Bijlage 1 - Verordening Wmo gemeente Buren 2027
Tekst van het document
Als de gemeente een beslissing heeft ingetrokken op basis van het tweede lid, onder a, en de inwoner heeft opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens verstrekt, kan de gemeente van deze 20 inwoner geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening in natura of pgb. 4. Een beslissing tot het verstrekken van een pgb, kan ingetrokken worden als dit pgb binnen zes maanden na de startdatum van de toegekende periode niet is ingezet waarvoor het bedoeld was. 5. Een beslissing tot het toekennen van een maatwerkvoorziening in natura kan ingetrokken worden als de inwoner zich niet binnen zes maanden na datum toekenning heeft gemeld bij een aanbieder. 6. Als het recht op een in eigendom of in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening worden teruggevorderd. Artikel 28. De onderzoeksfase 1. De toezichthouder onderzoekt of de dienstverlening van de aanbieder redelijkerwijs plaatsvindt of zal plaatsvinden in overeenstemming met de bij of krachtens de wet gestelde regels. 2. Een onderzoek kan bestaan uit onderzoek naar de werkwijze, kwaliteit alsmede rechtmatigheid van de maatschappelijke ondersteuning. 3. Een onderzoek kan steekproefsgewijs of incidenteel (signaalgestuurd) plaatsvinden. 4. Als uitgangspunt geldt dat een onderzoek aangekondigd plaatsvindt, tenzij de belangen van het onderzoek zich daartegen verzetten.
5. De volgende typen onderzoek kunnen worden onderscheiden: a. kwaliteitscontrole, een onderzoek of de geleverde hulp of ondersteuning van goede kwaliteit is; b. materiële controle, een onderzoek of de gedeclareerde prestatie is geleverd en of deze valt binnen een afgegeven indicatie of aanwijzing; c. formele controle, een onderzoek of het gedeclareerde bedrag voortvloeit uit een prestatie die voldoet aan de van toepassing zijnde wet- en regelgeving en overeenkomst of subsidieafspraken; d. detailcontrole, onderzoek naar bij een aanbieder berustende persoonsgegevens met betrekking tot cliënten die hun woonplaats hebben in de gemeente Nijmegen, ten behoeve van materiële controle of fraudeonderzoek; e. fraudeonderzoek, onderzoek waarbij nagegaan wordt of degene die bij de gemeente of de SVB een bedrag in rekening brengt voor maatschappelijke ondersteuning, valsheid in geschrifte, bedrog, benadeling van rechthebbenden of verduistering pleegt of tracht te plegen ten nadele van de gemeente, met het doel een betaling of een ander voordeel te verkrijgen waarop hij geen recht heeft of kan hebben. Artikel 29. De handhavingsfase 1. Het college kan naar aanleiding van de bevindingen van de toezichthouder de volgende herstelsancties opleggen: a. (opnieuw) een schriftelijke aanwijzing geven; b. een last onder bestuursdwang opleggen; c. een last onder dwangsom opleggen. 2.
Het college kan: a. de aanbieder verbieden de levering van maatschappelijke ondersteuning voort te zetten, zolang hij een bevel of aanwijzing niet opvolgt. b. het toekenningsbesluit aan de budgethouder van het persoonsgebonden budget op grond van artikel 2.3.10, eerste lid van de wet intrekken, waarbij dit het recht op ondersteuning in natura of een persoonsgebonden budget waarbij een andere pgb-aanbieder wordt gekozen onverlet laat. 3. De sanctiemogelijkheden op grond van deze verordening kunnen gepaard gaan met de inzet van privaatrechtelijke maatregelen op grond van de (contractuele) afspraken die tussen het college en de aanbieder zijn gemaakt. 21 4. Indien een aanbieder niet voldoet aan de opgelegde verbeteringen, kan het college besluiten om naast de bestuursrechtelijke maatregelen de aanbieder privaatrechtelijk schriftelijk in gebreke te stellen. 5. Indien de (contractuele) afspraken tussen het college en aanbieder na het verstrijken van de termijn van de ingebrekestelling nog niet (volledig) zijn nagekomen, kan het college van de overeenkomst ontbinden. 6. De door het college genomen maatregelen moeten in redelijke verhouding staan tot de aard van de overtreding of melding. Artikel 30. Melding calamiteiten en geweldsincidenten 1.
Aanbieders en gecertificeerde instellingen melden calamiteiten en geweldsincidenten die zijn voorgevallen bij het bieden van een maatwerkvoorziening, deze melding wordt gedaan bij de hiervoor aangewezen toezichthoudende instantie. 2. De toezichthoudende instanties, zoals bedoeld in het eerste lid is Wmo toezicht. De gemeente heeft hierover met de GGD Gelderland-Zuid afspraken gemaakt; 3. De in het tweede lid genoemde toezichthoudende instanties zien toe op het onderzoek van de melding door de aanbieder, onderzoeken de melding zo nodig zelf en adviseren de gemeente over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld. Hoofdstuk 9 Klachten en inspraak Artikel 31. Klachten 1. Als een inwoner een klacht heeft over de wijze waarop diegene behandeld is tijdens procedures op grond van deze verordening, wordt deze klacht behandeld zoals beschreven in de Klachtenregeling Gemeente Buren. 2. Als een inwoner klachten heeft over de kwaliteit van de maatwerkvoorzieningen en de bijbehorende dienstverlening van de zorgaanbieder, is de klachtenregeling van deze aanbieder van toepassing. 3. De gemeente ziet erop toe dat aanbieders voldoen aan het naleven van de klachtenregeling. Dit gebeurt door middel van periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek. Artikel 32. Betrekken van inwoners bij het beleid 1.
De gemeente zorgt ervoor dat vertegenwoordigers van cliëntgroepen vroegtijdig in de gelegenheid zijn om voorstellen voor het beleid Wmo te doen en advies te geven bij besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende Wmo. De gemeente zorgt voor de ondersteuning die nodig is om hun rol effectief in te kunnen vullen. 2. De gemeente zorgt ervoor dat inwoners kunnen deelnemen aan periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden. Inwoners worden door de gemeente voorzien van de informatie en ondersteuning die nodig is voor adequate deelname aan dit overleg. 3. Nadere uitwerking van het eerste en tweede lid zijn vastgelegd in de Verordening participatieraad sociaal domein gemeente Buren. 22 Artikel 33. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning 1. Aanbieders van maatschappelijke ondersteuning moeten beschikken over een regeling voor de medezeggenschap van cliënten. Deze medezeggenschap heeft betrekking op voorgenomen besluiten van de aanbieder over maatwerkvoorzieningen die voor de cliënten van belang zijn. 2. De gemeente ziet toe op de naleving van de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek. Hoofdstuk 10 Overige bepalingen en slotbepalingen Artikel 34.
Hardheidsclausule De gemeente kan afwijken van een bepaling uit deze verordening als toepassing van die bepaling een onredelijke uitkomst heeft voor de inwoner of voor een ander die direct bij het besluit betrokken is. Artikel 35. Indexering De gemeente kan jaarlijks per 1 januari de in het kader van deze verordening en de op deze verordening berustende Beleidsregels Wmo gemeente Buren geldende bedragen verhogen of verlagen aan de hand van de consumentenprijsindex. Artikel 36. Evaluatie 1. Uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van de verordening wordt de verordening door de gemeente geactualiseerd. 2. Hierna wordt de verordening eenmaal per twee jaar geactualiseerd. Artikel 37. Intrekking oude regelingen en overgangsregeling 1. De verordening wet maatschappelijke ondersteuning en de jeugdwet gemeente Buren 2023 worden ingetrokken. 2. Een inwoner behoudt recht op een maatwerkvoorziening overeenkomstig de toekenningsvoorwaarden, die eerder verstrekt is op grond van de in het eerste lid genoemde verordeningen. Hierbij is de duur van die indicatie leidend. Als daarna een nieuw besluit genomen wordt op basis van deze verordening, gelden de voorwaarden van deze verordening, vanaf de startdatum van de nieuwe toekenning. 3.
