Schriftelijke bijdrage Melissa van den Schoor

Beste Rob Willems en Abel Dutilh, Ik ben een student aan de Universiteit van Amsterdam en schrijf jullie omdat ik geen ruimte wil innemen van statements van de mensen die erger gewond zijn geraakt dan ik tijdens het protest bij de Oudemanhuispoort afgelopen donderdag 9 mei door middel van een geschreven statement voor de vergadering, maar wel graag wil bijdragen door mijn ervaring te delen. Het gaat om raadscommissie algemene zaken, vrijdag 10 mei 202413.00 uur, agendapunt 2. Rond 16.00 uur op donderdag was ik aanwezig bij het protest buiten de barricade, om slaapzakken, boeken, tandenborstels en tandpasta af te geven aan de demonstranten, en door middel van mijn aanwezigheid solidariteit te betuigen. Ik was geen onderdeel van de organisatie van het protest en stond aan de buitenkant van de barricade. Ik stond aan de kant van het Turfdraagsterpad, vlak naast de barricade waar ook een kleine ingang was. Ik stond hier met vrienden en mede studenten en collega’s van de UvA. De sfeer was ontzettend kalm en gemoedelijk, iedereen werd door iedereen verwelkomd, eten en water werd met elkaar gedeeld, ik voelde niets dan vreedzaamheid en verbinding terwijl ik daar was.

Op het moment dat de ME de locatie bereikte, werd het onrustig en begon ik me onveilig te voelen. Van waar wij stonden was het onmogelijk om de aankondiging van de ontruiming door de politie te horen. Ik wist dus geen moment zeker wat er aan de hand was. Zodra de groep agenten aan kwam, raakte ik bevroren en in paniek. Achteraf zag ik op de mediabeelden mensen lopen, maar voor mijn gevoel kon ik nergens heen, met aan de ene kant het water en aan de andere kant ME langs het pad naar de Nieuwe Doelenstraat. Uiteindelijk stond ik recht tegenover de ME, vastgeklemd tussen andere demonstranten. Er was geen enkele sprake van provocatie vanuit de groep, en mensen hielden elkaar in check: wanneer er aan de overkant met eten gegooid werd naar de politie, werd er door andere aanwezigen, ook vanaf de locatie waar ik me bevond, hard geroepen om dit niet te doen. Uit het niks begonnen de agenten met mensen uit de groep te trekken en meermaals te slaan met wapenstokken, terwijl zij niets deden. Er was direct geweld, er werd niet gecommuniceerd, behalve dat er “doorlopen” geschreeuwd werd door de agenten terwijl wij nergens heen konden. Een aantal agenten begonnen te duwen, en gingen door met schreeuwen en het slaan van individuen die los raakten of los werden getrokken van de groep. We werden richting Nieuwe Doelenstraat gedreven. Iedereen lette op elkaar.

De persoon naast mij werd in zijn gezicht geslagen met een wapenstok. Hij had meteen een bloedneus en viel achterover, kon een tijdlang niet rechtop staan en leek buiten bewustzijn, terwijl ik en de man naast hem hem aan zijn armen omhoog hesen en hielden. De agenten bleven slaan en duwen, totdat wij “hey” schreeuwden en zelf weerstand gaven tegen de schermen om de man ruimte te geven. De hele tijd zag ik mensen uit de groep getrokken worden, op de grond geduwd, en meermaals geslagen, terwijl zij geen enkel verzet gaven. Ik werd constant hardhandig geduwd met hun schermen, en wanneer ik even stilstond omdat het letterlijk niet mogelijk was om verder door te lopen zonder mensen omver te duwen, werd er tegen me geschreeuwd en met wapenstokken tegen mijn benen geslagen.

Op een gegeven moment had ik door dat ik mijn bril (op sterkte) kwijt was. Ik heb niet gemerkt dat die van mijn hoofd viel, maar hij zat er opeens niet meer. In paniek probeerde ik de agenten te benaderen, het uit te leggen en te vragen of ik de bril misschien kon zoeken. Ik

moest schreeuwen omdat ik anders niet verstaanbaar was, maar verder was ik zo kalm als kon. Als antwoord werd ik hardhandig geduwd met hun schermen en geslagen met de wapenstokken. Ik was de enige die dichtbij een stuk of vijf agenten stond en werd door allemaal benaderd en geduwd. Op dit moment, mede doordat ik slechter kon zien, raakte ik overvallen door paniek en een huilbui. De mensen om me heen trokken me verder de groep in, weg van de agenten. Ik kon voor veiligheid rekenen op de demonstranten, niet op de politie. Een van de agenten keek me op dat moment recht aan, maakte oogcontact, en grijnsde. Ik kan dat beeld niet van mijn netvlies halen.

Dit alles is in fragmenten te zien geweest op de livestream van AT5. Om 17.40 uur ongeveer was ik buiten de groep geraakt, om onderweg te gaan naar mijn werk. Het kostte me uren om bij te komen en letterlijk op adem te komen. Naast dat ik de bril kwijt ben, heb ik blauwe plekken en zwellingen op mijn bovenbenen waarin de vorm van de wapenstok te herkennen is. Ik heb pijnscheuten in mijn hoofd, en overal in mijn lichaam spierpijn, met name mijn ribben. Lopen en rechtop zitten doet pijn. Mijn verwondingen zijn vergeleken met wat ik gezien heb minimaal, ik denk dat het ook paniek en stress is die zich in lichamelijke pijn vertaalt. Ik word overvallen door huilbuien. Ik wilde bij de vreedzame demonstratie van vandaag, 9 mei, op Roeterseiland zijn, maar kon dat fysiek niet aan.

Mijn verwondingen en het verlies van die bril is niets vergeleken met dingen die ik om me heen heb gezien en beelden van en via bekenden die ik op sociale media heb gezien, van mensen met bloedende hoofden en verwondingen, zonder toegang tot medische hulp. Toch hoop ik dat ik op deze manier een bijdrage kan leveren aan de beschouwing van de demonstratie op de Oudemanhuispoort op 8 mei. Het is ons recht om te demonstreren, en ik geloof dat het mogelijk is om een manier te vinden voor de studenten en docenten van de UvA en alle andere betrokkenen om ons verdriet en woede over de situatie in Gaza te kunnen uiten, zonder dat daar op gereageerd moet worden met excessief geweld. Bedankt. Melissa van den Schoor