Schriftelijke bijdrage Janneke Parrish
Tekst van het document
Geachte heren en damen, Mijn naam is Janneke Parrish, en ik ben een student bij de Vrije Universiteit. Ik spreek nu in steun van mijn collegas en medestudenten op de UvA en hun strijd tegen oorlogsmisdaden en genocide. In februari 1941, Nederland was bezet door de Nazi’s. De Nazi's eisten dat Nederlandse arbeiders en Joden zichzelf zouden laten deporteren, om ofwel gedwongen arbeid te ondergaan of om geconfronteerd te worden met genocide in Duitse concentratiekampen. Als reactie gingen Nederlandse arbeiders in staking. Bijna de helft van de bevolking van Amsterdam sloot zich aan bij de staking, waarbij ze zich verzetten tegen de Nazi's en de kracht van het Nederlandse volk benadrukten, en hun toewijding aan elkaar. De Nederlanders als volk zouden zich niet onderwerpen aan oorlogsmisdaden. Ze zouden niet medeplichtig zijn aan genocide. We zijn hier, minder dan een week na Bevrijdingsdag, om andere oorlogsmisdaden en een andere genocide te bespreken, hoewel de thema's hetzelfde zijn. We zijn hier om Nederlandse acties te bespreken in verband met genocide, en of degenen die protesteren onderworpen zouden moeten worden aan vervolging en geweld. We eren degenen die in 1941 terugvochten tegen onderdrukkers en een systeem gebaseerd op ontmenselijking en geweld. We veroordelen nu degenen die hetzelfde doen.
In 2024 worden we geconfronteerd met de genocide op Palestijnen door de staat Israël. De Nederlandse regering is medeplichtig aan deze genocide door wapens en financiering te verstrekken aan de Israëlische regering, en blijft dat ook doen. Wij, die de erfgenamen zijn van de protestanten van 1941, hebben de plicht om niet te verraden waar zij voor vochten. Wij die nu genocide zien, moeten onszelf afvragen waar we precies Bevrijdingsdag mee vierden, wat we herdenken op Dodenherdenking. Ging het om specifieke misdaden, een specifieke genocide? Of stonden deze dagen voor vrede en alles waar onze voorouders voor vochten? Ik geloof dat het laatste het geval is. Ik steun mijn medestudenten aan de UvA omdat genocide een zaak is om tegen te vechten. Ik sta achter de demonstranten en roep dit orgaan op om te begrijpen wat zij vertegenwoordigen. Net zoals onze voorouders in 1941 in staking gingen tegen genocide, strijden deze studenten nu ook tegen genocide. Onrecht heeft geen plaats in de moderne wereld. Laat de studenten spreken, en laat de wereld naar hen luisteren. Dank u