Schriftelijke bijdrage 6

Goedemorgen heer, mevrouw bestuurders, Er moet mij iets van het hart en ik wil me graag tot u wenden. Waarschijnlijk weer zonder resultaat maar ik ben het verplicht naar alle meisjes en vrouwen in Nederland. Ik ben het vooral verplicht naar mijn dochter van 12. De afgelopen weken staan de media vol met drama verhalen rondom vrouwen. Geweld, verkrachtingen en dood bij de vleet. Het is ons “nieuwe normaal”. De vrijheid van onze vrouwen wordt steeds meer ingeperkt. Nu huilen we nog massaal mee en morgen gaan we weer verder met leven. De trigger om dit bericht te schrijven is een stuk dat viraal gaat op de socials. Ik zal het bijvoegen. Er zal structureel iets moeten veranderen in dit land om onze nieuwe “kanspareltjes” te laten slagen in onze maatschappij. De afgelopen jaren heb ik 2 keer aangifte gedaan tegen geweld door buitenlandse jongens naar mijn dochter toe. Er wordt niets gedaan. In beide aangiftes heb ik aangegeven dat als het zo doorgaat wij onze vrouwen niet meer alleen over straat kunnen laten gaan. Daar werd ontkennend op gereageerd en als overdreven gezien. Gewoon op klaarlichte dag van school naar huis kan al niet meer in het dorp Eerbeek. Bij het laatste geweldsincident werd ze door 2 Eritreeërs de bosjes in geduwd met de opmerking “klap haar, klap haar”. Oftewel in normaal Nederlands sla haar in elkaar.

Ze heeft de alarmknop van haar horloge ingedrukt en dit de jongens laten zien, waardoor ze op de vlucht sloegen. We weten wie het zijn en er gebeurt nog steeds niets. Geen gesprek na de melding bij de politie. Geen gesprek na melding bij de schooldirecteur van deze kansparels. De enige opmerking was dat ze zich zorgen maken over de dwang cultuur binnen deze bevolkingsgroep onderling. Het ging weer niet over mijn dochter. De schoolinspectie gaf aan geen individuele gevallen te behandelen en Rob Kersten van de krant was niet van plan een ingestuurd stuk van mij te plaatsen omdat hij het te spannend vond om geweld in ons dorp bespreekbaar te maken. Ook heb ik u bericht over de zorgen van een veilig huis-schoolverkeer van mijn kind. Ze gaat over twee weken naar Zutphen naar school. Ze is het enige meisje uit Eerbeek in de klas. Met de komst van 350 asielzoekers, waaronder minderjarige kanspareltjes, is het voor mijn dochter niet veilig meer om haar ook overdag alleen over straat te laten gaan. Jullie hebben in dit besluit nergens de veiligheid van onze vrouwen meegenomen. Wij kiezen ervoor om zelf minder te gaan werken en haar weg te brengen en weer op te halen. Dit om de veiligheid van haar wel te garanderen. Het is de wereld op zijn kop! In Zutphen vlak bij haar school komt ook nog een centrum.

Voor de gemeentes een prachtige inkomsten bron, maar nogmaals het gaat niet over veiligheid want dat mag niet benoemd worden. Ik walg van het meehuilen als er zich weer een drama volstrekt, terwijl niemand verantwoordelijkheid neemt. Jullie zijn verantwoordelijk als bestuurders!!! Ook van jullie zie ik geen enkele actie om de vrouwelijke bevolking veilig te houden in deze gemeente. Wat zou het in jullie besluiten veranderen als uw moeder, uw dochter of uw kleinkind dit overkomt? GA IETS DOEN, anders dan meehuilen en medeleven betuigen. Bijgevoegd stuk: Bron: Linkedin Auteur: Onbekend (meerderen hebben het geplaatst) Heel Nederland is geschokt.

De brute moord op de 17-jarige Lisa uit Abcoude is niet alleen een persoonlijk drama voor haar familie en vrienden, maar ook een mokerslag voor ons als samenleving. Een jong meisje dat na een gezellige avond met vriendinnen naar huis fietst, had simpelweg veilig moeten thuiskomen. Punt. Lisa reed door de nacht, een nacht die ook háár toebehoorde. Want net als ieder ander had zij recht op vierentwintig uur in haar dag vierentwintig uur waarin ze vrij mocht zijn, zichzelf mocht zijn, zich veilig mocht voelen. Maar dat recht werd haar ontnomen. En toch zie ik telkens dezelfde reacties voorbij komen. Vragen die in de kern suggereren dat meisjes en vrouwen verantwoordelijk zijn voor hun eigen onveiligheid: Waarom fietste ze alleen? Waarom was ze zo laat nog onderweg? Waarom droeg ze dát? Dit zijn de verkeerde vragen. Want het antwoord daarop verandert niets aan het feit dat Lisa recht had om veilig thuis te komen. Net zoals ieder meisje, iedere vrouw, ieder mens dat recht heeft. De juiste vraag is: Waarom kan een meisje van 17 in Nederland niet veilig naar huis fietsen zonder dat haar leven op brute wijze wordt beëindigd? We leven in een maatschappij waarin de nacht al te vaak van angst is gemaakt. De straten zijn gevuld met blikken die te lang blijven hangen, opmerkingen die je niet wil horen, handen die je niet wil voelen.