Aanvragen die zijn ingediend op grond van de in het eerste lid genoemde verordeningen en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening. 4. Op bezwaarschriften gericht tegen een besluit op een aanvraag van een maatwerkvoorziening krachtens de Verordening wet maatschappelijke ondersteuning en de jeugdwet gemeente Buren 2023, wordt beslist met toepassing van die verordening. 23 Artikel 38. Inwerkingtreding en citeertitel 1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2027, met inachtneming van het overgangsrecht zoals opgenomen in artikel 37. 2. Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Buren 2027. Dit is besloten in de openbare vergadering van de raad op 24 november 2026. Ondertekening De raad van de gemeente Buren, de griffier, de voorzitter, R. Kuipers H. M. Ostendorp 24 Toelichting Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Buren 2027 Algemeen Opdracht aan de gemeente Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna: Wmo). De Wmo geeft de gemeente de opdracht om zorg te dragen voor de maatschappelijke ondersteuning en voor de kwaliteit en continuïteit van de voorzieningen. Het begrip maatschappelijke ondersteuning is uiteengezet in drie hoofdelementen waarop van de gemeente inzet wordt verwacht: 1.
het bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en het vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, en het voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld; 2. het ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen, zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving; 3. het bieden van beschermd wonen en opvang. De gemeenteraad stelt periodiek een plan vast met betrekking tot het door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning. Het plan is erop gericht dat: Inwoners zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven; Inwoners die beschermd wonen of opvang ontvangen, een veilige woonomgeving hebben en, indien mogelijk, weer in staat zijn zich op eigen kracht te handhaven in de samenleving. De Wmo schrijft voor dat de gemeente per verordening de regels moet vaststellen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het beleidsplan (artikel 2.1.3 lid 1 Wmo).
Belang zorgvuldige procedure Er moet steeds een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen worden om: • de ondersteuningsvraag van de inwoner, zijn behoeften, situatie en de gewenste resultaten helder te krijgen; • de beperkingen in de zelfredzaamheid en participatie van de inwoner te inventariseren; • te achterhalen welk oplossingen de inwoner zelf kan inzetten om zijn zelfredzaamheid en participatie te verbeteren, zoals eigen kracht, gebruikelijke hulp, mantelzorg, hulp van het sociaal netwerk, het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten, een beroep op andere wetten en algemeen gebruikelijke voorzieningen. • te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan of dat een maatwerkvoorziening nodig is en welke voorziening dan (goedkoopst) adequaat is voor de beperkingen van de inwoner. De Wmo en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnen vast. Als de procedure goed wordt uitgevoerd, moet deze steeds tot een juiste beslissing leiden: ondersteuning waar ondersteuning nodig is. Als de inwoner van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan.
De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene op zorgvuldige wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de inwoner in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven. 25 Mandaat college De Wmo en deze verordening bepalen dat veel zaken door het college gedaan worden. In de praktijk worden deze zaken niet door het college zelf gedaan, maar (in mandaat) door deskundige ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders. Zij doen dit namens het college. Het college kan taken die in de wet en verordening aan haar worden opgedragen, mandateren aan ondergeschikten of niet-ondergeschikten op grond van de regels van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op grond van artikel 2.6.3 van de wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de inwoner (ten aanzien van een voorziening) mandateren aan een aanbieder. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten ook aan ondergeschikten mandateren. ARTIKELSGEWIJS Hoofdstuk 1 Begripsbepalingen en vormen van ondersteuning Artikel 1. Begripsbepalingen Lid 1 onder a. aanvraag Een inwoner kan een aanvraag indienen om in aanmerking te komen voor een Wmo- maatwerkvoorziening.
We gaan er hierbij vanuit dat het maken van een afspraak voor een gesprek daarmee onderdeel is van een onderzoek en daarmee melding. Lid 1 onder b. algemeen gebruikelijke voorziening en hulp Bij de beoordeling of sprake is van een algemeen gebruikelijke voorziening voor de inwoner, draait het om het beantwoorden van de vraag of de inwoner ook over de voorziening kon beschikken als hij1 geen beperkingen zou hebben gehad. De in deze bepaling opgenomen criteria volgen uit de wet- en regelgeving en de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep (CRvB). Het is de vraag wat precies verstaan moet worden onder een 'inkomen op minimumniveau'. De vraag of een voorziening financieel kan worden gedragen met een inkomen op minimumniveau moet volgens de CRvB zo worden begrepen dat een dienst, hulpmiddel, woningaanpassing of andere maatregel naar algemeen aanvaarde maatschappelijke opvattingen onder de gehele bevolking gangbaar is te achten (CRvB 3-7-2024, ECLI:NL:CRVB:2024:1362 en CRvB 3-7-2024, ECLI:NL:CRVB:2024:1364). Lid 1 onder c. algemene voorziening Een algemene voorziening is een voorziening die vrij toegankelijk is voor inwoners die ondersteuning nodig hebben. Voor een algemene voorziening is geen voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de inwoner vereist en wordt geen beschikking afgegeven.
Algemene voorzieningen zijn bedoeld om laagdrempelig ondersteuning te bieden en kunnen voorkomen dat een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Lid 1 onder d. andere voorziening Een andere voorziening is een voorziening die de inwoner kan ontvangen op grond van een andere wet dan de Wmo, bijvoorbeeld de Zorgverzekeringswet of de Wet langdurige zorg. Een andere voorziening is voorliggend op een Wmo-voorziening. Lid 1 onder e. beleidsregels Deze bepaling spreekt voor zich. Lid 1 onder f. budgetplan 26 Het budgetplan vormt de onderbouwing van de aanvraag voor een persoonsgebonden budget (pgb). Hierin beschrijft de inwoner waarom hij kiest voor een pgb, welke ondersteuning wordt ingekocht, bij welke zorgverlener dit gebeurt en hoe deze ondersteuning bijdraagt aan het bereiken van de beoogde resultaten. Het college gebruikt het budgetplan om te beoordelen of is voldaan aan de voorwaarden voor verstrekking van een pgb en of de ingekochte ondersteuning van voldoende kwaliteit is. Lid 1 onder g. cliëntondersteuning De cliëntondersteuning draagt bij aan het verhelderen van de ondersteuningsvraag van de inwoner, het maken van keuzes en het aanvragen van passende ondersteuning. Lid 1 onder h. eigen bijdrage Het betreft hier een bijdrage in de kosten voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning of voor een maatwerkvoorziening. Lid 1 onder i.
eigen kracht Eigen kracht ziet op de mogelijkheden die een inwoner zelf heeft om zijn ondersteuningsvraag geheel of gedeeltelijk op te lossen. Daarbij wordt ook gekeken naar de inzet van het sociale netwerk en andere hulpbronnen in de directe leefomgeving. De beoordeling van de eigen kracht vormt een belangrijk onderdeel van het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 van de Wmo. Lid 1 onder j. gemeente Deze bepaling spreekt voor zich. Lid 1 onder k. gesprek Het gesprek vormt een belangrijk onderdeel van het onderzoek. Tijdens het gesprek bespreekt het college samen met de inwoner de ondersteuningsvraag, de persoonlijke situatie, de mogelijkheden van de inwoner en welke ondersteuning passend is. Lid 1 onder l. ingezetene Een ingezetene van Nederland kan in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening (artikel 1.2.1 van de wet) en het college beslist op een aanvraag van een ingezetene van de gemeente om een maatwerkvoorziening (artikel 2.3.5 van de wet). Uit de Memorie van Toelichting volgt dat een ingezetene zich voor een maatwerkvoorziening moet wenden tot het college van de gemeente waar hij woont. De term 'wonen' is niet verder uitgelegd. Uit de jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22-09-2010, nr. 09/1743 WMO) volgt dat het gaat om de feitelijke verblijfplaats.
