24094.17 - Inspreektekst dhr. Van Heeswijck

Geachte voorzitter, geachte leden van de Raad, Allereerst wil ik u danken voor de gelegenheid om in deze vergadering ons standpunt te delen. Ik ga ervan uit dat u, gezien de omvang aan documenten van 3700 pagina’s, in ieder geval aandacht heeft besteed aan de Nota Zienswijzen. Deze nota bevestigt een reeds langer bestaand beeld, aangezien het college vrijwel geen aanleiding ziet om het voorliggende TAM-omgevingsplan aan te passen, ondanks de vele zienswijzen. De motivatie van het college verwijst vaak naar beleidsvrijheid, gemeentelijke nota's, visiedocumenten en, in onze ogen, bedenkelijke aannames. Tevens wordt herhaaldelijk gesteld dat er een participatietraject heeft plaatsgevonden. Echter, laten we duidelijk zijn: participatie is meer dan slechts informeren of het houden van formele inspraakrondes. Het moet daadwerkelijk zorgen voor betrokkenheid van burgers en belanghebbenden. De wetgever heeft enkele essentiële principes vastgelegd, zoals vroege betrokkenheid, open en transparante communicatie, eerlijke afweging van belangen, en toegankelijkheid en inclusiviteit. Met de invoering van de Omgevingswet in januari is de verplichting tot goede participatie versterkt. De wet schrijft voor dat gemeenten expliciet rapporteren over de organisatie en uitkomsten van de participatie.

Het doel hiervan is het nemen van besluiten die bijdragen aan een gezonde, veilige en prettige leefomgeving. Participatie is dan ook geen formaliteit, maar een onmisbare pijler van behoorlijk bestuur. Wat betreft het TAM-omgevingsplan, constateren wij dat er op dit punt ernstige tekortkomingen zijn. Het participatielogboek toont weliswaar de inspanningen om de gemeenschap te informeren, maar de vraag rijst of de communicatie daadwerkelijk helder en effectief was. Van de 30.000 inwoners van Best heeft slechts een klein aantal actief deelgenomen aan het proces, wat ernstige vragen oproept over de toegankelijkheid en inclusiviteit van het traject. Bovendien blijkt uit de reacties uit de participatie dat de zorgen en ideeën van de inwoners nauwelijks hebben geleid tot aanpassingen in de plannen. Het lijkt erop dat het plan van meet af aan al vaststond, en dat de participatie vooral een formele procedure was. Wij erkennen de noodzaak van woningbouw en de rol van Best als multimodale hub. Echter, de combinatie van een hub en de geplande 600 woningen in een reeds overbelaste stationsomgeving legt onaanvaardbare druk op de leefbaarheid, verkeersveiligheid en mobiliteit. In plaats van oplossingen voor de werkelijke problemen te bieden, wordt vooralsnog gestuurd op aannames.

Zoals de voorzitter van Bouwend Nederland recent aangaf in een discussie over woningnood: “Focus niet op binnenstedelijk bouwen waar het niet past, maar zoek ruimte aan de rand van de stad.” Daarom rijst de vraag waarom vastgehouden wordt aan dit plan. De enige verklaring lijkt te zijn dat de prioriteit ligt bij het maximaal rendabel maken van de grond, terwijl de leefbaarheid ondergeschikt wordt gemaakt. Dit zou resulteren in een fysieke scheidslijn van steen en glas van de Hoofdstraat tot aan de Molenstraat, dwars door ons dorp, met alle bijbehorende problemen, waarvan de verkeersproblematiek de meest urgente is. Deze situatie roept herinneringen op aan de plannen voor een verhoogde spoorlijn in de jaren '90, een project waartegen toen fel verzet was. Destijds wilde Best deze scheiding niet, maar willen we deze nu wel accepteren, met alle verstrekkende gevolgen van dien? Wij doen dan ook een dringend beroep op u, leden van de Raad: Herzie dit plan. Eis dat er met respect voor mens en omgeving wordt gebouwd. Zorg ervoor dat participatie daadwerkelijk invloed heeft en geen afvinkprocedure wordt. Leg de prioriteit, in lijn met

de Omgevingswet, bij de leefbaarheid en niet bij financiële korte-termijnopbrengsten. Alleen op die manier blijft Best een plaats waar mensen graag wonen, werken en leven. Dank u wel.