Inspreekreactie Thijs Visser

Voorzitter, raadsleden, college, Dank voor de gelegenheid om hier in te spreken. Ook ik doe dit als bezorgde inwoner van Brummen, maar ook als buur én vader van een gezin met twee jonge meisjes. ** ** Ook ik werd onaangenaam verrast door de aankondiging van een dergelijk groot AZC met een dergelijk lange duur, vele malen langer dan Minister Faber voorstelde en ook nog eens vele malen meer Asielzoekers dan zij voorstelde. ** ** Ik wil drie kernpunten naar voren brengen over de voorgenomen bestuursovereenkomst met het COA voor de Michaelshoeve. Eerste punt: veiligheid en leefbaarheid. Het terrein ligt direct naast school De Lans, een school voor Speciaal Onderwijs ** voor leerlingen van 4 tot 12 jaar, en Voortgezet Speciaal Onderwijs voor leerlingen van 12 tot 18 jaar.** In de concept-overeenkomst staat dat bij ernstige overlast kan worden opgezegd. Het feit dat het ook in een gemeentelijke brochure nodig is om de term “ernstige overlast” te vermelden spreekt wat mij betreft boekdelen: er wordt al rekening gehouden met ernstige overlast, maar pas bij ernstige overlast gaat er wat gebeuren. Helaas moet het zoals wel vaker in dit land eerst mis gaan voordat er wat tegen overlast gaat gebeuren. Beter voorkomen dan genezen lijkt me.

En: wanneer is het “ernstig”? Maar mocht dit plan toch doorgang vinden: wat gebeurt er als er wél incidenten zijn? Wie grijpt er dan direct in? Ik mis harde afspraken over toezicht, handhaving of een klachtenloket. Dat betekent dat u als raad een blanco cheque afgeeft op een plek waar dagelijks vele kinderen komen en langsfietsen. ** ** Bovendien: is de dorps ingestelde handhaving er echt klaar voor hier? Ik heb in Rotterdam gewoond, zo’n 36 jaar. Daar wonen meer dan 150 verschillende nationaliteiten naast elkaar, zowel legaal als illegaal. De gehele driehoek (Burgemeester, Hoofdofficier van Justitie, Politiechef) en het handhavingsapparaat zijn hier grootstedelijk op ingericht en dan valt het nog steeds niet mee: beperken van overlast is het beste resultaat. Wij kozen vijf jaar geleden bewust voor Brummen: een dorpse gemeenschap, met rust en overzicht. Dat komt met de komst van een dergelijk AZC flink onder druk te staan. Ik heb mijn ernstige twijfels. Hoe gaat veiligheid en leefbaarheid echt worden gegarandeerd? Aanspassingen van het handhavingsapparaat zijn dan hard nodig. ** ** Tweede punt: verkeer en bereikbaarheid. Er is geen deugdelijk verkeersonderzoek.

350 bewoners, plus personeel, leveranciers en bezoekers, veroorzaken onvermijdelijk verkeersdruk op smalle wegen in een kwetsbare schoolomgeving en bovendien ligt de Michaelshoeve pal aan de belangrijke fietsroute voor onze middelbare scholieren, zonen en dochters,

op weg naar onderwijs in Zutphen en terug naar huis. Zonder onafhankelijk onderzoek is niet te beoordelen of dit plan verantwoord is. Derde punt: looptijd en flexibiliteit. Er wordt gesproken over een overeenkomst van dertig jaar. Dat is een generatie lang, zonder ingebouwde evaluatiemomenten. ** We weten allemaal dat de omstandigheden rond opvang, migratie en wetgeving snel veranderen, en dat er reeds stevige kritiek is op de Spreidingswet. ** Een dergelijke lange verplichting zonder exit-momenten is niet evenwichtig en bindt Brummen onnodig zwaar. Bovendien zit de schrik er momenteel toch al in in heel Nederland: de pers staat bol van de berichten hoe vrouwen in het donker het beste veilig kunnen blijven en de pepperspray valt niet aan te slepen. ** Het is nu nog illegaal maar het kabinet overweegt legalisatie nu de dood van Lisa een storm van onrust heeft veroorzaakt.** Voorzitter, de Spreidingswet verplicht alle gemeenten, dus ook de onze, om een bijdrage te leveren, maar zij verplicht ons niet om onder deze voorwaarden en op deze locatie dertig jaar lang vast te zitten. U hebt als raad de mogelijkheid om richting te geven en voorwaarden te stellen, net zoals de raad in Zutphen heeft gedaan toen zij met een motie van treurnis het proces stopte. Ik vraag u daarom dringend om: 1. Het college te verzoeken de bestuursovereenkomst nu niet te tekenen; 2.

Eerst onafhankelijk onderzoek te eisen naar verkeer en veiligheid op deze locatie; 3. Harde afspraken op te nemen over toezicht, klachtenafhandeling en tussentijdse evaluaties; 4. En pas daarna opnieuw te besluiten. U kunt veel besluiten nemen als raad, maar er is er maar één waar al onze kinderen nu en later vlakbij zullen wonen. Zorg dat u straks kunt zeggen: wij hebben ze beschermd. Dank u wel.