De inschrijving in de Basisregistratie Personen (BRP) vormt daarbij een belangrijke aanwijzing, maar is niet doorslaggevend. Lid 1 onder m. maatwerkvoorziening Een maatwerkvoorziening is een voorziening die wordt verstrekt nadat het college onderzoek heeft gedaan naar de ondersteuningsvraag van de inwoner. De voorziening wordt afgestemd op de persoonlijke situatie van de inwoner en wordt vastgelegd in een beschikking. Lid 1 onder n. melding Een inwoner kan zich melden bij de gemeente met een ondersteuningsvraag. Door het melden maakt de inwoner de ondersteuningsvraag aan het college kenbaar. In vervolg op deze melding doet het college in samenspraak met de inwoner zo spoedig mogelijk onderzoek. Als een ingezetene alleen informeert naar bijvoorbeeld de beschikbaarheid van een algemene voorziening of kenbaar maakt gebruik te willen maken van een algemene voorziening, is er geen aanleiding om een onderzoek in te stellen. 27 Lid 1 onder o. ondersteuningsvraag Een ondersteuningsvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van de wet. Als iemand met behoefte aan maatschappelijke ondersteuning zich tot het college wendt, is het van belang dat het college allereerst onderzoekt wat de ondersteuningsvraag van betrokkene is.
Wanneer de betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op voorhand duidelijk of en in welke vorm het college in actie moet komen. Een zorgvuldig onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet is noodzakelijk. Lid 1 onder p. onderzoeksverslag Het onderzoeksverslag bevat de uitkomsten van het onderzoek naar de ondersteuningsvraag. Hierin worden, voor zover van toepassing, ook de gemaakte afspraken, adviezen en voorgestelde oplossingen opgenomen. Lid 1 onder q. onderzoek Tijdens het onderzoek brengt het college de ondersteuningsvraag en de persoonlijke situatie van de inwoner in kaart. Daarbij wordt beoordeeld welke oplossingen beschikbaar zijn en of een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Lid 1 onder r. persoonlijk plan Een inwoner kan in een persoonlijk plan - al dan niet samen met zijn persoonlijke netwerk - de ondersteuningsvraag nader beschrijven en aangeven welke mogelijkheden of oplossingen hij zelf voor ogen heeft. Die informatie kan het college meenemen bij zijn onderzoek. Het opstellen van een persoonlijk plan kan de eigen regie en de betrokkenheid van het sociale netwerk van inwoners versterken. Lid 1 onder s.
persoonsgebonden budget (pgb) Bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een maatwerkvoorziening behoren en die een inwoner van derden heeft betrokken. Lid 1 onder t. sociaal netwerk Personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de inwoner een sociale relatie onderhoudt. Lid 1 onder u. Sociaal Team Buren Het Sociaal Team Buren voert namens het college verschillende taken uit in het kader van de Wmo 2015, zoals het voeren van gesprekken, het uitvoeren van onderzoek en het coördineren van ondersteuning. Lid 1 onder v. wet Deze bepaling spreekt voor zich Lid 1 onder w. zorgaanbieder Een zorgaanbieder is een natuurlijke persoon of rechtspersoon die namens de gemeente een maatwerkvoorziening levert. Hieronder vallen ook leveranciers van hulpmiddelen. Het aantal definities van artikel 1 is beperkt (in artikel 1.1.1). Veel begrippen zijn namelijk al omschreven in de Wmo 2015. Deze definities gelden ook voor deze verordening en zijn daarom niet opnieuw opgenomen. 28 Artikel 2. Vormen van maatschappelijke ondersteuning Dit artikel geeft een overzicht van de vormen van maatschappelijke ondersteuning die de gemeente op grond van de Wmo 2015 beschikbaar kan stellen. Daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen.
De genoemde ondersteuningsgebieden sluiten aan bij de resultaten die de gemeente met de ondersteuning beoogt te bereiken, zoals het kunnen wonen in een geschikte woning, het voeren van een huishouden, het behouden van regie in het dagelijks leven en het kunnen participeren in de samenleving. Algemene voorzieningen zijn laagdrempelig toegankelijk en kunnen worden ingezet zonder voorafgaand individueel onderzoek naar de persoonlijke omstandigheden van de inwoner. Zij zijn gericht op het bieden van informatie, advies, lichte ondersteuning en het voorkomen van zwaardere hulpvragen. Maatwerkvoorzieningen zijn bedoeld voor situaties waarin eigen mogelijkheden, gebruikelijke hulp, mantelzorg, hulp uit het sociale netwerk, algemene voorzieningen of andere voorliggende oplossingen onvoldoende zijn om de beperkingen in zelfredzaamheid of participatie te compenseren. Welke maatwerkvoorziening wordt ingezet, hangt af van de uitkomsten van het onderzoek naar de individuele ondersteuningsbehoefte van de inwoner. De opsommingen van algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen zijn niet limitatief. Het college kan binnen de kaders van de Wmo 2015 ook andere vormen van ondersteuning aanbieden wanneer dat nodig is om passende ondersteuning te bieden. Artikel 3. Doelgroep van de verordening Dit artikel beschrijft voor welke personen de ondersteuning op grond van deze verordening is bedoeld.
Uitgangspunt is dat de verordening zich richt op inwoners van de gemeente Buren die ondersteuning nodig hebben om hun zelfredzaamheid of maatschappelijke participatie te behouden of te verbeteren. Daarnaast kunnen mantelzorgers van inwoners van de gemeente Buren aanspraak maken op ondersteuning die erop is gericht de mantelzorg vol te kunnen houden. Voor beschermd wonen en opvang geldt op grond van de Wmo 2015 een afwijkend uitgangspunt. Deze voorzieningen zijn toegankelijk voor personen die behoren tot de landelijke doelgroep voor deze voorzieningen. De toegang is daarom niet beperkt tot inwoners die in de gemeente Buren wonen. Wanneer sprake is van problemen die zich uitstrekken over meerdere leefgebieden en wettelijke domeinen, zoals de Wmo 2015, de Jeugdwet en de Participatiewet, draagt het college zorg voor een samenhangende benadering. Daarmee wordt voorkomen dat ondersteuning vanuit verschillende wetten langs elkaar heen loopt en wordt toegewerkt naar een integraal afgestemde ondersteuning. Hoofdstuk 2 Toegang en procedure Artikel 4. Toegang Dit artikel regelt de verantwoordelijkheidsverdeling voor de toegang tot maatschappelijke ondersteuning. De gemeente Buren is verantwoordelijk voor de toegang tot de Wmo-voorzieningen die onder deze verordening vallen.
Voor beschermd wonen en maatschappelijke opvang is de toegang en uitvoering regionaal belegd bij de centrumgemeente Nijmegen. Op aanvragen voor beschermd wonen en maatschappelijke opvang zijn daarom niet de bepalingen van deze verordening van toepassing, maar de regels die de gemeente Nijmegen daarvoor heeft vastgesteld. Hiermee wordt aangesloten bij de regionale uitvoering van deze voorzieningen. 29 Artikel 5. Melding of aanvraag De melding is vormvrij en kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het college worden gedaan. De melding kan bovendien door of namens de inwoner worden gedaan. Naast de inwoner kan dat dus ook iemand anders zijn, zoals bijvoorbeeld een buurman of een vertegenwoordiger van de inwoner. Ook is in dit artikel bepaald dat het college de verplichting heeft om de inwoner te wijzen op de mogelijkheid om een persoonlijk plan op te stellen en deze aan het college te overhandigen. Op grond van de wet (artikel 2.2.4, eerste lid, aanhef en onder a) zorgt het college dat voor de inwoner als deze dat wil, gratis ondersteuning beschikbaar is, tijdens de toeleidingsprocedure. Dit is in de verordening opgenomen om voor de inwoner duidelijk te maken wat de rechten en verplichtingen zijn. Artikel 6. Spoedeisende gevallen Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.3.3 van de Wmo 2015.
