23004.12 - Inspreektekst L. Nissen - 23 januari 2023

Raadsavond Gemeente Best, 23 januari 2023 Nota van uitgangspunten gebied de Boomgaard Inspreeksessie: Luuk Nissen Intro U kent hem vast wel: ‘Denk niet aan een roze olifant'. En ? Ziet u hem toch lopen ? Ja hè …? Dit experiment is een mooi voorbeeld van framing, dat gedachten in een bepaalde richting stuurt. Inzicht in de kunst van framing maakt het mogelijk om een boodschap bij de doelgroep te laten landen zoals wij dat graag willen.

Inleiding Maar wat heeft framing nou te maken met het Project de Boomgaard ? In de komende 5 minuten ga ik jullie dat proberen uit te leggen. Vóórdat ik dat ga doen wil ik jullie het volgende vragen: Denk NIET aan: een bos prachtige natuur rust het dorpse karakter van Best fluitende vogeltjes eekhoorntjes ons populiererfgoed het onstaan van de naam ‘Klompengat’

Framing van ‘de bouwplicht’ Zoals gezegd kan men iemands standpunt beinvloeden door middel van het toepassen van framing. En ik moet zeggen. Complimenten aan de ‘ framers’ vandit New Yorkse hoogbouwplan in Best. Een compliment voor de fabelachtige gewiekstheid waaarop zij bewust of onbewust de techniek van het framen hebben toegepast. Want alle informatiestromen tav de Boomgaard staan er bol van. Iets wat ik continu hoor, is: “We hebben een bouwplicht” en “We hebben een gezamenlijke verantwoordelijkheid in het bouwen van woningen” En ik kan Mastade niet eens ongelijk geven dat ze gretig gebruik maken van deze frames… In de huidige tijdsgeest met een enorm tekort aan woningen is dit voor hun hét moment om toestemming te krijgen voor grote projecten.

Positieve framing ‘bouwen’ In de informatiebijeenkomsten werden we bekogeld met positief geframed uitingen, oftewel marketingtaal. Duurzaam bouwen, energieneutraal, compensatie van groen, hergebruik van materialen, een sharing community, de Center Parcs gedachte en slim parkeren. Slim, want in feite kan hier toch niemand het mee oneens zijn…? Maar beste raadsleden; laat het nu eens op jullie inwerken en luister naar de zorgen van de omwonenden. Proberen we hier niet gewoon zoveel mogelijk woningen en mensen op een postzegel te frotten?

Negatieve framing ‘ bosbestemming’ Wat mij als burger van Best ontzettend veel zorgen baart is dat alles waarvoor ik hier ben komen wonen, niet of zelfs negatief wordt geframed in dit project. Neem bijvoorbeeld het complex waar nog steeds de bestemming bos op zit! Het wordt al neergezet alszijnde een ‘productiebosje’, ‘kaprijp’ en ‘in matige gezondheid’. Laat deze laatste zin heel even op u inwerken: “dit prachtige bosje waar wij het allergrootste deel van ons woongenot uit putten (een aantal van jullie is er op bezoek geweest in de zomer), vol zuurstof en leven, dieren en insecten, planten en bomen. Dit bosje verkeert in een matige gezondheid”. Ik vraag me werkelijk af, hoe ver kun je gaan in je framing…?

Is de projectontwikkelaar de baas in Best ? Als ik het goed heb begrepen passen jullie hier de BOB systematiek toe in het besluitvormingsproces. Beschouwen, Oordelen en dán pas Besluiten. Door alle stappen die ik de gemeente tot nu heb zien nemen lijkt het Besluit echter al lang vast te staan: ALLE SEINEN STAAN OP BOUWEN! VEEL… EN HOOG! Maar volgens mij zou vandaag centraal moeten staan wat voor invulling jullie überhaupt voor ogen hebben in dit gebied. Dat Mastade veel en hoog wil bouwen lijkt me logisch. Dat is de enige manier voor hun om het rendabel te maken. Sterker nog, als ze de bouw laag moeten houden (zoals bijvoorbeeld in Steegsche Velden) gaan ze het niet doen… Maar wat willen jullie eigenlijk? En hebben jullie wel geluisterd naar de burgers? Ik denk dat een plan van deze proporties NIET PAST in jullie eigen vastgestelde beleid en toekomstvisie. Wij zijn in Best komen wonen voor het dorpse karakter en het mooie groen achter ons huis. En onze grootste vrees is dat wij over een paar jaar weer terug zijn in de stad, maar dan achter ons in de Zomereik.

Afsluiten met het gedicht van de eeuw Ik wil jullie een hoop Brabantse verstandigheid toewensen in de besluitvorming en ik wil afsluiten met de eerste zinnen van het gedicht ‘herinnering aan Holland’ van Hendrik Marsman. In 2000 gekozen tot ‘gedicht van de eeuw’ in Nederland. Denkend aan Holland Zie ik breede rivieren Traag door oneindig laagland gaan Rijen ondenkbaar ijle populieren Als hooge pluimen aan den einder staan Ik herhaal: Rijen.

Ondenkbaar.

Iijle.

Populieren.

Als hooge pluimen aan den einder staan Het is aan jullie raadsleden… Wat voor hooge pluimen willen jullie hier aan den einder hebben staan? Populieren of torenhoge bouwwerken? Ik dank u wel voor uw aandacht.