Inspreekreactie mevr. Koens

Speech: Brummen verdient eerlijk bestuur Brummen, 6 november 2025 Geachte voorzitter, Mijn naam is Sandra Koens, geboren en getogen in Brummen; met een groot hart voor dit prachtige dorp. Ik spreek hier uit bezorgdheid. Wat hier gebeurt, raakt ons állemaal. Het plan om een AZC van 350 asielzoekers voor 30 jaar in Brummen te vestigen is niet eerlijk tot stand gekomen. Niet eerlijk naar de inwoners, niet eerlijk naar de raad en níet eerlijk naar de toekomst van ons dorp. Brummen is niet tegen vluchtelingen. Maar een opvang van deze omvang in een dorp van 8.000 inwoners is disproportioneel. Dit brengt ons dorp uit balans. En over een paar jaar, als het COA de kleinere opvanglocaties sluit, blijft Brummen over als een van de grote centra. College, wees daar eerlijk over. Wat mij het meest zorgen baart, is de manier waarop dit besluit tot stand komt. Het lijkt alsof het college koste wat kost wil doorgaan via politieke manoeuvres die het proces ‘democratisch’ lijken te maken, maar het níet zijn. Ondertussen wordt de burger genegeerd en groeit het wantrouwen. Níet door “Haagse politiek” of ‘asielangst’, maar door het eigen handelen. Een ondemocratisch begin Het begon met wethouder Timmer, die zonder mandaat van de raad een intentieverklaring met het COA en Michaelshoeve tekende; 350 opvangplaatsen, 30 jaar lang op het terrein van de Michaelshoeve.

De raad, het hoogste orgaan van onze gemeente, stond buitenspel. Later werd dit gepresenteerd als een democratisch besluit en gunstig compromis. Maar laten we eerlijk zijn: dat was het niet. De wethouder zei zelf: “Als het aan het COA had gelegen, waren het er 800 geweest.”Dát zegt genoeg. Een contract van 30 jaar opent de deur naar ópschaling. Is dít de toekomst die u voor Brummen ziet? Een verstoord proces Daarna volgden de onzorgvuldigheden elkaar op. Eind augustus lag er al een glóssy folder op de mat, alsof álles al besloten was en was er al €186.000 gemeenschapsgeld uitgegeven. In de raadsvergaderingen op 3, 11 en 18 september moest het besluit met ‘stóóm en kokend water’ doorgevoerd worden. Toen de raad een motie aannam om het besluit op te schorten, beëindigde de burgemeester in de rol van voorzitter abrupt de vergadering. Het college vertrok diréct en stelde later dat het “niet in de gelegenheid was gesteld te reageren.” Dat is niet waar.

Kort daarop vertrok wethouder Timmer naar Rozendaal in de rol van wnd burgemeester, midden in het uiterst gevoelige proces. Haar portefeuille ging naar wethouder Van de Graaf van Lokaal Belang de partij die eerder juist tégen dit plan stemde. Waarom juist hij? En hoe gaat dit dan? Zou hij dan zijn eigen raadsleden gaan overtuigen om zich terug te trekken voor het alternatieve plan? En de nieuw aangestelde wethouder, pakt hij de portefeuille niet over?? En op 15 oktober, de dag dat de overeenkomst met het COA afliep, kwam juist deze wethouder Van der Graaf met een persbericht, waarin er werd vastgehouden aan 350 en het alternatief van 119 plaatsen werd afgewezen. Toeval? Of perfecte timing?... Deze opeenvolging van gebeurtenissen tast de integriteit van het proces aan. Feiten en framing Ook de financiële onderbouwing rammelt. Wethouder Van de Graaf noemde voor het alternatieve plan alléén de kosten van 2,6 miljoen, maar níet de baten van 3,4 miljoen.

Die eenzijdige rekensom werd grétig overgenomen door landelijke en regionale media o.a Volkskrant, Stentor waardoor Brummen geheel ónterecht als “onwillig” en “grimmig” op de kaart werd gezet! Zowel gepensioneerde oudwethouders als een geestelijke die onterecht beweert namens de héle kerk te spreken, mengen zich, met hun kennis van het (politieke) spel, publiekelijk in het debat, lezen burgers de les en proberen zo het proces te beïnvloeden. Voorzitter, ik vind dat het college de hand in eigen boezem moet steken, Het is de eigen handelwijze die het vertrouwen ondermijnt. Door niet te luisteren maar door te drukken. Dat is niet de manier om draagvlak te creëren. Er is veel kennis en ervaring aanwezig, het college mag dit niet gebruiken om de burgers te overrulen of ze een stap voor te zijn, maar moet deze gebruiken om burgers te beschermen. En zorgvuldigheid, dát is wat de wet van de volksvertegenwoordiger vraagt. Een oproep tot herstel Voorzitter, laat ze erkennen dat dit proces verkeerd is gelopen, dat er fouten zijn gemaakt. Brummen verdient géén bestuurlijke trucs, maar eerlijk bestuur. Denk niet dat burgers niet zien wat er gebeurt, ze zien het wél. Brummen is geen dorp van wantrouwen, maar van betrokken mensen met nuchter verstand en hart voor elkaar. Laten we opnieuw beginnen; met zorgvuldigheid, transparantie en respect als uitgangspunt.

Alleen dán kunnen bestuur en inwoners elkaar weer vinden en kan Brummen weer worden wat het altijd was; een dorp waar íedereen telt. Dank u wel.