In situaties waarin sprake is van een acute ondersteuningsbehoefte en de uitkomst van het reguliere onderzoek niet kan worden afgewacht, kan het college direct een tijdelijke maatwerkvoorziening inzetten. De tijdelijke voorziening is bedoeld als overbrugging totdat het onderzoek is afgerond en een definitief besluit over de benodigde ondersteuning kan worden genomen. Uitgangspunt is dat een tijdelijke maatwerkvoorziening voor maximaal drie maanden wordt verstrekt. Indien de omstandigheden daartoe aanleiding geven, kan het college besluiten deze termijn te verlengen. Artikel 7. Onderzoek Het onderzoek vormt de basis voor de beoordeling van de ondersteuningsvraag. Op grond van artikel 2.3.2 van de Wmo 2015 is het college verplicht een zorgvuldig onderzoek uit te voeren voordat op een aanvraag voor een maatwerkvoorziening wordt beslist. Lid 1 Het college onderzoekt de ondersteunignsvraag overeenkomstig het door de Centrale Raad van Beroep ontwikkelde stappenplan (CRvB 21 maart 2018, ECLI:NL:CRVB:2018:819). Dit stappenplan waarborgt dat de ondersteuningsvraag zorgvuldig wordt vastgesteld en dat pas een maatwerkvoorziening wordt verstrekt wanneer blijkt dat de eigen mogelijkheden, het sociale netwerk en voorliggende voorzieningen geen passende oplossing bieden. Lid 2 Voor een zorgvuldig onderzoek verzamelt het college de benodigde gegevens.
De inwoner heeft een medewerkingsplicht en verstrekt de gegevens waarover hij redelijkerwijs kan beschikken. Als informatie alleen met toestemming kan worden opgevraagd, vraagt het college hiervoor toestemming aan de inwoner. Lid 3 Wanneer de ondersteuningsvraag en de persoonlijke situatie voldoende bekend zijn en er geen relevante wijzigingen zijn opgetreden, kan het college in overleg met de inwoner afzien van een gesprek. Hiermee worden onnodige administratieve lasten voorkomen. Lid 4 Het college kan de inwoner vragen zich te identificeren met een geldig identiteitsbewijs. Dit is niet nodig als de identiteit van de inwoner al bij de gemeente bekend is. 30 Lid 5 Dit lid werkt de onderwerpen uit die tijdens het onderzoek worden besproken. Daarbij wordt niet alleen gekeken naar de beperkingen van de inwoner, maar ook naar de eigen mogelijkheden, gebruikelijke hulp, mantelzorg, het sociaal netwerk, algemene en voorliggende voorzieningen en de mogelijkheid van een pgb. Pas wanneer deze mogelijkheden onvoldoende zijn om de ondersteuningsvraag op te lossen, kan een maatwerkvoorziening aan de orde zijn. Lid 6 Als de ondersteuningsvraag daartoe aanleiding geeft, kan het college een onafhankelijk deskundige inschakelen. Een deskundig advies kan noodzakelijk zijn om de ondersteuningsbehoefte zorgvuldig en objectief vast te stellen.
Daarbij geldt dat het advies op zorgvuldige wijze tot stand moet komen en inzichtelijk en navolgbaar moet zijn. Artikel 8. Verslag Dit artikel regelt de afronding van het onderzoek. De bevindingen van het onderzoek worden vastgelegd in een onderzoeksverslag dat in beginsel binnen zes weken na de melding aan de inwoner wordt verstrekt. Indien voor het onderzoek aanvullende gegevens van de inwoner nodig zijn, kan het onderzoek in overleg tijdelijk worden opgeschort totdat deze gegevens beschikbaar zijn. Het onderzoeksverslag geeft de inwoner inzicht in de uitkomsten van het onderzoek en biedt de mogelijkheid om opmerkingen of aanvullingen te laten opnemen. Hiermee wordt gewaarborgd dat het verslag een juiste en volledige weergave vormt van de situatie en de besproken oplossingsrichtingen. In het onderzoeksverslag wordt de inwoner gewezen op de mogelijkheid om een aanvraag voor een maatwerkvoorziening in te dienen. Daarnaast kan het college aangeven welke andere oplossingen beschikbaar zijn, zoals eigen mogelijkheden, algemene voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen of andere voorliggende voorzieningen. Artikel 9. Aanvraag maatwerkvoorziening Dit artikel regelt op welke wijze een aanvraag voor een maatwerkvoorziening wordt ingediend. Uitgangspunt is dat eerst een onderzoek plaatsvindt naar de ondersteuningsbehoefte van de inwoner.
Op basis van de uitkomsten daarvan kan een aanvraag worden gedaan. Om administratieve lasten te beperken kan een ondertekend onderzoeksverslag als aanvraag worden aangemerkt. Wanneer de situatie van de inwoner voldoende bekend is, kan het college in overleg met de inwoner afzien van een nieuw onderzoek. Indien een inwoner kiest voor een persoonsgebonden budget (pgb), moet hij of zij met een budgetplan inzichtelijk maken hoe het pgb zal worden besteed. Dit stelt het college in staat te beoordelen of met het pgb passende en kwalitatief verantwoorde ondersteuning kan worden ingekocht. Artikel 10. Beschikking maatwerkvoorziening Dit artikel bevat regels over de inhoud van de beschikking. De beschikking maakt duidelijk welke ondersteuning wordt verstrekt, met welk doel, voor welke periode en onder welke voorwaarden. Wanneer een maatwerkvoorziening wordt verstrekt in de vorm van een pgb, bevat de beschikking aanvullende informatie over de besteding, voorwaarden, kwaliteitseisen en verantwoording van het budget. Ook wordt de inwoner geïnformeerd over een eventuele eigen bijdrage. 31 Het college streeft naar begrijpelijke en zorgvuldige besluitvorming. Wanneer het voorgenomen besluit afwijkt van de verwachtingen of wensen van de inwoner, wordt dit voorafgaand aan de verzending van de beschikking toegelicht. Artikel 11.
Passend beschikken Dit artikel geeft invulling aan het uitgangspunt dat ondersteuning niet alleen passend moet zijn qua inhoud, maar ook qua duur en vorm. Het college stemt de beschikking af op de individuele situatie van de inwoner en houdt rekening met de aard, ernst en verwachte duur van de ondersteuningsbehoefte. Daarbij wordt gestreefd naar continuïteit van ondersteuning en het voorkomen van onnodige heronderzoeken en herindicaties. Wanneer sprake is van een langdurige of blijvende ondersteuningsbehoefte kan een langere indicatieduur of een beschikking voor onbepaalde tijd passend zijn. Het college kan periodiek beoordelen of de toegekende ondersteuning nog aansluit bij de situatie van de inwoner. Indien dat niet langer het geval is, kan het besluit worden gewijzigd of ingetrokken overeenkomstig de bepalingen van de Wmo 2015. Hoofdstuk 3 Criteria maatwerkvoorzieningen Artikel 12. Algemene toekenningscriteria maatwerkvoorziening Dit artikel bevat het algemene beoordelingskader voor de verstrekking van maatwerkvoorzieningen op grond van de Wmo 2015. Het onderzoek en het eventuele budgetplan vormen de basis voor de beoordeling van de ondersteuningsvraag en de beslissing op de aanvraag. Lid 1 Het onderzoeksverslag vormt de basis voor de beoordeling van de aanvraag. Wanneer een pgb wordt aangevraagd, wordt ook het budgetplan bij de beoordeling betrokken.
