Raadsadres bezuinig niet verder op de grootste GGZ-instelling van Amsterdam

Amsterdam, 10 juni 2024 Beste gemeenteraad van Amsterdam, Afgelopen week was het de week van de mentale gezondheid en de week van het referendum over de hoofdgroenstructuur. Op het eerste gezicht heeft het één weinig met het ander te maken. De inwoners van Amsterdam hebben zich duidelijk uitgesproken tegen de plannen van de HGS. Blijkbaar vinden veel inwoners de bescherming van het groen belangrijk, ik ook. De bescherming (en zelfs versterking) van het groen in de stad is cruciaal voor de mentale gezondheid van alle inwoners van Amsterdam en in het bijzonder van de neurodivergente inwoners. In onderstaand betoog deel ik mijn persoonlijke verhaal. Hopelijk helpt het u een wijze beslissing te nemen. In de Stopera hoor ik bij de raadscommissie vergaderingen insprekers vurig spreken om het groen van Amsterdam niet verloren te laten gaan. Er wordt campagne gevoerd voor het referendum om het groen te redden. Want groen is belangrijk. De feiten liggen op tafel. Onderzoeken genoeg. Het klimaat en de diertjes, dat is belangrijk! Maar in de Stopera lijkt men niet te luisteren. Menselijke (korte termijn) belangen zijn blijkbaar belangrijker Het is om kwaad van te worden. Het klimaat is geen sexy onderwerp; bovendien is het juni en nog steeds koud. Eerst is het te nat, dan weer te droog.

Wat moet je ermee? En die diertjes? De bijna uitgestorven meervleermuis kleurt geen vakje rood op het stembiljet, protesteert niet bij de Stopera en weet niet eens dat hij uitsterft. Het kan die vleermuis geen zak schelen dat wij straks opgescheept zitten met de 3000 muggen die hij elke avond eet. Tijd voor een menselijk perspectief. Er wordt ook vaak geroepen dat ‘groen nou eenmaal heel gezond is’. Ik zal mijn verhaal delen, een persoonlijke ervaring spreekt soms toch meer dan een rijtje onderzoeksresultaten. Ik heb me altijd ‘anders’ gevoeld en sinds kort weet ik dat ik ook echt ‘anders’ ben ik ben namelijk neurodivergent. Mijn hersenen hebben zich wat anders ontwikkeld. Dat is trouwens niet alleen bij mij zo, maar dat geldt voor zo ongeveer twintig procent van de mensen; 185.000 Amsterdammers dus. Helaas zijn neurodivergente mensen vaker ‘klant’ zijn bij de GGZ-instellingen, de maatschappij is namelijk niet zo op ons ingericht. Vijfentwintig jaar geleden verhuisde ik naar Amsterdam. En ik voelde me direct thuis. Eindelijk was ik niet meer anders, hier waren namelijk heel veel mensen anders. Hier hoef je niet bij een groepje te horen of lid te zijn van een vereniging voor je sociale contacten. Toen was er nog heel veel ‘vrije ruimte’: de kalenderpanden, de houthavens, een nagenoeg verlaten NDSM, talloze ‘broedplaatsen’ en kraakpanden.

Plekken die in mijn ogen kleur geven aan de stad en ruimte bieden voor creativiteit. Plekken waar ik mij, met mijn neurodivergente brein thuis voel. De drukte van de stad is soms heftig, want ik ben extreem gevoelig voor prikkels en kan me daar slecht van afsluiten. De natuur heeft een ongelofelijke werking op mijn vaak drukke hoofd en onrustige lijf. Ik weet nog dat ik vroeger op school vaak naar buiten keek, naar die grote boom, hoe de blaadjes bewogen. De juf was het zat en draaide mijn tafel om. Gigantisch drama: ik wilde niet meer naar school…’ De parken, de stukjes stadnatuur, groene routes: cruciaal voor mij om te overleven in de stad. Als ik van A naar B fiets, neem ik niet de snelste route, wel de groenste. Er zijn talloze onderzoeken en publicaties te vinden waaruit blijkt dat het groen, met name in een verdichtende stad onmisbaar is voor de geestelijke gezondheid, voor ALLE bewoners (het

medicijngebruik bij kinderen met ADHD ligt 10% lager als zij voldoende groen in de buurt hebben). Je zou het groen de grootste GGZ-instelling van Amsterdam kunnen noemen. Daar MAG niet verder op bezuinigd worden. Want op welke wachtlijst moeten we ons inschrijven als er straks te weinig groen is? Als het aan de gemeente ligt, worden sportparken ook tot het groen gerekend (zoals in de nieuwe Hoofdgroenstructuur te zien is). Mooi, want sport is toch ook goed voor de mentale gezondheid? Helaas is teamsport voor veel neurodivergenten niet te doen. Want je voelt je toch altijd anders, je hoort er toch nooit bij. Een fluitje van een scheidsrechter? Het klinkt voor mij als krassen van nagels op een schoolbord…. Door grote stukken openbaar groen te reserveren voor een selecte groep mensen die lid zijn van een vereniging, sluit je andere mensen uit. Amsterdam gaat er prat op een stad te zijn met grote diversiteit en aandacht voor inclusie. Beste gemeenteraad: zorg er dan ook voor dat het een neurodiverse stad blijft! Houdt de stad leefbaar voor de 185.000 neurodivergente inwoners. Weet u dat onder kunstenaars, creatieven, muzikanten het percentage neurodivergenten nog veel hoger ligt? Deze mensen zijn belangrijk voor Amsterdam. Net zoals die vleermuis trouwens. Helaas voel ik dat er steeds minder ruimte is in Amsterdam om ‘anders’ te zijn.

Als dan ook het groen en de vrije ruimte nog verder beperkt worden, zal ik moeten vertrekken. Net als die meervleermuis. Ik eet alleen geen muggen. Beste leden van de gemeenteraad, ik roep u op om niet verder te bezuinigen op de grootste GGZinstelling van de stad! Wees verstandig, spaar het groen, uiteindelijk bespaart u daarmee op kosten van de (mentale)gezondheidszorg. Houdt Amsterdam leefbaar voor al haar inwoners!

Met vriendelijke groet,

xxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx