Schriftelijke bijdrage mevrouw D. Avsar inzake inspraaktekst jeugdzorg 7 mei 2025

Raadscommissie Jeugdhulp Amsterdam Gemeente Amsterdam woensdag 7 mei 2025

Inspraaktekst vanuit een moeder: over de strijd voor haar zoon 📣 1. Inleiding – Wie ik ben Beste raadsleden, Mijn naam is Dilek. Ik ben moeder van drie kinderen. Ik werk ook bij de Empowerment Coöperatie Amsterdam. Wij helpen slachtoffers van het toeslagenschandaal. Maar er zijn nog veel meer slachtoffers van de overheid. Zoals kinderen en ouders in de jeugdzorg. Ik spreek hier vandaag omdat ik wil dat u mij ziet. Dat u mijn verhaal hoort. En dat u eindelijk luistert. ⚠ 2. Wat ons is overkomen Mijn jongste zoon is uit huis geplaatst. Plotseling. Zonder bewijs. Terwijl hij veilig was bij mij. Ik wist tweeënhalve maand lang niet waar hij was. Niet hoe het met hem ging. Hij was zes en kwam onherkenbaar en beschadigd thuis. Ik heb ADHD en dyslexie. En ondanks mijn beperkingen ben ik een topmoeder. Ik ben een leeuw voor mijn kinderen. Wij voelen ons een verdienmodel voor jeugdzorg. Een experiment. Ik ben geen proefkonijn. Mijn kind ook niet. Hij wordt in de buurt, sinds de onterechte uithuisplaatsing, gepest en geslagen. Er gebeuren rare dingen rondom mijn huis. Ik wil veilig wonen. Maar de gemeente wijst mijn urgentie verzoek steeds af. Mijn situatie is niet urgent genoeg. De politie zei letterlijk: "Zolang u niet dood op straat ligt, kunnen we niks doen." 📂 3. Het dossier en de waarheid In het jeugdzorg-dossier is veel zwartgelakt. Maar ik kon het tóch lezen.

Wat erin staat klopt niet. Of het is maar de helft van het verhaal. Mijn kant staat er bijna nergens in. De manager van jeugdzorg bood excuses aan voor de uithuisplaatsing en zou het uitzoeken. Ik heb geen onderzoek gezien. Geen uitleg. Geen herstel van het leed. Het dwangkader gaat door. Mijn lichaam en ziel zijn moe.

INSPRAAKTEKST D. AVSAR

PAGINA 1 VAN 2

Mijn zoon is onder druk gezet. Er zijn woorden in zijn mond gelegd. Hij was bang. En ik ook. Ik heb gesmeekt bij de rechtbank. De oude school van mijn kind gaf ook signalen door aan jeugdzorg: mijn zoon was op een onveilige plek. Jeugdzorg deed niets. Niemand luisterde. Niet naar mij, niet naar mijn kind. 📜 4. Mooie woorden, pijnlijke werkelijkheid De verordening zegt: "We werken vanuit vertrouwen." Maar ik voel alleen wantrouwen. De verordening zegt: "We luisteren naar ouders." Maar ik wordt gestraft als ik mijn mond opendoe. De verordening zegt: "We doen wat goed is voor het kind." Maar mijn zoon is onterecht uit huis geplaatst. Hij is nu negen. Jeugdzorg levert niet. Nog steeds geen speltherapie. Geen rust. Geen herstel. Het werkt al jaren niet. ✊ 5. Wat ik vraag Wat ik vraag is simpel: Accepteer en erken eerst wat er misgaat. Herstel de schade en het vertrouwen. Stop met mensen straffen die om hulp vragen. Ik ben een mens. Ik ben een moeder. Ik ben niet gek. Ik ben niet gevaarlijk. Ik vecht voor mijn kind. Het is MIJN zoon. Niet van de overheid. De schade die is aangericht moet rechtgezet worden. Ik wil erkenning. Ik wil schadevergoeding. En ik wil dat dit stopt. Nederland moet wakker worden. Mensen hebben recht op bescherming. Wij doen ons best en we betalen belasting. Maar dit kan niet. Dit systeem maakt mensen kapot. Ik wil het systeem veranderen.

Samen met u, in Amsterdam. Op een eerlijke manier. Ik wil samen spelen, samen delen, samen helen! Dank u voor uw aandacht. Dilek Avsar

INSPRAAKTEKST D. AVSAR

PAGINA 2 VAN 2