Raadsadres Geluidsnormen bij evenementen en het risico op gehoor- en gezondheidsschade.pdf

Van: Verzonden: zondag 26 april 2026 20:22 Aan: Info gemeenteraad <InfoGemeenteraad@amsterdam.nl> CC: Onderwerp: Raadsadres; Geluidsnormen bij evenementen en het risico op gehoor- en gezondheidsschade Raadsadres aan de gemeenteraad van Amsterdam Onderwerp: Geluidsnormen bij evenementen en het risico op gehoor- en gezondheidsschade Geachte leden van de gemeenteraad, geachte fracties, Tijdens een recente zitting is bevestigd dat voor een evenement in Amsterdam geluidsniveaus zijn vergund van 90 tot 95 dB(A) en piekniveaus tot 105 dB(C), gemeten op 15 meter van de geluidsbron, met een gevelbelasting tot 80 tot 85 dB(C) bij woningen. Deze waarden roepen fundamentele vragen op over de bescherming van de volksgezondheid. Internationale en nationale gezondheidsorganisaties hanteren namelijk aanzienlijk lagere richtwaarden. De World Health Organization stelt in haar richtlijnen voor omgevingsgeluid dat voor woonomgevingen een niveau van maximaal 53 dB Lden wenselijk is en dat nachtelijke blootstelling boven 45 dB leidt tot aantoonbare gezondheidseffecten, waaronder slaapverstoring en stress.

Bron: https://www.who.int/europe/publications/i/item/9789289053563 Het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu bevestigt dat langdurige blootstelling aan geluid boven circa 50 dB samenhangt met verhoogde risico’s op stress en hart- en vaatziekten, en dat geluidsniveaus boven 80 dB schadelijk zijn voor het gehoor, terwijl bij niveaus boven 100 dB direct risico op gehoorschade bestaat. Bron: https://www.rivm.nl/geluid Aanvullend: https://www.rivm.nl/geluid-en-gezondheid Wanneer deze gezondheidskundige inzichten worden gelegd naast de vergunde niveaus, ontstaat een ongemakkelijke realiteit: de toegestane waarden liggen structureel en substantieel boven wat door gezaghebbende instanties als veilig of verantwoord wordt beschouwd. Dat roept de volgende vragen op: - Op basis van welke inhoudelijke, gezondheidskundige afweging acht het college deze geluidsniveaus aanvaardbaar? - Waarom wordt afgeweken van de internationaal en nationaal erkende richtlijnen zonder expliciete en inzichtelijke motivering? - In hoeverre wordt het cumulatieve effect van herhaalde evenementen op bewoners meegewogen? - Hoe verhoudt dit beleid zich tot de zorgplicht van de overheid om de gezondheid van haar inwoners te beschermen? - Acht u het aanvaardbaar dat vergunningen worden verleend waarbij het risico op blijvende gehoorschade en structurele slaapverstoring aantoonbaar aanwezig is?

Daarnaast dringt zich een juridisch relevante vraag op. Heeft de gemeenteraad zich gerealiseerd dat, wanneer bewoners of bezoekers aantoonbare en blijvende gezondheidsschade oplopen als gevolg van deze geluidsniveaus, dit kan leiden tot aansprakelijkstelling en schadeclaims richting de gemeente? In het bestuurs- en civiel recht is het immers niet ondenkbaar dat bij onvoldoende zorgvuldige belangenafweging of het negeren van bekende gezondheidsrisico’s sprake kan zijn van onrechtmatig handelen. Een onderbelicht maar cruciaal punt betreft de mensen die bij deze evenementen werken, zoals barpersoneel, beveiligers, technici en artiesten. Zij worden vaak urenlang en herhaaldelijk blootgesteld aan deze geluidsniveaus, wat het risico op blijvende gehoorschade aanzienlijk vergroot.

Volgens de Arbeidsomstandighedenwet en onderliggende regelgeving gelden duidelijke normen voor werknemers: - Vanaf 80 dB(A) moet de werkgever gehoorbescherming beschikbaar stellen - Vanaf 85 dB(A) is het gebruik van gehoorbescherming verplicht en moeten maatregelen worden genomen om blootstelling te beperken - Structurele blootstelling boven deze niveaus vereist een actief preventiebeleid Bron: https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/arbeidsomstandigheden/geluid-op-dewerkplek Dit leidt tot een prangende vraag: Hoe verhoudt het verlenen van vergunningen met geluidsniveaus van 90 tot 105 dB zich tot de wettelijke verplichtingen rond arbeidsveiligheid? En meer specifiek: - Heeft de gemeente bij het verlenen van deze vergunningen expliciet getoetst hoe de arbeidsrechtelijke bescherming van werknemers wordt geborgd? - Wordt hier niet impliciet een situatie gecreëerd waarin structureel boven de veilige grenswaarden wordt gewerkt? - En wie draagt uiteindelijk de verantwoordelijkheid als werknemers hierdoor blijvende schade oplopen? Het lijkt er sterk op dat hier een beleidsmatige keuze wordt gemaakt waarbij de belangen van evenementen zwaarder wegen dan de gezondheidsbescherming van bewoners, bezoekers én werknemers. Dat is een legitieme politieke keuze, maar dan wel één die expliciet gemaakt en onderbouwd moet worden.

De huidige praktijk wekt de indruk dat hoge geluidsniveaus als “incidenteel” worden bestempeld, terwijl de gezondheidsliteratuur juist laat zien dat herhaalde blootstelling leidt tot cumulatieve schade. Mijn vraag aan u is daarom ook direct en principieel: Waarom accepteert de gemeente Amsterdam dat bij vergunde evenementen geluidsniveaus worden toegestaan die volgens de WHO en het RIVM aantoonbaar schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid, hoe verhoudt zich dat tot mogelijke aansprakelijkheid bij blijvende schade, en

op welke wijze wordt de arbeidsrechtelijke bescherming van werknemers hierbij daadwerkelijk geborgd? Ik verzoek u deze kwestie opnieuw en expliciet te agenderen en te bezien of het huidige vergunningenbeleid nog in lijn is met de verantwoordelijkheid die de overheid heeft ten aanzien van volksgezondheid, arbeidsveiligheid en zorgvuldig bestuur. Met belangstelling zie ik uw reactie en die van de afzonderlijke fracties tegemoet. Hoogachtend,

xxxxxxxxxxxxx Amsterdam P.s. Bij straatfeesten in mijn straat ga ik op vakantie. Ik ben zuinig op mijn gezondheid en dus ook op mijn oren! Tijdens zo’n tripje, als decibelvluchteling, zie ik dat andere grote toeristensteden wel schoon zijn. Geen afval, geen kauwgom en geen sigarettenpeuken.