer voor ons klaar om het rustig uit te leggen. En dan als allerlaatste wil ik de Capellenaar bedanken. Zonder jullie had ik dit niet kunnen doen en dat vertrouwen betekent enorm veel voor mij. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Jeroen Kolster.

De heer KOLSTER: Geachte voorzitter, beste Joost. Het waren vier bewogen jaren. In maart 2022 werd ik in eerste instantie niet herkozen. Tijd, dacht ik, voor een verhuizing, een klushuis, daar was immers tijd voor, een privéleven, het stond weer voor de deur, zoals ik dat toen zei. Gezocht op Funda, biedingen gedaan, huis gekocht, het was raak, bod geaccepteerd. Nog geen twee uur later gaat de telefoon, en dat is niet overdreven: twee uur later, en voor ik het wist, zat ik alsnog in de gemeenteraad. Dat zegt eigenlijk alles over hoe deze periode is verlopen: onverwacht, dynamisch, zelden rustig. Er is ontzettend veel gebeurd. Ik neem u mee op een trip down memory lane, en dat is het risico als je het niet afstemt met anderen: dan val je soms in herhaling, maar daar moet u het mee doen vanavond. Het is immers de laatste keer. Het begint bij de eerste raadsreis. We werden bijna het Van der Valk uitgezet vanwege de geluidsoverlast. Dat heb ik ook nog niet eerder meegemaakt. We kennen een aantal raadsleden die de microfoon hier heel goed weten te vinden, maar dit sloeg wel alles. Een VVD-fractie die in de eerste termijn een amendement omarmt, maar daar in de tweede termijn op terugkomt. Een fractie die, doe eens gek, in z’n geheel naar een VNG-congres gaat, bleek ook niet helemaal de bedoeling te zijn. We deden het, niets was te gek.

En los van alle activiteiten waren er ook nog genoeg persoonlijke gebeurtenissen. Ik zal een aantal dingen benoemen, beginnend bij mijn eigen fractie. Er is maar één fractielid dat de volledige termijn heeft volgemaakt: Caroline. Mels stopte, waardoor ik terugkwam. Mark werd tegelijkertijd met mij geïnstalleerd omdat Harriët wethouder werd en later werd Leon burgemeester. Welkom Sherwin.

260330

Pagina 18 van 27

Iets anders dan: wie kan zich de gele trui van Martin van Gent nog herinneren? Martin verhuisde en zijn zetel bleef van rechtswege achter. Daarmee verdween de fractie CBB Van Gent uit de raad. Kees nam zijn plaats in. Helaas is Kees niet meer onder ons, net als Ans, maar Bas nam de vrijgekomen raadszetel in en sloot zich bij de VVD aan. En vanavond neemt Caroline weer afscheid van al die mensen die zich druppelsgewijs tijdens haar raadsperiode bij haar hadden aangesloten. Ze kan zich overigens scharen in het rijtje met Sinho, want ook Sinho neemt vanavond afscheid van zijn gehele fractie. En het bleef niet bij afscheid nemen. We namen afscheid van Peter Oskam, die nam ook nog gemeentesecretaris Sander mee. Na Cor als tussenpauze kwam Joost, onze nieuwe burgemeester. De gehele raadsfractie van de PvdA stapte op. Cor was eerst fractievoorzitter van Leefbaar Capelle, daarna fractievoorzitter van Capels Belang en nu wethouder voor Leefbaar Capelle. BVNL kwam en ging, Tatjana vertrok naar Voorne aan Zee, waarna Joram zijn zetel innam, die zich na een tijd aansloot bij Leefbaar Capelle en later bij groep Van der Heide, en dat was ook echt een groep Van der Heide. En dan Jannes, de king of the castle: zes keer in het midden van deze rookworst geweest deze raadsperiode. Ook hij was één van die vier wethouders op het dossier stadsontwikkeling.

Mevrouw de griffier: als ze allemaal op 1 april benoemd worden, grijp uw kans, maak een foto en laten we hopen dat u die een tijd kunt gebruiken. Ik wens u en uw gehele team van de griffie een rustige raadsperiode toe. Caroline, ik wens jou samen met Yoek ook een stabielere vier jaar toe en waag het niet om op te stappen, want voor je het weet sta ik hier in september weer en dat kan niet de bedoeling zijn! Ik had het al aan het begin even over mijn privéleven. Dat kwam de afgelopen jaren toch weer wat meer onder druk te staan, zeker als commissievoorzitter, een eervolle, mooie taak, maar je bent veel van huis. Na vier jaar burgerraadslid en acht jaar raadslid komt er nu een einde aan die periode. Ik had het voor geen goud willen missen en eerlijk is eerlijk: ik zou het ook zo weer doen. Ik heb het naar mijn zin gehad. Ik heb het goede voor de stad gedaan, daar zijn de meningen over verdeeld af en toe, maar dat is juist politiek. Collega's die doorgaan: u krijgt er 17 nieuwe raadsleden bij. Een meerderheid van de raadsleden is daarmee nieuw. Wees een beetje lief voor mekaar in het begin. Probeer ze te helpen om het vak te leren, ook als ze niet in je eigen fractie zitten, want daar wordt Capelle beter van. Dank u wel. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Willem Vlot. De heer VLOT: Dank u wel, voorzitter.

In tegenstelling tot wat u misschien aanhaalde toen u zojuist een afscheidswoord tot mij richtte, ga ik niet meer hier uitvoerig het woord nemen. Ik heb natuurlijk heel wat meegemaakt in al die jaren en ook, zoals het zo vaak ging, als een van de laatsten de gelegenheid gekregen het woord te nemen in de vergadering. Ik zou terug kunnen gaan naar de eerste ergernis, toen een partijgenoot voor de sloop van de Hoven stemde. U kunt zich voorstellen dat dat destijds bij mij al in het verkeerde keelgat schoot, en dan kan het heel snel zijn dat je dan uiteindelijk na 7,5 jaar het besluit neemt om toch maar bij die partij te vertrekken. Ik kan ook teruggaan naar mijn eerste raadsreis. Dat was, geloof ik, een unicum voor de SP, want tot dan toe waren SP’ers niet mee op raadsreis gegaan, dat werd gezien als een verkwisting van gemeenschapsgeld. Het was in ieder geval slecht voor de lever, dat kan ik beamen! Maar het was zonder meer een gedenkwaardige reis, met veel jonge honden destijds. Ik zie er nog steeds een paar terug. Volgens mij is er één fractievoorzitter geworden van Leefbaar Capelle, als ik het me goed herinner. De heer Weijers, die mijn telefoon redde. Ja, prachtige herinneringen aan de stad Groningen. Maar goed, verkwisting van gemeenschapsgeld.

