Inspraakreactie Rens Koffeman

Geachte voorzitter, De kwestie van de opvang van asielzoekers raakt mij. Niet alleen als inwoner van Brummen, maar ook als mens. Ik ben er trots op om inwoner te zijn van een zorgdorp, want zo mag je Brummen toch wel noemen. Aan de ene kant zie ik mensen die vluchten voor oorlog en ellende. En ik denk: natuurlijk wil je hen helpen. Iedereen verdient een veilige plek. Aan de andere kant zie ik ook de groeiende onrust en verdeeldheid in onze samenleving. En eerlijk gezegd… met mijn 67 jaar heb ik deze spanning in zo’n hevige vorm nog niet eerder meegemaakt. Het gemeentebestuur heeft gekozen om geen jongeren op te vangen, maar wél volwassen mannen. Alsof dat veiliger zou zijn. Maar is dat wel zo? Soms voelt dit beleid alsof het vooral op papier klopt, maar niet in de praktijk. Ik spreek niet vanuit een model of een rapport. Ik spreek vanuit ervaring. Mijn hele werkzame leven heb ik in de zorg gestaan. Dertig jaar lang in de psychiatrie en de forensische hulpverlening. Ik weet wat het betekent om te werken met mensen die diep getraumatiseerd zijn. Ik ken de mooie verhalen, maar ik ken ook de andere kant. Hele dagen kunnen rustig verlopen. Je kunt goede gesprekken hebben. En tóch kom je ’s avonds uitgeput thuis. Omdat je de hele dag alert bent geweest. Omdat je weet dat één verkeerd woord, één verkeerde blik, hoe goed ook bedoeld, kan leiden tot miscommunicatie.

En soms zelfs tot heftige escalaties. Dat is zwaar. Zelfs voor professionals die daarvoor zijn opgeleid. Eén van de belangrijkste dingen is een goede communicatie. Het gaat namelijk niet alleen om incidenten met asielzoekers. Het gaat vooral om een narratief dat ons verdeeld. De onderliggende agenda lijkt er dan ook vooral eentje te zijn van verdeel en heers. Laat ik duidelijk zijn: dit is geen pleidooi tégen opvang. Integendeel. Ik heb een groot hart voor mensen in nood. Maar ik pleit wél voor realisme. Voor eerlijkheid en voor draagvlak in de samenleving. En als we te lichtzinnig omgaan met de zorgen van mensen, dan helpen we niemand. Niet de inwoners van Brummen, maar óók niet de asielzoekers. Daarom stel ik u deze vragen: Hoe bent u tot het besluit gekomen om het plan van het COA te steunen en maar liefst 350 asielzoekers over een periode van 30 jaar te plaatsen pal naast de uiterst kwetsbare doelgroep van de Lans? Is er vooraf onderzoek gedaan naar draagvlak als logische eerste stap? Zo nee, waarom niet en zo ja, wat waren de uitkomsten daarvan? Ik vraag u niet om snelle antwoorden, maar om oprechte reflectie. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om cijfers en plannen. Het gaat om mensen. Om de mensen die hier al wonen. En om de mensen die hun toevlucht bij ons zoeken.

Het bewaren van de rust en een oprecht luisterend oor, dat is waar het nu om gaat. En besluiten nemen op basis van breed draagvlak, dat is wat Brummen verdient. Rens Koffeman