Lid 2 De gemeente beoordeelt eerst of de ondersteuningsvraag kan worden opgelost met eigen kracht, gebruikelijke hulp, mantelzorg, het sociaal netwerk, vrijwilligers, algemene of algemeen gebruikelijke voorzieningen of andere wettelijke voorzieningen. Pas wanneer deze mogelijkheden onvoldoende zijn, komt en maatwerkvoorziening in beeld. Lid 3 In het derde lid is vastgelegd dat een maatwerkvoorziening een passende en doeltreffende bijdrage moet leveren aan de zelfredzaamheid of participatie van de inwoner. De voorziening moet bijdragen aan het bereiken van de gewenste resultaten en de inwoner zo lang mogelijk in staat stellen om in de eigen leefomgeving te blijven functioneren. Lid 4 Een maatwerkvoorziening wordt uitsluitend verstrekt wanneer de beperkingen voortkomen uit een lichamelijke, verstandelijke of psychische beperking, een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem, zoals bedoeld in de Wmo 2015. Lid 5 Het vijfde lid bevat het uitgangspunt van de goedkoopst passende voorziening. Dit betekent dat het college niet gehouden is de door de inwoner gewenste voorziening te verstrekken, maar de voorziening die naar objectieve maatstaven passend is en het beoogde resultaat bereikt tegen de laagste maatschappelijke kosten. Lid 6 Uitgangspunt is dat ondersteuning wordt geleverd door een door de gemeente gecontracteerde aanbieder.
Alleen wanneer de wet of deze verordening daarin voorziet, kan hiervan worden afgeweken. 32 Lid 7 In het zevende lid is opgenomen dat het college een gevraagde voorziening kan weigeren wanneer deze niet bewezen effectief is. Het college kan in dat geval een alternatief aanbieden waarvan de effectiviteit wel voldoende aannemelijk is. Hiermee wordt beoogd de beschikbare middelen doelmatig in te zetten en ondersteuning te bieden die naar verwachting daadwerkelijk bijdraagt aan het oplossen of verminderen van de beperkingen van de inwoner. Lid 8 Bij de keuze van een maatwerkvoorziening houdt het college, voor zover redelijkerwijs mogelijk, rekening met de godsdienstige gezindheid, levensovertuiging en culturele achtergrond van de inwoner. Lid 9 Het negende lid bevat regels voor vervanging van eerder verstrekte hulpmiddelen. Vervanging vindt in beginsel pas plaats wanneer een voorziening technisch is afgeschreven. Hierop zijn uitzonderingen mogelijk, bijvoorbeeld wanneer de voorziening buiten de schuld van de inwoner verloren is gegaan of wanneer deze door gewijzigde omstandigheden niet langer een passende oplossing biedt. Lid 10 Algemeen gebruikelijke voorzieningen behoren tot de eigen verantwoordelijkheid van de inwoner en worden daarom niet als maatwerkvoorziening verstrekt.
De in dit lid opgenomen opsomming geeft duidelijkheid over voorzieningen die de gemeente in ieder geval als algemeen gebruikelijk beschouwt. Deze lijst is niet limitatief; het college kan deze nader uitwerken of aanvullen in beleidsregels. Artikel 13. Weigeringsgronden Dit artikel bevat de situaties waarin het college een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan afwijzen. De weigeringsgronden vormen een nadere uitwerking van het compensatiebeginsel uit de Wmo 2015 en het uitgangspunt dat een maatwerkvoorziening alleen wordt verstrekt wanneer deze noodzakelijk, passend en doelmatig is. Eerste lid Het eerste lid bevat algemene weigeringsgronden die voor alle maatwerkvoorzieningen gelden. Zo wordt geen maatwerkvoorziening verstrekt wanneer de ondersteuningsvraag kan worden opgelost met een voorliggende voorziening of wanneer een voorziening niet noodzakelijk, niet passend of niet effectief is. Ook kan een aanvraag worden afgewezen wanneer een inwoner de voorziening al heeft aangeschaft voordat het college de noodzaak heeft kunnen beoordelen. Hiermee wordt voorkomen dat het college achteraf moet oordelen over voorzieningen waarvan de noodzaak of passendheid niet meer objectief kan worden vastgesteld.
Daarnaast is vastgelegd dat geen voorziening wordt verstrekt wanneer deze onveilig is, een anti- revaliderend effect heeft of wanneer een eerder verstrekte voorziening nog steeds een passende oplossing biedt. Ook kan een aanvraag worden afgewezen wanneer een inwoner onvoldoende verantwoordelijkheid heeft genomen om voorzienbare problemen te voorkomen of wanneer een eerder verstrekte voorziening door eigen toedoen verloren is gegaan. Tweede lid Voor woonvoorzieningen bevat het tweede lid aanvullende weigeringsgronden. Deze sluiten aan bij vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep. Zo worden in beginsel geen woonvoorzieningen verstrekt voor recreatiewoningen, tweede woningen of andere verblijven die niet zijn bedoeld voor permanente bewoning. Ook komen voorzieningen die samenhangen met achterstallig onderhoud, renovatie of het normale uitrustingsniveau van een woning niet voor vergoeding in aanmerking. De Wmo is immers niet bedoeld als vervanging van de eigen verantwoordelijkheid van woningeigenaren of verhuurders. 33 Verder kan een aanvraag worden afgewezen wanneer de beperkingen het gevolg zijn van een verhuizing naar een minder geschikte woning, terwijl de inwoner redelijkerwijs had kunnen kiezen voor een beter passende woning. Hiermee wordt voorkomen dat vermijdbare kosten voor rekening van de gemeente komen.
Derde lid In het derde lid is het primaat van verhuizen opgenomen. Dit betekent dat het college kan beoordelen of verhuizen naar een geschikte woning een meer passende en doelmatige oplossing is dan het aanpassen van de huidige woning. Bij deze afweging worden alle relevante omstandigheden van het individuele geval betrokken. Vierde lid Het vierde lid verduidelijkt dat voor de omvang van huishoudelijke ondersteuning wordt aangesloten bij de geldende beleidsregels huishoudelijke ondersteuning van de gemeente Buren. Hiermee wordt geborgd dat aanvragen op een uniforme en objectieve wijze worden beoordeeld. Vijfde lid Het vijfde lid bevat een nadere uitwerking van het lokaal verplaatsen per vervoermiddel. Daarbij wordt aangesloten bij de in de jurisprudentie ontwikkelde norm dat een vervoersvoorziening inwoners in staat moet stellen om sociale contacten te onderhouden en deel te nemen aan het maatschappelijk leven binnen de directe woon- en leefomgeving. De genoemde kilometeromvang vormt daarbij een uitgangspunt voor de beoordeling van de vervoersbehoefte. Artikel 14. Gebruikelijke hulp Dit artikel geeft invulling aan het uitgangspunt van de Wmo 2015 dat inwoners in eerste instantie zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen leven en voor elkaar binnen de leefeenheid.