Te vaak wordt gezegd: “Wees voorzichtig”, “Neem een taxi”, “Loop niet alleen.” Alsof de verantwoordelijkheid bij de meisjes en vrouwen zelf ligt. Maar laten we duidelijk zijn: de verantwoordelijkheid ligt níet bij Lisa. Niet bij haar kleding, niet bij haar tijdstip, niet bij haar keuzes. De verantwoordelijkheid ligt bij degene die haar dit heeft aangedaan. De verantwoordelijkheid ligt bij een samenleving die structureel te weinig doet om de veiligheid van vrouwen en meisjes te garanderen. Daarom zeg ik dit: 👉 Ik eis het recht op de nacht. 👉 Ik eis dat meisjes van 17 veilig thuiskomen. 👉 Ik eis dat we stoppen met het verschuiven van schuld en verantwoordelijkheid naar slachtoffers. 👉 Ik eis dat de angst verlegd wordt, daarheen waar die hoort: bij de daders. Lisa had nooit het symbool mogen worden van dit gesprek. Zij had gewoon moeten thuiskomen. Zij had moeten slapen in haar eigen bed. Zij had een toekomst moeten hebben. En juist omdat dat haar is afgenomen, mogen wij niet zwijgen. Voor Lisa. Voor alle meisjes en vrouwen die elke dag weer beperkt worden in hun vrijheid. Voor alle ouders die nooit zouden hoeven vrezen of hun dochter wel veilig thuiskomt. #rechtopdenacht Omdat vrijheid geen daglicht kent. Omdat veiligheid geen avondklok hoort te hebben. Omdat ieder mens recht heeft op een leven zonder angst. Met vriendelijke groet, Alice Zeilinga-Gerritsen

Beste heer en mevrouw bestuurders, Ik heb het artikel bijgevoegd wat ik 18 april heb ingediend voor de krant die niet geplaatst mocht worden. Dit benoem ik in mijn mail van vrijdag. Hoe actueel is deze mail vandaag de dag. Dit artikel mocht niet geplaatst worden omdat het anoniem was en een ander argument was dat mijn dochter maar van zich af moest leren slaan. Ik kan dat argument als bewijs overleveren aan u. Ik stuur u dit artikel na en ben benieuwd of en welke reactie ik van u krijg. Met vriendelijke groet, Alice Zeilinga-Gerritsen Brief aan u en jou van een bezorgde moeder en dorpsgenoot. Graag wil ik u en jou meenemen in een verhaal wat ons afgelopen week is overkomen in dit prachtige dorp Eerbeek. Onze dochter gaat naar 1 van de basisscholen hier in Eerbeek. Afgelopen dinsdag fietst ze uit school naar huis en wordt klemgereden door een jongen op een fiets. Achter hem roept een andere jongen: “Pak haar, pak haar”. Ze komt na deze intimidatie en bedreiging overstuur thuis. Deze twee jongens zitten op dezelfde school in een andere klas. Na contact te hebben gehad met school, neemt school het initiatief om deze kinderen aan te spreken. 1 Kind blijkt niets anders dan een meeloper en biedt welgemeend zijn excuses aan. Het andere kind zegt tegen de juf: “waar bemoei je je mee, het was na schooltijd”. Dan ben je 12 jaar en trekt zo’n mond open.

School is inderdaad niet verantwoordelijk voor de heen en terugreis naar school, maar heeft zeker gehandeld. Nu mogen ze vlgs de privacyregels geen gegevens van de ouders delen met ons en wij hebben geen idee waar deze kinderen woonachtig zijn. Op onze vraag of de school ons telefoonnummer kan geven aan de betreffende ouders werd positief gereageerd. Tot op heden is er nog geen contact geweest met 1 van de ouders. Wat hier de reden ook van is. Ze weten inmiddels wat er heeft gespeeld en de rol van hun zoon hierin. Als ik de naam van deze jongen in mijn omgeving roep dan krijg ik de reactie: “Oh die jongen, nou dat kun je wel vergeten”. “Niet meer te redden, en die ouders ook niet”. De dag erna gaat ons kind met een alarm om haar pols naar school. In de middag direct na school gaat het alarm op onze telefoon. Dit keer werd ze samen met een vriendinnetje van haar fiets de struiken in geduwd door drie kinderen. 1 kind duwt, 1 kind doet niets en 1 kind roept: “Klap haar, Klap haar”. Dit betekent in het Nederlands. Sla haar in elkaar. Toen ze liet zien dat ze haar sos had geactiveerd, maakten de kinderen dat ze weg kwamen Dit keer zijn het kinderen van een andere school.

Nu kiezen we ervoor de directeur van deze school een bericht te sturen en aan te geven dat we aangifte gaan doen van intimidatie en bedreiging. Is een schouderduw eigenlijk mishandeling? Ook dit keer schakelt de directeur op en stelt een gesprek voor. Via via weten we inmiddels hoe twee van deze kinderen heten en geven die namen door aan de politie en aan school. Dorpsgenoten geven aan dat aangifte doen helaas geen zin heeft, omdat de politie hier toch niets mee doet. Dit horen we niet 1 keer, maar keer op keer. Inmiddels zijn wij dit gedonder in Eerbeek spuugzat. Naast de politie schakelen we ook de schoolinspectie in. Nu de vraag aan u. Beide situaties speelden af op een stuk weg waar op dat moment van de dag veel mensen zijn. Van beide situaties moeten mensen getuige zijn geweest. Niemand heeft ingegrepen, geholpen of zich als getuige gemeld. Wat als dit uw of jouw kind was geweest? Wat al uzelf of jou dit was overkomen? Had je dan gewild dat ik iets had gedaan als ik er getuige van was geweest? Of gaan we met zn allen huilen en een stille tocht organiseren als het uit de hand gelopen is en kennen we allemaal wel het slachtoffer en/of de daders. Dan hebben we weer sensatieverhalen te vertellen. Zolang het maar niet in uw of in jouw gezin gebeurt.

U bent onze maatschappij Jij bent onze maatschappij Ik ben onze maatschappij Mag ik voorstellen dat we iets meer naar elkaar omkijken en optreden bij gedrag dat niet ok is. Alsjeblieft? Alstublieft?