We hebben sinds de ombuigingen een andere kijk op de gemeentefinanciën en ook de raad probeert daar dan een bijdrage aan te leveren. Maar aan de andere kant was het geen verkwisting, want het heeft ook de basis gelegd voor een goede verstandhouding. Dat is ook een van de redenen waarom toch vaak uitgekeken wordt naar die uitstapjes van de raad, omdat het die verstandhouding die hier al eerder ter sprake is gekomen echt wel ten goede kan komen en ook omdat je juist als die niet goed is, daar in die setting ook nog eens even een schepje bovenop zou kunnen doen, en dat dat gebeurt ook.

260330

Pagina 19 van 27

Al met al heeft de raad mij veel gegeven, maar ook veel van mij genomen. Maar ik hou het kort, zoals ik u beloofd heb! Ik richt nog een woord van dank tot mijn voormalige fractiegenoot Jan Breepoel en Janet Slob. Dat verband van de SP stond goed. Ze hebben geloof ik ook wel enig begrip gehad voor het feit dat ik uiteindelijk op deze manier mijn raadsdeelname heb beëindigd. Ik sluit me aan bij al die andere woorden. Dat deed ik meestal niet, ik wilde toch altijd mijn eigen geluid laten horen, al kreeg ik dan niet altijd de waardering waarop ik gehoopt had. Het werd altijd laat en het was wat uitvoerig, maar ik ben blij dat ik die bijdragen heb kunnen leveren en dat ik in ieder geval vanuit mijn eigen persoonlijke overtuiging ook wel denk mijn hoofd nog wel een beetje geheven te kunnen houden, ook al was ik natuurlijk vaak de underdog, ook vanuit politiek oogpunt. Maar goed, ik laat het erbij. Voorzitter, ook met u was het fijn samenwerken. We mogen er niet over uitweiden, de heer Frieser zei het al, dus dat zal ik ook niet doen, maar het proces was in ieder geval weer interessant. Dat gold eigenlijk voor alles wat ik heb gedaan voor de raad. Dank u wel u allen. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Eddy Patty. De heer PATTY: Dank u wel, voorzitter.

Aan alle aanwezigen, in het bijzonder natuurlijk de vertrekkende raadsleden: we staan hier in verband met het afscheid en ik heb wat moeite met het woord ‘afscheid’, omdat het zo definitief klinkt. Misschien zou ‘uitzwaaien’ een alternatief kunnen zijn, zo van: nou ja, oké, het is wel uitzwaaien, maar we komen nog een keer terug misschien. Vandaar. De burgemeester heeft daarnet herinnerd aan het feit dat de grafrechten voor de Molukse gemeenschap van de eerste generatie geregeld zijn. Daarop aansluitend ben ik trots dat ik als Capellenaar met een Molukse achtergrond twee raadsperioden deze gemeente heb mogen dienen. Tijdens mijn maidenspeech heb ik ook achter dit katheder gestaan voor het borstbeeld van onze Koning. Iedereen vroeg zich af, toen ik langs dat andere katheder liep: waarom loopt hij nou deze kant op? Welnu, dat is als eerbetoon aan de eerste generatie, bijvoorbeeld mijn peetvader, die zoiets had als: we zijn nu in Nederland, maak er wat van en we zullen elkaar best nog wel tegenkomen. Dat heeft ertoe geleid – misschien weten jullie dat niet – dat de toenmalige burgemeester Peter Oskam in het college heeft besloten de Nederlandse vlag in het vervolg in het gemeentehuis te installeren tijdens de raadsvergaderingen. Dat geeft mij wel een bepaalde mate van trots. ik ben hier gekomen in 2018 als raadslid, mede dankzij John Janson.

Ik weet niet of John in de zaal is, maar die heeft gezegd van: joh, na een aantal jaren als voorzitter van het wijkoverlegplatforms ‘sGravenland kun je misschien wat in de gemeentepolitiek betekenen. Vandaar dat ik dat heb gedaan. In die gemeentepolitiek heb ik het, zonder alle andere collega's tekort te doen, reuze naar mijn zin gehad. Ik heb er ook veel geleerd. In het bijzonder wil ik de samenwerking met Micle Jaliens van Leefbaar Capelle bedanken voor onze samenwerking; die heb ik zeer gewaardeerd en ik heb er veel van kunnen leren. Nu ben ik verbonden aan ‘Echt voor Capelle’ en met alle uitdagingen die op ons afkomen, denk ik dat ik in mijn nieuwe rol waarschijnlijk toch nog wel wat kan betekenen voor de gemeente Capelle. Even terugkomend op het feit dat ik als Capellenaar met een Molukse achtergrond Capelle heb mogen dienen. De burgemeester heeft één aspect aangehaald, met name de grafrechten, maar er zijn natuurlijk heel veel dingen gepasseerd in deze gemeente als het de Molukse gemeenschap aangaat, waar ik onderdeel van ben. Wat mij positief is opgevallen, is dat de gemeente Capelle, of het nu het college of de raad is, zich altijd positief heeft opgesteld ten opzichte van de Molukse gemeenschap. Ondanks alle problemen die er waren in deze gemeente met de Molukse gemeenschap is het nu in ieder geval rustig en goed.

We zijn volledig geïntegreerd en we kijken uit naar de toekomst in Capelle. ik wil nog enkele andere aspecten aankaarten. Zo was er de verhuizing van het kamp IJsseloord, het barakkenkamp, naar de huidige Molukkenbuurt. Dat ging niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk zijn we toch nog steeds hier aanwezig. Die Molukkenbuurt moest op een gegeven moment opgeheven worden. Dat is niet gelukt eigenlijk. De toenmalige woonstichting moest ontbonden