Van huisgenoten mag worden verwacht dat zij elkaar ondersteunen bij het voeren van het huishouden, de zelfredzaamheid en de participatie, voor zover dit redelijkerwijs van hen kan worden verlangd. Deze ondersteuning wordt aangeduid als gebruikelijke hulp. Gebruikelijke hulp heeft een verplichtend karakter en gaat voor op ondersteuning vanuit de Wmo. Het feit dat een huisgenoot werkt, studeert of andere maatschappelijke activiteiten verricht, betekent op zichzelf niet dat geen gebruikelijke hulp kan worden geboden. Van volwassenen mag in beginsel worden verwacht dat zij een huishouden kunnen voeren naast werk of opleiding. Bij de beoordeling van gebruikelijke hulp kijkt het college altijd naar de individuele situatie. Daarbij worden onder meer de aard, omvang, frequentie en duur van de benodigde ondersteuning betrokken. Ook wordt beoordeeld in hoeverre de ondersteuning planbaar is en of sprake is van een tijdelijke of langdurige situatie. Gebruikelijke hulp is geen absoluut uitgangspunt. Het college houdt rekening met omstandigheden waardoor huisgenoten redelijkerwijs niet in staat zijn de benodigde ondersteuning te bieden. Hierbij kan worden gedacht aan fysieke afwezigheid, eigen beperkingen of een situatie van (dreigende) overbelasting. Van overbelasting is sprake wanneer de draaglast de draagkracht van de huisgenoot overschrijdt of dreigt te overschrijden.
Het college beoordeelt dit aan de hand van de concrete omstandigheden van het geval en kan daarbij objectieve informatie betrekken. Artikel 15. Sporthulpmiddelen Een sporthulpmiddel komt uitsluitend in beeld wanneer de inwoner vanwege zijn beperking niet op een reguliere wijze kan sporten en de beperking leidt tot aantoonbare meerkosten. Daarbij geldt dat de voorziening noodzakelijk moet zijn voor het beoefenen van de betreffende sport en dat er geen passende alternatieven beschikbaar zijn. 34 De voorziening is bedoeld om deelname aan recreatieve en structurele sportbeoefening mogelijk te maken. Van de inwoner wordt daarom verwacht dat sprake is van een serieuze en duurzame sportactiviteit. De Wmo is niet bedoeld om topsport of sport op professioneel niveau te faciliteren. Bij de beoordeling betrekt het college alle omstandigheden van het individuele geval, waaronder de aard van de beperking, de sport die wordt beoefend, de noodzaak van het hulpmiddel en de mogelijkheden die de inwoner zelf heeft om in de sportbehoefte te voorzien. Hoofdstuk 4 Pgb als maatwerkvoorziening Artikel 16. Algemene regels voor pgb Dit artikel bevat de voorwaarden waaronder een inwoner een maatwerkvoorziening in de vorm van een persoonsgebonden budget (pgb) kan ontvangen.
Het pgb biedt inwoners de mogelijkheid om zelf ondersteuning in te kopen in plaats van gebruik te maken van een door de gemeente gecontracteerde voorziening. De wettelijke uitgangspunten voor het pgb zijn vastgelegd in artikel 2.3.6 van de Wmo 2015. Het college beoordeelt of de inwoner, eventueel met hulp van zijn netwerk of een vertegenwoordiger, in staat is de aan een pgb verbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren. Daarbij gaat het onder meer om het selecteren van een zorgverlener, het maken van afspraken, het aansturen van de ondersteuning en het naleven van de administratieve verplichtingen. Om te kunnen beoordelen of een pgb passend is, moet de inwoner een budgetplan indienen. Hieruit moet blijken welk resultaat met het pgb wordt beoogd, waarom gekozen wordt voor een pgb en op welke wijze de ondersteuning wordt georganiseerd. Het budgetplan vormt een belangrijk onderdeel van de beoordeling van de aanvraag. Het pgb is bedoeld als alternatief voor een maatwerkvoorziening in natura en niet als aanvullende financieringsbron. Daarom mag het budget uitsluitend worden besteed aan de ondersteuning waarvoor het is verstrekt. Kosten die samenhangen met het beheer van het pgb, belangenbehartiging, administratie, bemiddeling, opleiding of huisvesting van de hulpverlener komen niet voor vergoeding in aanmerking.
In het zesde lid is vastgelegd dat ondersteuning die naar haar aard professionele deskundigheid vereist, niet door iemand uit het sociale netwerk kan worden geleverd. Hiermee wordt geborgd dat inwoners de ondersteuning ontvangen die noodzakelijk is gelet op de aard en ernst van hun beperkingen. Het zevende lid bevat diverse weigeringsgronden. Deze zijn bedoeld om te waarborgen dat publieke middelen rechtmatig, doelmatig en veilig worden besteed. Zo kan een pgb worden geweigerd wanneer de inwoner onvoldoende in staat is het budget te beheren, de aanvraag onvoldoende kan motiveren, sprake is van misbruik of oneigenlijk gebruik, de ondersteuning feitelijk gebruikelijke hulp betreft of wanneer de kwaliteit en continuïteit van de ondersteuning onvoldoende kunnen worden gewaarborgd. Daarnaast kan een pgb worden geweigerd wanneer de kosten hoger zijn dan de kosten van een vergelijkbare voorziening in natura. Hiermee wordt uitvoering gegeven aan het uitgangspunt dat een pgb niet duurder hoeft te zijn dan de goedkoopst passende voorziening die de gemeente zelf kan aanbieden. De regels in dit artikel beogen een evenwicht te creëren tussen keuzevrijheid voor inwoners en de verantwoordelijkheid van het college om te waarborgen dat de ondersteuning veilig, doeltreffend, van voldoende kwaliteit en financieel verantwoord wordt ingezet. 35 Artikel 17.
Aanvullende regels voor het persoonsgebonden budget Dit artikel bevat aanvullende voorwaarden voor de inzet van een pgb. Wanneer ondersteuning wordt ingekocht bij een professionele organisatie of zelfstandig ondernemer, moet worden voldaan aan de door de gemeente gestelde kwaliteitseisen. Deze kwaliteitseisen worden nader uitgewerkt in de beleidsregels. Bij inzet van een persoon uit het sociale netwerk geldt dat de ondersteuning moet leiden tot een gelijkwaardig of beter resultaat dan professionele ondersteuning. Daarnaast moet worden voldaan aan de algemene voorwaarden voor een pgb en mag de ondersteuning niet leiden tot (dreigende) overbelasting van de hulpverlener. Indien nodig kan het college hierover een deskundig advies inwinnen. Artikel 18. Hoogte en tarief van het pgb n de verordening moet in ieder geval worden bepaald hoe de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn (artikel 2.1.3 lid 2b van de wet). In de Memorie van toelichting is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39). Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van het pgb.
Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. In deze bepaling is een minimum vastgelegd voor de hoogte van het pgb in individuele gevallen. Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet). Tegelijkertijd moet het pgb toereikend moet zijn om de zorg en ondersteuning in te kopen (artikel 2.3.6 lid 1 van de wet). Het college moet daarom in ieder individueel geval toetsen of met het vastgestelde tarief inderdaad de benodigde voorziening kan worden ingekocht. Blijkt dat niet zo te zijn, dan moet de hoogte van het pgb voor die individuele situatie worden aangepast. Daarbij geldt als uitgangspunt dat de aangewezen voorziening bij ten minste één aanbieder moet kunnen worden ingekocht. Dit uitgangspunt sluit aan bij jurisprudentie over de hoogte van het pgb (CRvB 19-09-2012, nr. 10/3482 WMO en Rechtbank Overijssel 20-02-2017, nr. 16/1676 AK/ZWO). Lid 1, 2 en 3 Voor de bepaling van het pgb-tarief wordt onderscheid gemaakt tussen formele en informele hulp. Voor formele hulp geldt het hogere pgb-tarief en voor informele hulp geldt over het algemeen een lager tarief.
