Raadsadres inzake Maccabi terreur Amstersdam

Afgelopen donderdag werd ik wakker en zag ik op social media angstaanjagende beelden van Maccabi hooligans die haat, terreur en geweld zaaien in Amsterdam. Ik zag ook dat de politie aanwezig was ernaar keek en niets deed. Alhoewel dit een feitelijk patroon lijkt te zijn met het racistisch politie instituut, denk bijvoorbeeld hoe ze niet optreden tegen gewelddadige en racistische pro zwarte piet tuig, en hoe ze doorgaans rechts extremisten en witte hooligans en/of geweldplegers met fluwelen handschoenen aanpakken, was het alsnog enorm schrikken. Hier had je een groep mogelijk genocide plegers in Palestina die volledige bescherming en vrijwaring van overheidsinstanties krijgen om hun terreur hier op de Amsterdamse straten in alle bescherming veiligheid tentoon te stellen. Als Nederlandse burgers wiens familie en vrienden in Amsterdam wonen en die allen met ongeloof toekeken hoe deze bekende gewelddadige groep uit het buitenland Nederland mocht binnenkomen, werd een paar weken geleden de vredige en vrijheid gezinde Mohammed Khatabi van Samidou Nederland nog de toegang geweigerd. De dubbele maat mbt moslims, Palestijnen en hun bondgenoten ten opzichte van witte haatgroepen en/of bondgenoten van de overheid in genocide en oorlog was hier weer heel duidelijk. We waarschuwden elkaar allemaal om niet de straten op te gaan, geen symbolen te dragen en zo voorzichtig mogelijk te zijn.

Maar wanneer je weet dat deze haatgroepen en mogelijke genocide plegers enkel een uiterlijk of uiterlijke kenmerken nodig hebben (bijv. een hoofddoek) om hun haat en geweld te etaleren, weet je diep in je hart dat we niet veilig zijn. Ik belde de politie, stelde beleefd kritische vragen over waarom ze niet optreden en hoe wij als burgers onze rechten kunnen en moeten behalen en hoe wij als Nederlanders bescherming kunnen krijgen. Ik werd in het eerste gesprek ontvangen met ridicuul, aantijgingen, valse aannames en onbeschoftheid, dit eindigde met de politiemedewerker die ophing terwijl ik nog aan het spreken was. Het tweede telefoontje hoopte ik op een andere benadering, deze eindigde ook met het ophangen van een politiemedewerker die de angst en bezorgdheid van een Nederlandse burger niet belangrijk vond. Ik belde ook de gemeente die niet wilde helpen en enkel naar de politie doorverwees. Ik vroeg meerdere malen of er een ander nummer was of email die ik kon contacteren, de medewerker zij nee. Dit lijkt achteraf niet te kloppen. Waarom deze onbehulpzaamheid? Ik belde ook Amnesty in de hoop dat zij invloed konden uitoefenen. De medewerker was begripvol, lief en gaf aan hoe ik een email kon sturen. Actie daarentegen is er niet gekomen.

Met al deze deuren die dichtgeklapt worden op historisch gemarginaliseerde Nederlanders, wat rest hen dan nog? Het recht, de overheid, en alle andere instituten die ze moeten beschermen doen dat niet. In tegendeel ze vallen ze aan, demoniseren ze en creeeren nu weer een nieuwe hetze om onder het mom van veiligheid en terrorisme consent te manufacturen voor een onrechtvaardige en harde aanpak van de macht in Nederland.