Schriftelijke Bijdrage Elektra Tatalia-Aloupi

Nadat de politie met geweld uit de zuidelijke uitgang van het metrostation bij Rokin waren gekomen, begonnen mensen in paniek te raken. Zodra ze op straat aankwamen, begon de politie mensen te slaan om ze in de richting van Muntplein te duwen. Dat resulteerde in meer paniek en de demonstranten begonnen elkaar te duwen. Ik probeerde groepen mensen die huilden te kalmeren door ze te vertellen bij elkaar te blijven en zo rustig mogelijk in de bedoelde richting te lopen. Dat bracht me aan het einde van de protestmars, recht voor de politie. Ik was aan de oostkant van de groep, die zuidwaarts liep. Aan mijn linkerzijde (oost) was water, achter me (noord) en aan mijn rechterkant (west) waren politieagenten. Voor me waren talloze mensen in nood en aan het schreeuwen. Ik werd omvergeduwd door een vrouwelijke agent en haar schild. Toen ik de eerste keer viel, op mijn linkerknie, had ik moeite om op te staan. Andere demonstranten hielpen me overeind en droegen me verder. Dezelfde vrouwelijke agent, die me eerder op de grond had geduwd, bleef ons voortduwen. Er was nergens plek om te zitten of langzamer te lopen dan voorwaarts op hun tempo. De mensen die me droegen riepen naar de agenten achter ons om geduld te hebben. In drie talen - Nederlands, Engels en Duits schreeuwden ze dat ik gewond was en dat we al zo snel liepen als we konden.

Dezelfde vrouwelijke agent achter ons bleef ons duwen zodat we opnieuw vielen. Toen we weer opstonden, haalde ze haar stok tevoorschijn en begon ons op benen en tassen te slaan. Als dieren die worden gedreven om te rennen, werden we gewelddadig gedwongen om sneller en sneller te gaan, ongeacht de pijn. Mijn rechterarm sloeg ik om de schouder van mijn helper heen en mijn rechterhand was op hun rug. Mijn hand en de rug van mijn helper werden meerdere malen geraakt met de stok door ofwel de vrouwelijke politieagent of de agent naast haar. Het was zo druk en gewelddadig dat het chaos was. Alles wat je kon zien was mensen die duwden en renden, alles wat je kon horen waren pijnlijke kreten en alles wat je kon voelen was de pijn in onze ruggen en benen van de slagen van de stok van de politieagenten achter ons. Toen we het kruispunt van de hoofdstraat en de brug Doelensluis bereikten, lagen er obstakels op de grond die we niet hadden kunnen zien vanwege de drukte. Mijn helpers en ik vielen op de grond. Deze keer was het zo fataal voor me dat ik helemaal niet kon opstaan. De politieagent sloeg me nog een keer voordat ze over me heen liep en doorging met het duwen van de protesterende mensen naar beneden. Ik werd achtergelaten op de grond tot een medic kwam.

Noch de politieagenten die me hadden verwond, noch de agenten die de Doelensluis-brug blokkeerden/bewaakten, wilden me helpen, zelfs niet toen ik om hulp schreeuwde.