Dit sluit aan bij de systematiek die binnen de Wet langdurige zorg (Wlz) en Zorgverzekeringswet (Zvw) wordt gehanteerd. Van formele hulp is sprake als de hulp verleend wordt in het kader van de uitoefening van een bedrijf of beroep. De hulp wordt dan verleend door een zorgaanbieder of door een zelfstandige hulpverlener (ZZP- er). Hierop geldt één (belangrijke) uitzondering en dat is wanneer de hulpverlener uit het sociaal netwerk van de inwoner. Bij ondersteuning door een persoon uit het sociale netwerk, is altijd sprake van informele hulp. Ook al gaat het om een hulpverlener die voldoet aan de criteria genoemd in lid 2 van deze bepaling; dan nog geldt dat in het kader van deze verordening als informele hulp. De achtergrond daarvan is dat ook bijvoorbeeld familieleden of vrienden met een zorg-gerelateerd beroep of opleiding in eerste instantie een affectieve relatie hebben met de budgethouder. Dat is dan ook doorslaggevend voor het bijbehorende pgb-tarief. In de bepaling van lid 3 is vastgelegd dat wanneer de dienstverlening wordt verleend door een andere persoon dan beschreven in lid 2, er sprake is van informele hulp. 36 Lid 4 De hoogte van het pgb wordt vastgesteld aan de hand van het budgetplan en, indien nodig, een offerte van de beoogde zorgverlener. Het pgb moet voldoende zijn om de noodzakelijke ondersteuning daadwerkelijk te kunnen inkopen.
Lid 5 Voor een verhuiskostenvergoeding geldt een forfaitair maximumbedrag van € 1.500. Lid 6 Wanneer sprake is van een arbeidsovereenkomst, worden de verschuldigde werkgeverslasten meegenomen bij de berekening van het pgb, overeenkomstig de tarieven die de Sociale Verzekeringsbank (SVB) hanteert. Lid 7 De actuele normbedragen voor pgb's en andere maatwerkvoorzieningen worden gepubliceerd op de website van Sociaal Domein Rivierenland. Lid 8 en 9 Het pgb-tarief blijft gedurende de looptijd van de beschikking in beginsel ongewijzigd. Het college kan de tarieven jaarlijks indexeren, waarbij wordt aangesloten bij de indexering van de tarieven voor zorg in natura. Artikel 19. Bijdrage kosten voorzieningen Wmo Dit artikel regelt de eigen bijdrage die inwoners verschuldigd kunnen zijn voor maatwerkvoorzieningen op grond van de Wmo 2015. De hoogte, duur en inning van de eigen bijdrage worden bepaald door de wettelijke regels uit de Wmo 2015 en het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015. De vaststelling en inning vinden plaats door het Centraal Administratiekantoor (CAK). Voor sommige voorzieningen geldt een uitzondering. Zo is geen eigen bijdrage verschuldigd voor een rolstoelvoorziening en voor collectief vervoer. Voor het gebruik van collectief vervoer betaalt de inwoner wel een ritbijdrage aan de vervoerder.
Lid 3 Het derde lid verduidelijkt dat de eigen bijdrage nooit hoger kan zijn dan de kostprijs van de verstrekte voorziening en bovendien is gemaximeerd door de landelijke regelgeving. Hiermee wordt voorkomen dat inwoners meer betalen dan de feitelijke kosten van de ondersteuning. Lid 5 In het vijfde lid is geregeld hoe de kostprijs van een voorziening wordt bepaald. Deze kostprijs vormt de basis voor de berekening van de eigen bijdrage. Voor voorzieningen in natura wordt aangesloten bij de overeengekomen tarieven met aanbieders. Bij een pgb wordt uitgegaan van de hoogte van het toegekende budget. Tot slot maakt het artikel duidelijk dat naast een eventuele eigen bijdrage sprake kan zijn van kosten die voor eigen rekening van de inwoner blijven omdat deze als algemeen gebruikelijk worden beschouwd. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan consumptiekosten of andere gebruikelijke uitgaven die ook zonder beperking zouden worden gemaakt. 37 Hoofdstuk 6 Kwaliteit Artikel 20. Kwaliteit voorzieningen Dit artikel geeft invulling aan de wettelijke verantwoordelijkheid van het college om te zorgen voor kwalitatief goede ondersteuning. Aanbieders moeten ervoor zorgen dat de ondersteuning veilig, doeltreffend, cliëntgericht en afgestemd op de persoonlijke situatie van de inwoner wordt uitgevoerd.
Van aanbieders wordt verwacht dat zij werken met voldoende deskundige beroepskrachten die handelen volgens de geldende professionele standaarden. Daarnaast moeten zij beschikken over een klachtenregeling en voldoen aan de kwaliteitseisen die de gemeente bij de inkoop van ondersteuning stelt. Wanneer een hoofdaannemer gebruik maakt van onderaannemers, blijft de hoofdaannemer verantwoordelijk voor de kwaliteit van de geleverde ondersteuning. De gemeente houdt toezicht op de naleving van de kwaliteitseisen door middel van contractmanagement, kwaliteitsonderzoeken, cliëntervaringsonderzoeken en, indien nodig, nader onderzoek naar aanleiding van signalen. Lid 5 Het vijfde lid bevat de verplichting om desgevraagd een geldige VOG te overleggen voor beroepskrachten en andere personen die vanuit hun werkzaamheden in contact kunnen komen met cliënten. Hiermee wordt beoogd de veiligheid van inwoners die ondersteuning ontvangen zoveel mogelijk te waarborgen. Artikel 21. Verhouding prijs-kwaliteit ondersteuning door derden Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.6.6 van de Wmo 2015 en waarborgt dat de gemeente bij de inkoop van ondersteuning reële tarieven hanteert. Het uitgangspunt is dat aanbieders de ondersteuning kunnen leveren tegen een prijs die voldoende ruimte biedt voor goede kwaliteit, continuïteit en deskundige medewerkers.
Bij het vaststellen van tarieven houdt de gemeente onder meer rekening met de kosten van personeel, toepasselijke cao-verplichtingen, scholing, ziektevervanging, overhead, reistijd, administratieve lasten en andere verplichtingen die voortvloeien uit wet- en regelgeving of gemeentelijke eisen. Door rekening te houden met deze kostprijselementen wordt voorkomen dat tarieven zo laag worden vastgesteld dat dit ten koste gaat van de kwaliteit of continuïteit van de ondersteuning. Hiermee wordt tevens bevorderd dat aanbieders kunnen voldoen aan de kwaliteitseisen die de gemeente aan de uitvoering van de Wmo stelt. Voor maatwerkvoorzieningen die geen diensten zijn, zoals hulpmiddelen en woningaanpassingen, wordt daarnaast rekening gehouden met de marktprijs en bijkomende kosten zoals levering, plaatsing, onderhoud, instructie en verzekering. Hoofdstuk 7 Waardering mantelzorgers en tegemoetkoming meerkosten Artikel 22. Criteria financiële tegemoetkoming meerkosten Wmo Dit artikel biedt het college de mogelijkheid om een financiële tegemoetkoming te verstrekken voor meerkosten die een inwoner als gevolg van zijn beperking maakt. Het gaat hierbij niet om een maatwerkvoorziening in natura of een pgb, maar om een bijdrage in specifieke kosten die bijdragen aan de zelfredzaamheid of maatschappelijke participatie.
De verordening beperkt deze tegemoetkoming tot een aantal concreet omschreven situaties, waaronder vervoerskosten met de eigen auto en kosten voor verhuizing en herinrichting. Uitgangspunt is dat alleen een tegemoetkoming wordt verstrekt wanneer geen andere passende of voorliggende regeling beschikbaar is. Bij de beoordeling kan het college rekening houden met de individuele omstandigheden van de inwoner, waaronder de hoogte van het inkomen en de 38 mate waarin daadwerkelijk meerkosten worden gemaakt. Het college kan nadere regels vaststellen over de toepassing van deze tegemoetkoming. Artikel 23. Jaarlijkse waardering mantelzorgers Mantelzorgers leveren een belangrijke bijdrage aan het welzijn en de zelfredzaamheid van inwoners. Met dit artikel geeft de gemeente invulling aan haar wettelijke taak om waardering uit te spreken voor mantelzorgers. De wijze waarop deze waardering wordt vormgegeven kan per jaar verschillen en wordt door de gemeente vastgesteld in overleg met het Steunpunt Mantelzorg. Om voor de waardering in aanmerking te komen moet sprake zijn van mantelzorg die gedurende een langere periode en met een zekere omvang wordt verleend aan een inwoner van de gemeente Buren.