260330

Pagina 20 van 27

worden en uiteindelijk zou de Molukkenbuurt toebedeeld worden aan een woningbouwcorporatie, ware het niet dat geen enkele woningcorporatie bereid was om dat op zich te nemen. En wat hebben wij als Molukse gemeenschap gedaan? Een eigen woningcorporatie opgericht: de Stichting Walang. Helaas was die geen lang leven beschoren, maar wel meer dan 25 jaar. Met inzet van het ambtelijk apparaat en de woningcorporatie Havensteder hadden wij het idee om te fuseren. Dat is echter niet gelukt. Dat is jammer, maar het is niet anders. Belangrijk was ook de aardbeving in de Molukken. De gemeente heeft daaraan een financiële bijdrage geleverd. Ik dank ook de fractie van de SGP, die daarin ook wat heeft kunnen en willen betekenen, ondanks het feit dat steun aan de Molukken niet valt binnen de competentie van de gemeenteraad. Naast de aardbeving en, nogmaals, de grafrechten, wil ik refereren aan de onthulling binnenkort van het monument voor het kerkgebouw in de Molukkenbuurt in verband met 75 jaar Molukkers in Nederland. In 1951 kwamen we hier aan. Ik heb zeven jaar in het voormalige doorgangskamp Vught gewoond, vanaf 1951 tot 1958, ben toen in Capelle komen wonen en tot nu toe nog steeds in Capelle gebleven. Ik heb altijd gehoopt dat wij als Molukse gemeenschap een rol zouden kunnen spelen als het gaat om een aantal facetten, bijvoorbeeld het integratiebeleid.

Dat is niet gelukt, in die zin dat ik denk dat het te maken heeft met het feit dat wij op een andere manier naar Nederland zijn gekomen dan andere niet-Capellenaren, en dan bedoel ik met name de nietwesterse mensen die hier zijn komen wonen. Wat dat betreft zou dat een reden kunnen zijn, maar ik zal altijd mijn best blijven doen om te zorgen dat er ook vanuit de Molukse gemeenschap personen zijn die zich kandidaat willen stellen voor het raadslidmaatschap. Met gepaste trots verlaat ik u nu, zonder het woord ‘afscheid’ in de mond te willen nemen, want we zullen elkaar best nog wel tegenkomen, zeker als het gaat om de vele uitdagingen die ons te wachten staan. Daarbij wil ik de nieuwe gemeenteraad heel veel wijsheid en kracht toewensen, maar met name ook oproepen te luisteren naar de Capellenaren. Bovenal wens ik jullie plezier in jullie werk, want met plezier kun je echt heel veel bereiken, want plezier straal je ook uit naar andere politieke partijen binnen deze gemeenteraad. Uiteindelijk moeten we het als een samenwerkingsverband zien om datgene wat we voor ogen hebben uit te kunnen voeren. ik wens u daarbij nogmaals heel veel sterkte en wijsheid. Een woord van dank ook aan mijn vrouw Mariëlle van den Berg. Ik doe nu weliswaar het raadswerk niet meer, maar dat wil niet zeggen dat ik dan tijd overhoud! Dat is niet het geval.

Laatst kreeg ik een opmerking van: ik ben vaak langs jullie huis gereden, maar ik zag jouw auto nooit voor de deur staan. Ja, dat kan, dan ben ik onderweg. Zoals mijn vader altijd zei: we zijn in dit leven altijd onderweg, er zullen uitdagingen komen, positieve en negatieve, maar doe dat vanuit je hart. Dat wil ik u ook allen meegeven in het belang van Capelle aan den IJssel en in het belang van alle Capellenaren. Dank u wel u allen. (Applaus) De VOORZITTER: Ik heb het verzoek gekregen om van de eerder vastgestelde volgorde van sprekers af te wijken, wat te maken heeft met het feit dat we ook e en aantal heel jonge aanwezigen in ons midden hebben. Daarom wil ik nu eerst de heer Arwin van Buuren het woord geven. De heer VAN BUUREN: Ja voorzitter, daar sta ik dan, met weemoed, maar ook met dankbaarheid. Ik heb de laatste weken veel loftuitingen naar me toe gekregen, ook vanavond weer, en ben daar een beetje verlegen onder. Ik wil er een paar dingen over zeggen, ook wel ter relativering van dit alles, want het zou heel onterecht zijn als we vanavond met al die waardering blijven steken in mijn persoon. In de bijbel lezen wij: wat hebt gij, dat ge niet ontvangen hebt? Maar ook: wie roemt, die roeme in de Heere God. Daarom zeg ik, zoals ook Johann Sebastian Bach: Soli Deo Gloria. Daarnaast, als je je werk leuk vindt, gaat het eigenlijk ook vanzelf, dan valt het je niet zwaar.

Maak van je hobby je werk en je hoeft nooit meer te werken! Daarnaast heb ik ook ontzettend veel geleerd. Ik heb mijn gemeenteraadslidmaatschap altijd gezien als mijn doorlopende maatschappelijke stage. Ik heb ook heel veel tijd gekregen om het vak te leren, dat hebt u wel gehoord vanavond. Dat heb je met van die onhandige leerlingen, die hebben veel tijd nodig. Ik heb veel afgekeken, veel opgestoken – oom Gert is al genoemd, Arnold Weggeman is al genoemd –, heel veel vertrouwen ook gekregen tot het laatst,

260330

Pagina 21 van 27

ook nu nog in mijn rol als verkenner. Daar dank ik u allen voor. En tot slot: hoe je met anderen kunt samenwerken, maakt ook alles uit. Daarom is het goed om de lof en waardering die ik kreeg te delen en door te leggen naar waar die hoort. Allereerst burgemeester en wethouders, dank voor de fijne samenwerking, meestentijds constructief, meestentijds gevoelig voor argumenten, en soms moest ik jullie een handje helpen om goed te luisteren, maar dan kwam het ook meestal wel goed! Ik heb heel erg genoten van de commissies SOB en SLE, de inhoud blijft toch het leukste. Het presidium, fijne, collegiale samenwerking, altijd ook oplossingsgericht en eerlijk naar elkaar. Het bitterballenoverleg, beste mensen, houd dat er alsjeblieft in! De griffie, vlekkeloos, altijd ondersteunend, altijd coulant als ik weer een deadline dreigde te missen. Ik gun jullie nog wat meer ruimte om nog meer te doen aan de strategische positionering van de raad en ik hoop ook dat de raad daarin met jullie stappen wil maken. De werkgeverscommissie: belangrijk werk vaak, achter de schermen, een beetje onder de radar, maar het gaat wel om de machinekamer van de raad en die verdient al onze aandacht, toewijding en steun. De Rekenkamer, ook belangrijk, altijd goede rapporten gekregen. En tot slot de ambtelijke organisatie: professioneel en kundig. Laten we daar echt zuinig op zijn.

