Inspreekreactie Marian Zwart

Beste aanwezigen, Ik spreek hier in de ik-vorm, omdat alles wat ik zeg zorgvuldig door mijzelf is gekozen. Dit is mijn stem, mijn gevoel, mijn zorg. Ik houd geen politiek verhaal. Dat past mij niet. Ik spreek hier als inwoner van Brummen, als moeder en als oma – met mijn verstand, maar vooral uit de grond van mijn hart. Ik ben geboren en getogen in dit dorp. Brummen is mijn thuis, een plek waar ik altijd met plezier en betrokkenheid heb gewoond. Juist daarom doet het mij zo’n pijn dat ik nu zoveel onrust en angst voel door de plannen van de gemeente en het COA. Hoe kan het dat men 350 mensen wil opvangen, in ons kleine dorp? En dat ook nog voor een periode van dertig jaar? Voor mij voelt dat als een onmogelijke en onveilige situatie. Natuurlijk, er zullen mensen tussen zitten die onze hulp echt nodig hebben en die zich willen inleven in de waarden die Brummen zo bijzonder maken. Maar 350 mensen, in één keer, dat is veel te veel voor een dorp als de onze. Ik maak mij grote zorgen. Om de kinderen op school De Lans, die straks slechts door een hekwerk gescheiden zijn van de opvanglocatie. Om de kinderen die dagelijks langs die plek naar Zutphen moeten fietsen. Om onze kleine ondernemers, die kwetsbaar zijn voor diefstal en bedreigingen. Om onze ouderen, die hun deuren nog uit gewoonte openen, omdat Brummen altijd “ons kent ons” is geweest.

Om ons station, dat nu al verlaten en onveilig kan aanvoelen. En laat één ding duidelijk zijn: dit zijn geen hersenspinsels. Dit is mijn echte zorg, mijn echte angst. Ik wil geen dorp dat leeft in angst. Geen kinderen die niet meer vrij hun vleugels durven uitslaan. Geen ouderen die de deur niet meer open durven doen. Geen ondernemers die beveiligers nodig hebben om te kunnen bestaan. Geen inwoners die het station mijden zodra het donker is. En ik wil ook dit zeggen: ik weet dat de gemeente een vergoeding krijgt voor deze opvang. Maar geen enkel bedrag kan opwegen tegen de veiligheid en saamhorigheid van ons dorp. Geen geldbedrag is het waard om Brummen in angst achter te laten. Luister alsjeblieft naar mijn woorden, en ook naar de stilte ertussen. Want achter die stilte zit pure angst. Angst die ik voel. Ik vraag u, ik smeek u: stop met deze plannen, voordat het te laat is. Dit is geen boosheid, dit is mijn noodkreet. Uit liefde voor Brummen. Uit liefde voor ons thuis. Met mijn laatste uitspraak breekt mijn hart,... ik wil geen 2de Lisa... Dank u wel.