De in dit artikel opgenomen voorwaarden zijn bedoeld om de waardering te richten op mantelzorgers die structureel en onbetaald ondersteuning bieden aan een naaste met een langdurige ondersteuningsbehoefte. Hoofdstuk 8 Toezicht en handhaving maatwerkvoorziening Artikel 24. Reikwijdte Dit artikel verduidelijkt dat de bepalingen over toezicht en handhaving betrekking hebben op alle ondersteuning die op grond van de Wmo 2015 wordt of behoort te worden verstrekt. Daarbij gaat het niet alleen om de wet zelf, maar ook om de daarop gebaseerde regelgeving, gemeentelijke besluiten, overeenkomsten met aanbieders en subsidiebeschikkingen. Artikel 25. Medewerkingsplicht Voor een zorgvuldige beoordeling van de ondersteuningsvraag en het recht op een maatwerkvoorziening is het noodzakelijk dat de inwoner meewerkt aan het onderzoek. De medewerkingsplicht volgt uit de Wmo 2015 en houdt in dat de inwoner de informatie verstrekt die nodig is om de ondersteuningsbehoefte en het recht op ondersteuning vast te stellen. Lid 1 en 2 Het college kan de inwoner en, voor zover relevant, huisgenoten uitnodigen voor een gesprek of een onderzoek door een deskundige. De inwoner en diens huisgenoten zijn verplicht hieraan hun medewerking te verlenen voor zover dit noodzakelijk is voor de beoordeling van de aanvraag.
Lid 3 De medewerkingsplicht houdt tevens in dat de inwoner wijzigingen die van invloed kunnen zijn op het recht op een maatwerkvoorziening tijdig meldt. Ook kan het college, voor zover noodzakelijk, een controle uitvoeren op de woon- en leefsituatie of op het gebruik van een verstrekte voorziening. Lid 4 Bij de uitoefening van deze bevoegdheden houdt het college rekening met de beginselen van proportionaliteit en subsidiariteit. Dat betekent dat alleen die informatie wordt gevraagd of die controles worden uitgevoerd die noodzakelijk zijn voor een zorgvuldige uitvoering van de Wmo 2015 en dat niet verder wordt ingegrepen in de persoonlijke levenssfeer dan nodig is. 39 Artikel 26. Bestrijding oneigenlijk gebruik, misbruik en niet-gebruik van een maatwerkvoorziening Dit artikel geeft invulling aan de verantwoordelijkheid van het college om de rechtmatige en doelmatige besteding van publieke middelen te bewaken. Daarbij staat niet alleen handhaving centraal, maar ook preventie. De gemeente informeert inwoners daarom actief over de voorwaarden die gelden voor het ontvangen van ondersteuning, de rechten en plichten die daarbij horen en de mogelijke gevolgen van misbruik of oneigenlijk gebruik. Het college kan onderzoeken uitvoeren naar de rechtmatigheid, doelmatigheid en kwaliteit van verstrekte maatwerkvoorzieningen en pgb's.
Deze onderzoeken kunnen steekproefsgewijs plaatsvinden of worden gestart naar aanleiding van signalen, meldingen of andere omstandigheden die aanleiding geven tot nader onderzoek. Daarbij kan worden beoordeeld of de ondersteuning daadwerkelijk is geleverd, of deze passend wordt ingezet en of wordt voldaan aan de voorwaarden die aan de voorziening zijn verbonden. Inwoners, pgb-beheerders, zorgverleners en andere betrokkenen zijn verplicht de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor een zorgvuldig onderzoek. Om deze toezichtstaken uit te voeren kan het college toezichthouders aanwijzen. Wanneer sprake is van een ernstig vermoeden van misbruik of oneigenlijk gebruik van een pgb kan het college de Sociale Verzekeringsbank verzoeken om betalingen tijdelijk op te schorten. Hiermee kan worden voorkomen dat onrechtmatige betalingen doorgaan gedurende het onderzoek. Het college kan daarnaast beleidsregels vaststellen over de wijze waarop fraudepreventie, controle en handhaving worden vormgegeven. Artikel 27. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking en terugvordering maatwerkvoorziening Dit artikel regelt zowel de informatieplicht van inwoners als de bevoegdheden van het college om besluiten over maatwerkvoorzieningen en pgb's te herzien, in te trekken of terug te vorderen. Deze bevoegdheden zijn gebaseerd op de artikelen 2.3.8 en 2.3.10 van de Wmo 2015.
Van inwoners wordt verwacht dat zij wijzigingen in hun situatie die van invloed kunnen zijn op het recht op ondersteuning tijdig melden aan de gemeente. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een verbetering van de gezondheidssituatie, een verhuizing, opname in een instelling of andere omstandigheden waardoor de noodzaak van de voorziening verandert. Het college kan een besluit herzien of intrekken wanneer achteraf blijkt dat de voorziening ten onrechte is verstrekt, wanneer de ondersteuning niet langer noodzakelijk is, wanneer de inwoner niet meer voldoet aan de voorwaarden voor verstrekking of wanneer de voorziening niet wordt gebruikt voor het doel waarvoor deze is toegekend. Ook langdurige opname in een instelling kan aanleiding zijn om opnieuw te beoordelen of een voorziening nog noodzakelijk is. Indien sprake is van opzettelijke misleiding door het verstrekken van onjuiste of onvolledige gegevens, kan het college de geldswaarde van ten onrechte genoten ondersteuning geheel of gedeeltelijk terugvorderen. Daarnaast kan een in eigendom of bruikleen verstrekte voorziening worden teruggevorderd wanneer het recht daarop is vervallen. De bevoegdheden uit dit artikel dragen eraan bij dat ondersteuning beschikbaar blijft voor inwoners die daarop zijn aangewezen en dat publieke middelen rechtmatig en doelmatig worden besteed. 40 Artikel 28.
De onderzoeksfase Dit artikel beschrijft de wijze waarop toezichtonderzoeken kunnen worden uitgevoerd. Het doel van een onderzoek is vast te stellen of ondersteuning wordt geleverd overeenkomstig de wettelijke voorschriften, gemeentelijke regels en gemaakte afspraken. Onderzoeken kunnen betrekking hebben op de kwaliteit, rechtmatigheid en doelmatigheid van de ondersteuning. Daarbij kan sprake zijn van kwaliteitscontroles, materiële controles, formele controles, detailcontroles en fraudeonderzoeken. Onderzoeken vinden in beginsel aangekondigd plaats, tenzij het belang van het onderzoek zich daartegen verzet. Artikel 29. De handhavingsfase Dit artikel beschrijft welke maatregelen het college kan treffen wanneer uit toezicht blijkt dat wet- en regelgeving, kwaliteitseisen of contractuele afspraken niet worden nageleefd. Afhankelijk van de aard en ernst van de overtreding kan het college bestuursrechtelijke maatregelen treffen, zoals een aanwijzing, een last onder dwangsom of een last onder bestuursdwang. Daarnaast kunnen privaatrechtelijke maatregelen worden ingezet, bijvoorbeeld op grond van contractuele afspraken met aanbieders. Uitgangspunt is dat de gekozen maatregel altijd in verhouding staat tot de aard en ernst van de geconstateerde tekortkoming. Artikel 30.