Zie de organisatie alsjeblieft niet als een kostenpost, maar zie die als je belangrijkste vehikel om je ambities voor de stad te realiseren. En allen die ik in de afgelopen tijd op enigerlei wijze heb teleurgesteld, of gekwetst, die ik misschien onheus heb behandeld, of waar ik mijn plicht misschien onvoldoende serieus heb genomen, wil ik daar ook oprecht vergeving voor vragen. Beste mensen. Een groot deel van de raad neemt afscheid. Dat legt ook een grote verantwoordelijkheid op de raadsleden die blijven én op de nieuwe: investeer in je kennis, investeer in je vaardigheden, investeer ook in je instrumentarium. Ik zou natuurlijk het liefst mijn politieke testament voorlezen, of nog even uitleggen bij alle punten waar ik geen gelijk kreeg, dat ik wel gelijk had, maar dat conflicteert met mijn rol als verkenner, dus dat bespaar ik u. Twee adviezen: investeer in de stad, investeer in het weefsel van de stad, maar investeer ook in de relatie met elkaar. Het is al een paar keer gezegd: je hoeft geen vrienden te worden, maar leer elkaar waarderen, neem elkaar serieus. Tja, voorzitter ik zit natuurlijk een beetje met het feit dat de kinderen naar bed moeten, dus dat scheelt u ook tijd! In mijn afscheidssymposium ben ik ingegaan op vier deugden, de vier klassieke deugden. Er zijn ook drie theologische deugden. U had het over stormankers waar ik me hard voor heb gemaakt.

Ik denk dat er drie stormankers zijn waar ik in mijn politiek en werk veel aan heb gehad: geloof, hoop en liefde. Velen kunnen de zin van het bestaan en van het leven maar moeilijk benoemen en geloof is dan juist het kader om de betekenis van alles te mogen zien, ook om te durven vertrouwen. Het loopt God niet uit de hand. Dat geeft ontspannenheid en ontvankelijkheid. We kunnen niet alles oplossen of voorkomen, maar dat hoeft ook niet. En de hoop sluit daarop aan. Bij hoop gaat het om het in verwachting handelen. We doen ons werk in de hoop en in de verwachting dat we iets kunnen bijdragen aan de samenleving en bij tegenslagen houden we ons vast aan die hoop. We leven in onzekere tijden, maar we slaan de blik vol vertrouwen op de toekomst en we verrichten kleine daden van rechtvaardigheid en liefde. Liefde. In de politiek is dat vooral ook de liefde tot de wereld, zodat we onze publieke verantwoordelijkheid met overtuiging nemen. Liefde is dan de kracht om werk te maken van de gemeenschap, om te investeren in harmonie en om je te committeren om met elkaar te bouwen aan iets moois. Dit fundament gaf mij elke keer weer inspiratie en kracht om dit werk te doen. Ik heb niet vaak met bijbelteksten gestrooid, ik heb geprobeerd om in mijn wijze van opereren iets door te laten schijnen van mijn christen-zijn: betrouwbaar, hoop ik, eerlijk en constructief.

En u weet: ook met een vleugje humor. Ik heb geleerd: dat is nou voluit theocratisch. Zo leerde ik van de theoloog Van Ruler. Je hoeft niet bang te zijn voor het feit dat de SGP zich beroept op een heilig boek of een hogere macht, dat maakt helemaal geen verbeten mensen die onvermoeid strijden om een ideologisch gedreven heilstaat op aarde te realiseren, die fundamentalistisch hun geboden aan anderen opleggen. Het geloof in de theocratie, dat God regeert, maakt juist ontspannen mensen, mensen die hun eigen werk en alles wat er gebeurt ook kunnen relativeren en in vertrouwen alles ook in handen leggen van God, Die regeert. Een kwinkslag en een grap doen dus geen afbreuk aan de ernst van ons werk, maar onderstrepen juist

260330

Pagina 22 van 27

dat we beseffen dat we maar kleine en vaak onwetende radertjes zijn in Gods handelen met deze wereld. Ik heb al heel veel mensen bedankt. Ik wil er nog een paar aan toevoegen. Pieter, Henry, Gerben, Hendrik, Robert, Dick, Peter, Aad en Corstian, ofwel de leukste en misschien wel de beste fractie die je kunt bedenken, vrienden voor het leven. Onze kinderen vonden het eigenlijk maar niks dat ik stopte als raadslid. Maar dat kwam omdat ze het onderscheid tussen gemeenteraad en fractie nog niet helemaal begrepen. Ik heb hen uitgelegd dat ik gewoon bij de SGP bleef, want ik zou de kameraadschap met jullie voor geen goud willen missen. Overigens, het best bewaarde geheim uit onze fractiegeschiedenis is dat wij in coronatijd, als wij als raad online vergaderden, netjes op 1,5 m afstand bij ons in de keuken de grootste lol hadden! En dan de tweede aanvulling. Geert, Joost, die hem al gesmeerd zijn, Geeske, Maartje, Mark, Renske en Noortje: jullie kennen papa niet anders dan als raadslid. Het is eigenlijk deel van jullie identiteit. Je bent ermee verweven geraakt en ermee opgegroeid, van jongs af aan meegeleefd en meegeholpen, al was het maar om van andere partijen zoveel mogelijk campagnemateriaal af te troggelen, zodat het tenminste in veilige handen kwam! Mijn trouwste supporters in Capelle hebben nooit op mij kunnen stemmen. Tot slot, Gineke.

Ook jij kent mij niet anders dan als politiek actief. In onze verkeringstijd werd ik burgerraadslid en we hadden nog maar net onze Joost, of ik werd voor de eerste keer beëdigd. We zijn getrouwd zonder huwelijkse voorwaarden, maar ik heb je wel gevraagd of je het goed vond dat ik een deel van mijn vrije tijd in de politiek mocht stoppen. En dat vond je gelukkig goed. En laten we wel zijn, het is nu eenmaal zo: ontberen doet waarderen. Hier stopt mijn voorbereide tekst. Maar Gineke, dank je wel voor alles, ik hou van jou. Beste mensen, het ga u goed. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Gerrit Spruit. De heer SPRUIT: Voorzitter. De griffier vroeg mij of Arwin van Buuren even eerder mocht, opdat de kinderen naar huis mochten. Daar moest ik wel even over nadenken, maar toen ik even ging tellen dacht ik: ja, de familie Van Buuren is groter dan de grootste fractie in deze gemeenteraad, dus dan heb je automatisch volgens mij wel weer een voorkeursbehandeling verdiend! Ik was vanochtend al in het gemeentehuis, waar ik mijn laptop en dongel heb ingeleverd, want ik dacht: dit is de laatste dag als raadslid.

