Inspreektekst Beekvlietboerderij definitief

Geachte voorzitter, dames en heren van de commissie. Mijn naam is Gé van Berkel. Geboren, getogen en woonachtig in Sint-Michielsgestel. Ik maak gebruik van deze inspreektijd om mijn verhaal te vertellen over het vrijwilligerswerk wat ik voor de stichting Gijzelaarskampen Sint-Michielsgestel doe. Ik mag, als één van onze groep geweldige vrijwilligers, de gasten ontvangen, vervolgens houd ik een inleiding en voorzie hen zo van een globale informatie over het wel en wee van de gijzelaars en daarna begeleid ik hen tijdens de rondgang in de expositie. Ik ben enthousiast geraakt tijdens een informatie bijeenkomst die ik bijwoonde en georganiseerd was door een zeer gedreven club mensen van deze gijzelaars stichting. Het verbaasde mij, dat ik ondanks dat ik mijn hele leven al in Sint-Michielsgestel woon, zo verdomde weinig had meegekregen over deze historie. En wat later bleek dat ik daar niet de enige in was. Er wonen mensen in de Robert Baeldestraat of van den Kerkhoffstraat die hoogstwaarschijnlijk niet weten wat deze mannen is overkomen. Gegrepen door de verhalen, de documentatie en hoe deze gegijzelde mannengemeenschap er het beste van wisten te maken, verwonderde mij. Het trieste feit dat er 8 mannen vastgebonden aan palen voor het vuurpeloton zijn gezet. Deed mij beseffen dat deze informatie over de gijzelaars niet verloren mag gaan.

Door het verhaal van deze willekeurig gekozen gedode slachtoffer levend te houden, zodat zij niet voor niets gestorven zijn. Dit verhaal mag niet in de prullenbak verdwijnen! Dat ik, en ook namens onze groep vrijwilligers, hier pleit voor behoud van deze expositie in de beekvlietboerderij moge helder zijn. Ik heb mijzelf na deze informatie bijeenkomst toen de taak, misschien wel de plicht opgelegd, dit verhaal over de gijzelaars ook te moeten gaan vertellen! In eerste instantie gericht op de Gestelaren, die hetzelfde als ik, niets of nauwelijks iets weten over dit historisch verleden. De geschiedenis in eigen dorp, ja en dat gaat de goede kant op. Maar zeker ook van buiten Gestel groeit de aandacht en interesse. We zijn goed bezig, maar er dreigt een stok in onze wielen te worden gestoken.

Na jaren in gebreke te zijn gebleven, zo zie ik het, heeft de gemeente in 2019 eindelijk het initiatief genomen om in het kader van 75 jaar bevrijding aandacht te besteden aan de gijzelaars die onder dwang gehuisvest waren in onze gemeente. Vrijwillige enthousiastelingen waren blijkbaar zo gevonden en realiseerden een goede leerzame expositie, door hen fantastisch op poten gezet.

Nu ik hier al een tijdje voor onze gasten de inleiding verzorg wordt het mij ook steeds duidelijker dat dit een zeer belangrijke tastbare plek is waar men met verbazing waarneemt wat er hier heeft plaatsgevonden. En dat alles vlak bij de voordeur waar de gegijzelden hun voet over de drempel naar gevangenschap zetten. Een mooie ervaring die ik kortgeleden had met een gast die vermoede dat haar opa hier ook als gegijzelde gezeten heeft, zei na afloop, nadat zij ook nog een door opa geschreven envelop had ontdekt: “zo tastbaar, nu is het niet alleen maar een familieverhaal ”.

Dat ik en mijn collega's het voornemen om, de stichting Gijzelaarskampen SintMichielsgestel de deur van Beekvlietboerderij te wijzen, een uiterst slecht doordacht plan vindt, zal u inmiddels duidelijk zijn! Met klem pleit ik daarom, kom bij zinnen, laat niet het zogenaamde starre beleid bepalen, wat beter door gezond verstand en begrip kan worden opgelost! En laat ons realiseren dat het belangrijk is om dit aangrijpend verhaal te omarmen en dat de onstuimige wereld er eindelijk wat van leert. Leo de Waal, een van de gegijzelden, bedacht destijds de spreuk “Gegijzeld maar niet verslagen”. Dat was Moedig! Laat ons en de gijzelaars niet in de steek.

Gé van Berkel Inspreekbeurt 10-04-2025