Schriftelijke bijdrage D. Zahaf

Veertig jaar geleden, in de zomer voordat ik naar Nederland kwam, was er een fascistische demonstratie in Zuid-Frankrijk. Ik zag hoe alleen de tegendemonstranten gewelddadig door de politie werden behandeld, terwijl zij niet ingrepen toen skinheads met knuppels ons achterna zaten. Als moslim, en mijn vriendin als Jodin, renden wij die dag voor ons leven en onze veiligheid, terwijl de politie niets deed of ons zelfs mishandelde. Uiteindelijk ben ik gevlucht naar Amsterdam, waar ik me veilig voelde in een stad met een open geest en een politie die respectvol omging met al haar burgers, ongeacht kleur, geloof of politieke overtuiging. Nu, voor het eerst in veertig jaar, voel ik me niet meer veilig in Amsterdam.

Toen ik de beelden zag van de gemaskerde pro-Israël demonstranten die met fakkels en vuurwerk de geweldloze campus van de UvA aanvielen, terwijl de politie niet ingreep en vervolgens met geweld de studenten verjoeg, moest ik denken aan de skinheads van vroeger en de racistische politie in Frankrijk. Politici en media stellen dat dit niet de manier is om te demonstreren, gezien de vernielingen van gisteren en eergisteren, maar ze vergeten wie het geweld begon en de situatie tot een kookpunt bracht. Misschien moeten de politie en de gemeente kritisch naar hun eigen handelen kijken, aangezien in andere steden de studentenprotesten niet door politie-intimidatie en geweld worden geëscaleerd zoals in Amsterdam.

Bovendien lijkt er in de publieke ruimte geen plek meer te zijn voor vrijheid van meningsuiting als het gaat om anti-genocide standpunten: op 4 mei was het niet het moment om te rouwen voor Palestijnse slachtoffers, terwijl dit twee jaar eerder wel kon voor oorlogsslachtoffers die blank en christelijk waren. Ook de Februaristaking was volgens sommigen niet het juiste moment. Een vreedzame demonstratie op de campus wordt met geweld afgebroken, terwijl juist zij de aangevallen partij waren. We horen nu dat Nederland Dr. Ghassan Abu Sittah, een arts en universiteitsrector, de toegang tot Nederland ontzegt, zodat hij niet eens een lezing kan geven. Niemand mag zich uitspreken tegen genocide zonder voor antisemiet te worden uitgemaakt, zelfs niet bij een demonstratie bij het Holocaustmuseum, geïnitieerd door een Joodse organisatie, die niet veilig was van deze onterechte beschuldiging, waarvoor wederom geen enkel bewijs was.

Onze burgemeester zou een verbindende rol moeten spelen. Maar als de burgemeester duidelijk de ene groep voortrekt en met twee maten meet, zaait zij verdeeldheid. Dit is wat onze burgemeester nu doet in de stad door de ene groep tegen de andere uit te spelen. In Rotterdam is tijdens de dodenherdenking wél gesproken over Gaza, en daar waren geen rellen. Ook waren er niet de grote lege ruimtes die we op de Dam hebben gezien. We zien nu in Amsterdam meer mensen bij spontane demonstraties tegen genocide dan op de Dam bij de dodenherdenking. Dat is een ernstig signaal dat Amsterdammers zich niet welkom, gehoord en beschermd voelen. Vanaf het begin heeft de gemeente Amsterdam partij gekozen. Amsterdam heeft na 7 oktober de Israëlische vlag gehesen 'uit solidariteit met de Israëlische bevolking en de Joodse Amsterdammers'. Nu zijn we zeven maanden verder en er zijn 450 keer zoveel Palestijnse kinderen vermoord als Israëlische kinderen op 7 oktober... en het gaat door elke dag. Waar blijft de Palestijnse vlag in solidariteit met de Palestijnse bevolking en de moslimbevolking van Amsterdam? Of zijn onze doden zo weinig waard dat ze dit niet verdienen? Zijn wij als gemeenschap zo waardeloos dat we dat niet verdienen? Voor het eerst in veertig jaar schaam ik me om Amsterdammer te zijn.