Ik kwam even voor halfacht binnen en ik werd besprongen om mijn pasje in te leveren en vervolgens hoor ik van de burgemeester dat we eigenlijk in dienst zijn tot morgen middernacht, dus ik wil eigenlijk mijn pasje terug hebben! Gelukkig heb ik mijn fiets niet in de fietsenstalling gezet, zo slim ben ik dan wel, want voor hetzelfde geld krijg ik mijn pasje niet terug en mijn vaste fietsmaten hebben ook geen pasje meer, denk ik. Goed. Over de laatste vier jaar is al veel gezegd, heel veel personele wisselingen, maar de vier jaar daarvoor zijn iets minder vaak belicht en daarin waren toch ook nog wel wat bijzondere zaken aan de orde. Want we zijn daar begonnen in de tijdelijke raadzaal in het IJsselcollege en pas lopende die raadsperiode naar deze raadzaal gegaan. En we hebben de coronaperiode meegemaakt, op zich was het ook heel bijzonder dat we digitaal vanuit huis aan het vergaderen waren. Daarbij werkte niet bij iedereen de internetverbinding even goed. Ik heb een keer een vlammend betoog gehouden over, ik weet niet eens meer welk onderwerp, en toen hoorde ik naderhand van Peter Oskam: zou je misschien even opnieuw willen beginnen, want je klinkt alsof je in een echoput zit! Wat ook wel heel spannend was, was dat we van de griffie een ontheffing kregen.

Toen mochten we wel weer hier vergaderen, maar we hadden toen de avondklok: je moest voor een bepaalde tijd thuis zijn, en dan kregen we een ontheffing, zodat, als we onderweg aangehouden werden, we konden laten zien dat we rechtmatig op straat waren. Helaas ben nooit aangehouden, en niemand volgens mij, maar het was op zich wel een spannende periode. In die tijd hebben we overigens ook nog een fractielid verloren. Kees de Jong en Ans Hartnagel zijn al genoemd, maar Albert van Bart is in die coronaperiode overleden en daarbij hebben we een heel aparte uitvaart meegemaakt, omdat we in verband met de toen geldende regelgeving alleen met de auto langs mochten rijden. Die periode

260330

Pagina 23 van 27

kenschetste zich overigens wel door veel meer rust dan de laatste periode als het gaat om de gedoetjes in fracties met het wisselen van mensen. Ik ben negen jaar geleden gaan nadenken over een toekomst in de gemeentepolitiek, als je het al een toekomst mag noemen als je al bijna bejaard bent, zeg ik er maar even bij! Ik heb toen Ans Hartnagel gebeld, die kende ik al veel langer, en gevraagd van: joh, Ans is het wat als ik iets in jouw partij kan gaan doen? Nou, daar reageerde ze best enthousiast op en zo ben ik bij Leefbaar Capelle terechtgekomen, want ik wilde wel iets gaan doen in de gemeentepolitiek, maar dan wel bij een lokale partij, omdat ik vond dat de gemeentepolitiek echt over de gemeente moet gaan, in dit geval over Capelle aan den IJssel en veel minder over datgene wat landelijk of misschien provinciaal speelt. Nou, zo is het begonnen. Je zou nu kunnen zeggen: ik heb mijn spullen ingeleverd en het is klaar voor mij, maar ik wil toch nog even refereren aan de verkiezingsuitslag. Ik sta als voorlaatste op onze kandidatenlijst. Dan zou je zeggen: dat is een veilige plek, maar als je dan de verkiezingsuitslag ziet, en ik weet dat er nog een paar boven mij staan die misschien wel nee gaan zeggen als ze gevraagd worden, dan denk ik: nou, wie weet kan ik het à la Arnold Schwarzenegger nog een keer doen van ‘I’ll be back’! Je kunt niks uitsluiten wat dat betreft.

Ik ga weg, maar ik heb heel veel vertrouwen in de huidige fractie, maar ook nog in het bijzonder in de nieuwe fractie. Zonder de zeven fractieleden die daar zitten tekort te doen, wil ik er toch twee uit halen, en dat zijn Benne Kerver en Alain Molengraaf. Die moesten toch hele grote schoenen vullen na het overlijden van Ans en in feite gaan werken aan een nieuw gezicht in onze partij. En als je dan die verkiezingsuitslag ziet, dan kun je niet anders dan concluderen dat ze een enorme klus hebben geklaard. Ik moet ook zeggen dat ik met heel veel respect naar jullie kijk. Benne is natuurlijk iets ouder. Alain heb ik nog als 18-jarige zien komen en die hebben we in die periode nog wel eens geplaagd als de vergaderingen wat langer duurden. Jullie hebben net gehoord dat de SOBvergaderingen wel eens lang konden duren, zo lang dat we de voorzitter moesten verzoeken de vergadering te beëindigen omdat Alain naar bed moest, want die mocht niet zo lang opblijven! Maar jullie hebben je echt geweldig gemanifesteerd en kennelijk heeft de Capellenaar dat gezien, en dat heeft die uitslag opgeleverd; dus heel sterk. Maar ik wil toch ook nog iets zeggen over de nieuwe fractie, want daar zitten ook weer een paar kanjers tussen. Bij de eerste tien op onze kandidatenlijst staan vier twintigers, dus je zou kunnen zeggen dat ook de jeugd straks wordt gehoord in deze gemeenteraad.

En er zitten echt kanonnen bij, en dat bedoel ik niet als waarschuwing, maar meer als uitnodiging dat deze mensen heel waardevol kunnen gaan zijn voor Capelle straks. Er zijn heel veel onzekerheden in deze wereld, voorzitter, maar er zijn altijd een paar Capelse zekerheden die zullen blijven. Ik wil er drie benoemen. De eerste is dat een oudere jongere, zoals ik, als je niet op de fiets gaat, dat je dan gratis gebruik kan maken van het openbaar vervoer. Een tweede Capelse zekerheid is dat je, als je ergens met de auto naartoe gaat, je die in Capelle gratis kan parkeren. En een derde Capelse zekerheid is dat, als je vraagt hoe de griffier in Capelle heet, het altijd Thea is! En dat is eigenlijk een bruggetje naar de griffie. Ik wil de griffie en de medewerkers van de griffie danken voor de samenwerking de afgelopen acht jaar. Ik wil in het bijzonder Ton Schoenmakers danken, die was, secretaris en dat zal hij misschien de komende periode ook weer zijn, van de auditcommissie en die gaat dan een klus krijgen, want als ik even snel tel, is er één lid van de auditcommissie overgebleven, dus dat betekent dat die weer aardig gevuld moet worden. Nou, voor nieuwe kandidaten of zittende kandidaten die daar wellicht interesse in hebben: met Ton als voorzitter is het appeltje-eitje en kost het helemaal niet zoveel tijd.

