Algemene beschouwingen - GroenLinks

Voorzitter, We leven in een tijd van grote woorden. Van breuklijnen en fronten, van wij en zij. In de landelijke politiek, in de media, op sociale media — overal wordt de wereld ingedeeld in kampen. En dat sijpelt ook onze gemeente binnen. In de gemeenteraad van Baarn, maar ook op straat, aan de keukentafel, in de supermarkt.

GroenLinks wil vandaag stilstaan bij de gevaren van dat wij-zij-denken. Niet als abstract politiek betoog, maar als iets wat ons heel concreet raakt — in hoe we met elkaar omgaan, en in hoe we de uitdagingen van onze tijd aanpakken.

Voorzitter, die uitdagingen laten zich niet wegwuiven. Afgelopen week hebben we het allemaal gevoeld, letterlijk, in de vorm van extreme hitte. Mensen die 's nachts niet konden slapen, ouderen die thuis gevaar liepen, kinderen die niet meer buiten konden spelen. Iedereen was op zoek naar verkoeling. In het bos. In het water. In het Bosbad.

Datzelfde Bosbad dat op de bezuinigingslijst staat als potentiele bezuiniging. Voor een besparing van pakweg anderhalve ton per jaar overwegen we een voorziening te sluiten die in een hittegolf een toevluchtsoord is voor iedereen in Baarn — zeker voor wie geen tuin heeft, geen auto, geen geld om weg te gaan op vakantie. We reserveren als Baarn terecht miljoenen voor het theater, de nieuwe coalitie wil vaart maken om eindelijk uit de impasse te komen, wij steunen dat van harte. Maar we praten ook over het uitgeven van tonnen of zelfs miljoenen voor de wilhelminavijver, en dat snappen we een stuk minder.

Want erfgoed en cultuur zijn belangrijk, maar kiezen tussen een vijver of het bosbad is geen keuze. Dit is geen aanval op cultuur of erfgoed. Dit is een vraag over rechtvaardigheid. Over wie mee kan doen in Baarn, en wie buiten de boot valt. Tijdens de bespreking van het hoofdlijnenakkoord vorige week hebben wij gezegd dat GroenLinks de uitnodiging om mee te praten zag als een uitgestoken hand, wij steken nu ook onze hand uit, laten we gezamenlijk beslissen om het bosbad te behouden voor Baarn, voor al onze inwoners.

Voorzitter de reacties op de hitte van afgelopen week liet ook een ander belangrijk verschil zien Sommigen zeggen: zie je wel, het is al te laat, wat wij in Baarn doen maakt toch niets uit. Anderen raken overweldigd door het gewicht van de wereld op hun schouders en slaan door naar het andere uiterste: alles moet nú, wie niet meedoet deugt niet. Beide reacties zijn begrijpelijk. Maar beide zijn ook een doodlopende weg. Ze laten mensen achter die wél iets willen doen, maar tegengehouden worden door de retoriek van de volmaaktheid. Want mensen zijn geen logische machines, voorzitter. Wij zijn inconsistent, wij doen het soms goed en soms slecht, wij rijden met de auto naar de supermarkt en kopen daar biologische groenten. Dat is geen hypocrisie — dat is menselijk. En die menselijkheid verdient ruimte. Elke tiende graad opwarming die we voorkomen, telt. Elke boom die blijft staan, elke tuin die vergroent, elk gelegd zonnepaneel, elk geïsoleerd huis. Het gaat niet om perfectie. Het gaat om richting.

Voorzitter, er zijn mensen die ons de wereld door andere ogen laten zien. Sir David Attenborough bijvoorbeeld, maar ook onze landgenoten Andre Kuipers en Wubbo Okkels. Iedereen die de aarde vanuit de ruimte heeft aanschouwd, beschrijft hetzelfde moment van ontnuchtering. Geen grenzen. Geen scheidslijnen. Alleen een kwetsbare blauwe bol, omhuld door een flinterdunne laag atmosfeer. Diezelfde atmosfeer die afgelopen week voor ongekende hitte zorgde in onze gemeente, in onze straten, in onze huizen. Het is niet abstract. Het is hier.

Wat wij vragen, voorzitter, is dat de inwoners van Baarn, beginnend hier in de gemeenteraad proberen de wereld soms met die ogen te zien. Dat we even boven onszelf uitstijgen. Dat we zien dat Baarn niet alleen van ons is, maar ook van onze kinderen, van de dieren in het Baarnse bos, van de generaties die na ons komen. We moeten mensen uitnodigen om mee te doen, niet buitensluiten omdat ze nog niet ver genoeg zijn. Inclusiviteit geldt niet alleen voor mensen — het geldt ook voor klimaathandelen. En dus is het onze taak als gemeente om drempels weg te nemen, om te inspireren om richting te geven.

Want het gevaar van polarisatie is uiteindelijk dit: het maakt klein. Het trekt ons terug in ons eigen gelijk, onze eigen bubbel, onze eigen angst. En achter de muren van ons eigen gelijk staan de échte vragen te wachten. Hoe maken wij Baarn klimaatbestendiger — met meer groen, meer schaduw, meer koelte voor wie dat het hardst nodig heeft? Hoe zorgen we dat iedereen mee kan doen, onafhankelijk van wie je bent, ondanks een beperking of een smallere beurs? Hoe houden we onze openbare ruimte leefbaar voor iedereen?

GroenLinks kiest voor verbinding. Niet naïef — we weten dat meningsverschillen er zijn en moeten blijven. Maar wel constructief. We zoeken het gesprek op, ook met mensen die het niet met ons eens zijn. vragen om oplossingen die werken voor de hele gemeenschap en niet alleen voor een kleine groep. Wij geloven in kleine stappen die samen groot zijn. Wij geloven in een gemeente die mensen uitnodigt in plaats van buitensluit. En wij geloven dat Baarn, ook op haar eigen schaal, een antwoord kan hebben op de grote vragen van onze tijd. Dank u wel.