Raadsadres inzake Palestina-demonstraties en Maccabi Tel Aviv F.C.

Ik ben altijd een trotse Amsterdammer geweest - geboren en getogen. Terwijl mijn identiteit over verschillende afkomsten verdeeld was, heb ik mij bovenal als Amsterdammer geïdentificeerd. Ik hield van de stad en waar het voor stond: durf, progressie en diversiteit. Toch is het mij niet ontgaan dat niet iedereen hier hetzelfde beleeft. Zo was er de schooldag na de meer-of-minder-Marokkanen-uitspraak. Ik keek naar mijn klasgenoten en vroeg me af of hoe het zou zijn om de besprokene te zijn, met een hele toekomst in Nederland voor je. Amsterdam was gelukkig anders, zo dacht ik - dat was haar trots. Toen ik onlangs de politie moest bellen, werd mij gevraagd de persoon in kwestie te beschrijven. 'Marokkaans,' gaf de politieagent als voorbeeld. Dat was niet het geval, maar het institutionele racisme werd wederom belicht. Hoe zou het zijn om het optreden en de reacties van de driehoek en Gemeente Amsterdam bij Palestina-demonstraties, en in het bijzonder de recente gebeurtenissen rondom het bezoek van Maccabi Tel Aviv, te volgen als iemand van Noord-Afrikaanse of Midden-Oosterse komaf? De retoriek is wederom selectief in de ervaringen die ertoe doen. Uit context geplaatst. Het is de schuld van de burgers, dat deze incidenten hebben plaatsgevonden. Er wordt niet over zionisten en genocide, maar over Joden gesproken, waardoor elk weerwoord als antisemitisch wordt bestempeld.

Dit terwijl er beelden van bombardementen en gijzelingen door het IDF verschijnen, nog geen 24 uur na die nacht. De drijfveer? Solidariteit met de Maccabi Tel Aviv-fans. Dit terwijl ik die avond, naast jonge Marokkaanse Nederlanders staande, Maccabi Tel Aviv-fans zingend de roltrap bij het Centraal Station zag afgaan. Waar gingen die vrolijke liederen over? Dode kinderen uit Gaza en wat ze met Arabieren van plan waren te doen. Wie werden er met batons, honden en paarden beschermd? Juist. Wat doet een groep met nationale trots, waarvan al berichten over anti-vluchtelingensentiment, racistische liederen en geweldpleging jegens Palestina-demonstraten bekend waren, ten tijde van genocide en herhaaldelijke overtreding van internationale wetgeving in een stad als de onze? Hoe wordt Palestina-demonstranten de mond gesnoerd met het woord ‘antisemitisme’ als wapen, terwijl nakomelingen van Holocaustslachtoffers, die weten dat nooit meer voor iedereen geldt, met schrik meeluisteren? Gaat dit een stad zijn die wegkijkt en buigt naar strategische partijdigheid of, ‘op z’n best,’ neutraliteit? Of gaat dit een stad zijn die zich deze keer wel uitspreekt? Waarborgen wij de democratische principes, of normaliseren wij politiegeweld en het monddood maken van burgers? Is dit nog een stad voor alle Amsterdammers, en zo ja, uit welk beleid kunnen we dat opmaken? De tijd is nu.