Als je op school zit en je blijft zitten, dan wordt er wat meewarig naar je gekeken als je niet uitkijkt. We hebben hier 16 zittenblijvers, die zijn dan, denk ik, beloond door de Capellenaar, dus die wil ik veel succes toewensen in de komende periode. Een aantal mensen heeft gezegd: we blijven het gewoon doen zoals we het de afgelopen periode gedaan hebben, met respect voor elkaar en in heel goede harmonie, en dan gaat het om de Capellenaar en niet om onszelf. Degenen die weggaan, waar ik dan ook bij zit, en misschien wel de enkeling die, als er wat wethouders uit een fractie komen, nog

260330

Pagina 24 van 27

terug gaat komen, wens ik heel veel succes met de invulling van die vreselijke uren vrije tijd die straks overgaan blijven en die je weer moet gaan vullen. Dank jullie wel allemaal. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Peter Eilander. De heer EILANDER: Voorzitter, dank u wel. Voordat ik naar mijn afscheidsspeech ga, wil ik de heer Kolster vragen hier vooraan te komen, dan ga ik iets uitleggen daarover. Het is een goede gewoonte in de gemeenteraad van Capelle dat leden die jarig zijn op een avond dat zij officieel aanwezig zijn in de commissie- of raadsvergadering een bos bloemen krijgen. Nu was het zo, en u hebt het al vaker gehoord vanavond, dat onze SOB-vergaderingen regelmatig na 12 uur klaar waren. De scherpe jarige heer Kolster attendeerde mij als voorzitter uiteraard op die bos bloemen. Die hadden Ton en ik niet zien aankomen, dus bij dezen een alternatieve bloem. Je hebt meer tijd, het is een puzzel, ik zou zeggen: maak deze puzzel; dan heb ik die schuld in ieder geval ingelost. Veel plezier ermee. (Applaus) Geachte aanwezigen in de raadzaal en zij die thuis meekijken, onder wie – en ik begin er maar mee – mijn dochter en mijn schoonzoon, Johanna en Rick, die – dat is de tekst – uitgerekend zijn van hun tweede dochter. Nou, dat was tot vanmiddag half drie, want inmiddels ben ik de trotse opa van een tweede kleindochter, Tess.

(Applaus) Ze kijkt ongetwijfeld mee, of niet, dat weet ik even niet, maar bij dezen. U ziet dus een hele trotse opa, deze avond kon dus toch al niet kapot voor mij, en ik weet ook zeker een hele trotse oma en twee trotse ooms die in de zaal zitten. Maar daar sta ik dan, voorzitter, aanwezigen. Ik weet al vier jaar dat dit moment zou komen. Bijna 12 jaar raadslid, net genoeg voor een lintje. Ja, dat doet me wel wat, al ben ik er zelf een groot voorstander van lintjes te geven aan mensen die het echte vrijwilligerswerk in Capelle doen, en niet automatisch na 12 jaar. Maar ik moet zeggen: nu die is opgespeld, dankbaar, om even toch stil van te worden. Thea en Jeanette, dank, en de hele ambtelijke organisatie, voor jullie extra inzet. Laat ik zeggen: het heeft iets met vijf dagen te maken. Wat in 2007 begon na een telefoontje van toenmalig raadslid Mineke Harmsen, gevolgd door een korte periode als burgerraadslid naast een SGP’er, Peter Mulder, tegenover onze eigen gezamenlijke wethouder Jouke van Winden, namens SGP en ChristenUnie. Peter, als ‘ie er niet is, hoort hij het ongetwijfeld: bedankt voor die eerste snelle en korte lessen raadswerk in de commissie Buitenruimte en financiën. Kijk: hij is er, heel goed! Dank je. Het werd vanaf 2014 pas echt een uit de hand gelopen hobby, want dat was politiek voor mij, en ik heb er geen seconde spijt van gehad.

Ik heb twaalf jaar genoten van dit werk en ik ga maar gewoon een greep doen uit deze periode, lief en leed, niet chronologisch, lekker door elkaar. Eerst maar beginnen met de blooper, een Petertje of een Eilandertje, je kent het wel: zo'n reply to all in plaats van alleen naar je eigen fractie, met een enorme sneer naar de VVD toe. Caroline, hartelijk dank voor je sportieve reactie daarop! Dat typeert ook hoe we in de raad met elkaar omgaan. Mijn achternaam gaf bij alle vier burgemeesters, en ook menig commissievoorzitter, nog wel hilarische momenten, maar ‘Den Eilander’ sprong er wel uit. Voorzitter, na vanavond bent u daar in ieder geval vanaf en van verlost, De seizoensopening van D66, de nieuwjaarsrecepties, belangrijke momenten om elkaar even te spreken, informeel en gewoon van mens tot mens. Daarom vond ik ook de tweedaagse raadsreis altijd van grote meerwaarde. Het lijken soms gewoontes, maar voor mij, en ik denk voor velen, en voor de relaties binnen de raad, van groot belang. Gooi ze niet overboord. Met stip bovenaan, en de naam is al vaker genoemd, staat toch echt voor mij de avond waarop gebeurde waarop je hoopt, maar menselijkerwijs niet verwacht, en af en toe iets meer naar boven moet kijken. De motie van de SGP voor onderzoek naar een locatie voor asielzoekers, de opvang, haalde het omdat deze memorabele avond Kees de Jong zijn hart liet spreken.

