Schriftelijke bijdrage Benjamin Stewart

Zie de volgende pagina voor Nederlands. To the Raadscomissie: I expect that the submission of a statement in English will provoke strong objections. However, as a Jewish student at the UvA, I feel called upon to speak on my own behalf, rather than allow politicians to speak for me. Before I am dismissed as a foreigner, I wish to tell you that the names of at least eight members of my family, whom this country murdered, are etched onto the Holocaust Memorial on Weesperstraat, which police desecrated this past Tuesday with their extreme violence. I hope that is “Dutch” enough for you not to disregard this message. I have been a Master’s student at the UvA since I arrived in the Netherlands in the fall of 2021. On my first day in this country, I tore down a banner with a racist slogan that was hung over the Ring. This incident proved indicative of what would follow. I have, in fact, experienced more anti-Jewish discrimination in three years in the Netherlands than in my entire previous life in the United States. This has come from both students and professors at the UvA, from police, and others, all of whom I would characterize as generally pro-Western, pro-Zionist, and right-wing. There is certainly antisemitism at the UvA and in Dutch society, but in my experience, it does not relate to the pro-Palestinian movement.

It is surprising to me to see such enthusiasm about “fighting antisemitism” after the difficulty I encountered in eliciting any administrative resolution to my difficulties at the UvA. As a Jew, the demonstrations for Palestine do not scare me. They are welcoming spaces. I have spoken with fellow students there about my experiences with discrimination in this country. The response is invariably sympathetic, and their condemnation of antisemitism is unambiguous. I am proud to have taken part in what I can only see as a new Februaristaking. It is heartening to me to see that there remain segments of European society which will resist the encroachments of fascism and genocide. The communities that have formed around the pro-Palestinian movement are the first in which I feel more safe as a Jew in the Netherlands. As a Jew, European police brutality scares me. I do not think that a municipal or national government which deploys such heavy-handed police violence has learned anything at all from the Holocaust. I remind you of the enthusiastic role that the Dutch police played in sending Jews to their deaths. It appears to me that the accusation of “antisemitism” directed towards Muslims, Arabs, and the pro-Palestinian movement is simply a new form of scapegoating which looks very similar to the old.

The effect of this is absolution for white Europeans, denying the antisemitism which does exist in Dutch society, while repeating the same patterns which enabled the Holocaust in the first place. It is not only the genocidal violence in Palestine which I refuse “in my name,” but the extremely violent police repression which finds clear parallels in European history. I hope it is still possible for the committee to take this view under consideration. Benjamin Stewart

Nederlandse vertaling volgt.

Aan de Raadscomissie: Deze verklaring werd oorspronkelijk in het Engels ingediend. Ik verwacht dat het indienen van een Engelstalige verklaring heftige bezwaren zal oproepen. Als Joodse student aan de UvA voel ik mij echter geroepen om namens mijzelf te spreken, in plaats van politici voor mij te laten spreken. Voordat ik word weggezet als een buitenlander, wil ik u vertellen dat de namen van ten minste acht leden van mijn familie, die door dit land zijn vermoord, staan gegraveerd op het Holocaustmonument aan de Weesperstraat, dat afgelopen dinsdag door de politie met extreem geweld is ontheiligd. Ik hoop dat dit "Nederlands" genoeg voor u is om dit bericht niet te negeren. Ik ben masterstudent aan de UvA sinds ik in het najaar van 2021 in Nederland aankwam. Op mijn eerste dag in dit land heb ik een spandoek met een racistische leus, dat boven de Ring hing, neergehaald. Dit incident bleek tekenend voor wat zou volgen. Ik heb namelijk in drie jaar in Nederland meer anti-joodse discriminatie meegemaakt dan in mijn hele vorige leven in de Verenigde Staten. Dit is afkomstig van zowel studenten als professoren aan de UvA, van de politie en anderen, die ik allemaal zou willen karakteriseren als over het algemeen pro-westers, pro-zionistisch en rechts.

Er is zeker antisemitisme aan de UvA en in de Nederlandse samenleving, maar in mijn ervaring heeft het geen betrekking op de proPalestijnse beweging. Het verbaast me om zoveel enthousiasme te zien over "het bestrijden van antisemitisme" na de problemen die ik ondervond bij het uitlokken van een bestuurlijke oplossing voor mijn problemen aan de UvA. Als jood maken de demonstraties voor Palestina me niet bang. Het zijn gastvrije ruimtes. Ik heb er met medestudenten gesproken over mijn ervaringen met discriminatie in dit land. De reacties zijn altijd sympathiek en hun veroordeling van antisemitisme is ondubbelzinnig. Ik ben er trots op te hebben deelgenomen aan wat ik alleen maar kan zien als een nieuwe Februaristaking. Ik vind het bemoedigend om te zien dat er nog steeds segmenten van de Europese samenleving zijn die zich verzetten tegen de invallen van fascisme en genocide. De gemeenschappen die zich rond de pro-Palestijnse beweging hebben gevormd zijn de eerste waarin ik me als Jood in Nederland veiliger voel. Als jood maakt het Europese politiegeweld me bang. Ik denk niet dat een gemeentelijke of landelijke overheid die zulk hardhandig politiegeweld inzet ook maar iets geleerd heeft van de Holocaust. Ik herinner u aan de enthousiaste rol die de Nederlandse politie speelde bij het de dood insturen van Joden.

Het lijkt mij dat de beschuldiging van "antisemitisme" aan het adres van moslims, Arabieren en de proPalestijnse beweging gewoon een nieuwe vorm van zondebokvorming is die erg lijkt op de oude. Het effect hiervan is absolutie voor blanke Europeanen, het ontkennen van het antisemitisme dat wel degelijk bestaat in de Nederlandse samenleving, terwijl dezelfde patronen worden herhaald die de Holocaust überhaupt mogelijk hebben gemaakt. Het is niet alleen het genocidale geweld in Palestina dat ik "in mijn naam" weiger, maar ook de extreem gewelddadige repressie door de politie die duidelijke parallellen vindt in de Europese geschiedenis. Ik hoop dat het voor de commissie nog mogelijk is om dit standpunt in overweging te nemen. Benjamin Stewart