Daarom hebben we nu een prachtige opvanglocatie aan de Barbizon. Ik zou zeggen: wees er zuinig op. Nee, belangrijker: wees zuinig op zij die er verblijven. Als ik aan Kees de Jong denk, geldt dat ook voor Ton Lange, Albert van Bart, Elbert Raadsen en natuurlijk Ans Hartnagel, die in mijn raadsperiode zijn overleden. Ik zal op menig fietstochtje langs de

260330

Pagina 25 van 27

IJssel aan Ans herinnerd blijven: het coronabankje achter de gemeentewerf. Mooi is ‘ie niet, maar hij typeert ons gemeenschappelijke idee voor een corona-gedenkplek, opdat wij niet vergeten, en vooral het gesprek in moeilijke tijden kunnen voeren. Helaas heb ik nooit meer de kans gehad met Ans dat gesprek op, zeg maar: ons bankje te kunnen voeren. En ik ga nou iets doen wat eigenlijk niet mag, maar u kent mij: ik wijk wel eens van sommige regels af. Ik ga namen van ambtenaren noemen, en dat heeft ook te maken met hoe ik mijn raadswerk kon doen. Sommigen hebben die al benoemd, en dat is terecht. Erwin Wigt, Joke Meijer, Robin van Gaal en later ook Max en Arjan. Jullie stonden symbool voor de ambtelijke organisatie, waarmee je achter de schermen gepast kon sparren en ook factchecken als een wethouder weer eens wat zei waarvan je dacht in een vergadering ‘nou nou, klopt dat eigenlijk wel?’. Dank voor de relatie, dat dat kon, want dat is goud waard als dat mogelijk is zonder daar misbruik van te maken. En natuurlijk de griffie. Ik heb er veel meegemaakt, van Charlotte en Frank via Ariëtte en Iroy naar Frits, Maud en Gerrit, en nu Thea, Patty, Rian, Ton, Kirsten en Erwin. Het was goed dat jullie ook aan mijn zijde elke keer dicht in de buurt waren; dank daarvoor. En dat geldt ook voor mijn eigen fractie, onder leiding van Hilde. Wij gaan nog van elkaar afscheid nemen.

Dat doe ik op een ander moment, dan heb ik ook wat meer tijd om zestien jaren nog eens even de revue te laten passeren. En dan naar de laatste opmerking voordat ik naar mijn afronding ga. Want wat is nu het belangrijkste wat je hebt geleerd die afgelopen twaalf jaar?, vroeg Vanessa King in mijn afscheidsinterview. De burgemeester refereerde daar ook al aan. Ik zou zeggen: kentering in je denken, integraal. Karin Weemhoff – ze zit er, daar ben ik blij mee – heeft me dat bij uitstek geleerd. Regelmatig hield ze mij die spiegel voor. Hard en zacht, stenen en mensen, ze horen bij elkaar. Voor wie doen we dit eigenlijk?, is de centrale vraag die je moet stellen bij elk voorstel. Juist: de Capellenaar. Dat besef kwam meer en meer vanuit een houding ‘luister nu eens echt, want misschien heeft die ander wel gelijk’, en tenminste een belangrijke nuance: jij wilt gehoord worden, luister dan ook echt naar een ander Voorzitter, aanwezigen. Wat begon als een hobby, ruim zestien jaar geleden, liep wat uit de hand, maar het kon, ondanks thuis, waar ons gezin met vier kinderen lekker in de puberteit zat – achteraf misschien wel niet de meest handige periode om twaalf jaar lang 24/7 aan te staan. Annetta bedankt voor al die jaren steun en gaten vullen, dicht lopen, zodat ik weer op tijd weg kon. Nog even appen, bellen, en noem maar op. Dit lintje komt jou zeker toe.

Mijn twee jongste zoons, van wie er één nou eigenlijk aan het werk had moeten zijn om juist deze vergaderingen mogelijk te maken. Mijn andere zoon, hij zit er, de jongste, Maarten, die de komende week deze vergaderingen weer kan gaan uitwerken. Ze werken bij Notubiz. Bedankt mannen dat jullie wel heel letterlijk onderdeel van mijn raadswerk zijn geworden. En dan eindig ik met een waardig cadeau van mijn oudste zoon. U kent ze wel hè, die teksten van ‘liefste papa’, ‘de allersterkste vader die er is’. Maar ik kreeg ooit deze: de plek waar licht het donker en de regen ontmoet. Een simpele tekening, gehavend, kapot gevallen, drie verhuizingen overleefd, maar ik heb geprobeerd twaalf jaar, en in aanvulling op de woorden van Arwin, het licht van onze hemelse Vader te laten schijnen over deze mooie stad en ik hoop dat ik daar zelf ook een licht in heb mogen zijn, en kunnen zijn, als, in de termen van ons huisgezin: een klein vuurtorentje in deze nacht. Ja, het was met vallen en opstaan, maar belangrijker: ik mocht dit en kon dit mooie werk doen onder de boog van Zijn Goddelijke trouw en genade, voor mij de enige echte, volledige inclusieve boog, de regenboog en bij velen – en u hebt eerder ook een aantal bijbelteksten door Jaap Smit voorbij horen komen – het verhaal uit de bijbel over de Ark van Noach.

Nooit meer een zondvloed, al is het donker en nat, achter de wolken schijnt de zon en ik wens u allemaal toe dat het werk in Capelle doorgaat onder die oneindige boog van trouw, waar het hemels licht het aardse donker en de regen ontmoet. Dank u wel. (Applaus)

260330

Pagina 26 van 27

De VOORZITTER: Het woord is aan mevrouw Marita Pengel. Mevrouw PENGEL: Dank u wel, voorzitter. Allereerst dank aan alle kiezers die hun stem uitbrachten en ook dank aan eenieder die zijn of haar stem uitbracht op Wij Kleurrijk Capelle. Aan wie niet is gaan stemmen, geef ik ter overweging mee: nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik dank ook eenieder voor hun steun en bemoediging. Niet in de minste plaats dank aan alle kandidaten van Wij Kleurrijk Capelle voor het willen aangaan van de uitdaging en voor hun inzet. Hoewel het niet tot het voor ons gewenste resultaat leidde, hebben wij een intensieve en mooie campagne gevoerd, waarvoor dank aan alle burgers met wie wij tijdens de campagne, maar ook daarbuiten, interessante gesprekken hebben mogen voeren. Tot slot een woord van dank aan mijn gasten en last but not least aan de griffie en de medewerkers. Jullie inzet voor de raad verdient wat mij betreft ook een lintje. U bent wat mij betreft echt de beste griffie van Nederland. Ik feliciteer de partijen die zitting zullen nemen in de raad, met de intensieve, boeiende, maar ook zeer dankbare taak. Mijn politieke betrokkenheid begon in 2006. De afgelopen periode heb ik veel geleerd van mijn omgeving, maar ook over mezelf. Mijn politieke carrière ging niet over rozen, vooral deze raadsperiode niet, maar dit is niet het moment om hierover uit te weiden.

Ik heb daar al een en ander over gedeeld de vorige keer. Dit moment is voor mij om vooruit te blikken en door te gaan. Ook zal ik niet in herhaling vallen voor wat betreft de vraagstukken die de nodige aandacht vragen in onze gemeente. Waar ik wel de aandacht op vestig, is het alarmerende aantal burgers dat zich buitengesloten voelt. We wonen in een gemeente die vergeleken met sommige wijken uit andere gemeentes als sociaal veilig mag worden beschouwd. Desondanks voelen nog te veel burgers zich buitengesloten, waar dat aan mag liggen daargelaten. Het stemt anderszins positief dat in vrijwel elk verkiezingsprogramma aandacht voor het individu is opgenomen. Ik spreek dan ook de verwachting uit dat de nieuwe raad in verbetering van de sociale cohesie zal investeren. Tot slot wens ik de nieuwe raad het nodige inzicht en de wijsheid toe bij deze dankbare taak. En nu de onderscheiding, voorzitter. Ik heb hem zelf in ontvangst genomen uiteraard, maar ik draag hem toch postuum op aan de tot slaaf gemaakten die geen erkenning kregen voor door hen verrichte arbeid. Tot slaaf gemaakten waren onderworpen aan diverse vormen van geweld, straffen en slechte werk- en leefomstandigheden. Aan de tot slaaf gemaakten die in onhygiënische slavenschepen de oversteek niet overleefde. Aan zij wier familiebanden werden verbroken omdat gezinnen uit elkaar werden gerukt.

Het lintje draag ik postuum op aan de verzetsstrijders Kodjo, Mentor en Present en aan de vrijheidsstrijders Baron, Bonie en Jolicoeur. Het lintje draag ik op aan alle vrouwen en meisjes die diverse vormen van misbruik, waaronder seksueel misbruik, ondergingen. Het lintje draag ik op aan zij die zelfs na de afschaffing van de slavernij nog langer door moesten blijven werken. Het lintje draag ik ter bemoediging op aan zij die nog als minderwaardig en tweederangsburgers worden gezien als gevolg van het imago dat door de transatlantische slavernij ontstond. Tot slot, voorzitter, draag ik het lintje op, maar uiteraard niet postuum, als bemoediging en steun in de rug aan zij die anno de 21ste eeuw worden buitengesloten, of anders worden behandeld vanwege hun religie, afkomst, huidskleur, sekse, seksuele geaardheid en/of invaliditeit, en niet te vergeten aan de slachtoffers van huiselijk geweld. Het lintje zal dan ook een speciale plek krijgen en voor mij als extra reminder dienen van waar ik als mens, als burger, onder andere voor sta, namelijk op de bres staan voor wie dat zelf niet kan. Dank u wel. (Applaus) De VOORZITTER: Het woord is aan de heer Bas van Loef. De heer VAN LOEF: Nu heb ik al een lintje, maar mag ik ook de rij sluiten! Voorzitter. Hartelijk dank voor uw waarderende woorden.

Daarnaast is het een grote eer om deze onderscheiding in ontvangst te nemen; ik zal hem met trots dragen. Ruim twaalf jaar raadslidmaatschap doe je nooit alleen. Daarom wil ik allereerst de inwoners en ondernemers van Capelle aan den IJssel bedanken voor het vertrouwen dat ze mij al die jaren hebben gegeven. Het was een voorrecht om mij voor onze gemeenschap in te mogen zetten. Ook mijn collega-raadsleden – het is vanavond al gezegd en naar elkaar uitgesproken – veel dank, en de

260330

Pagina 27 van 27

medewerkers van de gemeentelijke organisatie, in het bijzonder ook de griffie. Thea kwam vorige week nog naar mij toe, voorafgaande aan het symposium van Arwin van Buuren, met de woorden: Bas, het lintje is in huis! Ik wil ook de raadsleden bedanken voor de soms stevige debatten en het gedeelde doel om onze gemeente sterker en toekomstbestendig te maken. Daarvoor probeerde ik de blik op de horizon te houden, zonder de dagelijkse praktijk van de Capellenaar uit het oog te verliezen. Mijn dank gaat ook uit naar de burgemeester en naar iedereen die heeft bijgedragen aan deze voordracht. Een bijzonder woord van dank richt ik tot mijn gezin. Ze hebben de avonden, de drukte en mijn betrokkenheid altijd gesteund. Zonder hen was dit werk niet mogelijk geweest. Dank je wel Bonne, Marcus en Juliette. Dit lintje voelt voor mij als een erkenning voor wat we samen hebben bereikt en ik wil daar graag open over zijn. Bij mijn vorige afscheid kwam ik een paar maanden tekort voor het lintje. Dat was jammer, maar het hoorde erbij. Dat ik er nu wel aan voldoe, maakt het moment voor mij extra bijzonder en waardevol. Tegelijkertijd markeert dit ook een afronding. De verkiezingsuitslag brengt met zich mee dat ik mijn werk als raadslid niet kan voortzetten.

Dat is even slikken, maar ik kijk vooral met trots terug op de periode waarin ik heb mogen bijdragen aan de gemeente, waar mensen de ruimte krijgen om hun eigen keuze te maken en verantwoordelijkheid te nemen voor hun toekomst. Voorzitter, ik blijf mij inzetten, maar nu vanuit een andere rol, met dezelfde overtuiging dat voor uitgang begint bij eigen kracht en eigen verantwoordelijkheid. Dank u wel. (Applaus) De VOORZITTER: Dank u wel. We gaan richting een afsluiting, maar eerst nog een paar opmerkingen. Na afloop kan tijdens het hapje en drankje dat straks klaar staat afscheid worden genomen van alle vertrekkende raadsleden. De huidige raadsleden, dus zij die nog tot morgen 24.00 uur de raad van Capelle aan den IJssel vormen, verzoek ik echter om nog even hier te blijven, zodat er gezamenlijk een foto van ‘de oude gemeenteraad’ kan worden gemaakt. En met het sluiten van deze vergadering komt er definitief een einde aan de laatste raadsvergadering van de periode 2022-2026. (Applaus) 10. Sluiting De VOORZITTER sluit te 22.18 uur de vergadering. Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van 13 april 2026, De griffier,

de voorzitter,

drs. T.A. de Mik

drs. J.J. Manusama