Opinie-artikel Parool 30 april 2025.pdf

Opstellers Zwart Manifest: ‘Waarom geen compensatie voor nazaten van slavernij?’ Dat de gemeente Amsterdam een herstelfonds van 25 miljoen euro opzet ter bevordering van het Joodse leven in de stad, is een belangrijke stap, maar Dionne Abdoelhafiezkhan en Mitchell Esajas vragen zich af wanneer nazaten van slavernij concrete middelen ter compensatie toegekend krijgen. Mitchell Esajas 30 april 2025, 03:00 Op 24 april bood burgemeester Femke Halsema formeel excuses aan voor de rol van de gemeente Amsterdam in de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarbij werd een fonds van 25 miljoen euro opgezet, ter versterking van het Joodse leven in de stad. Een historisch en belangrijk moment, maar ook een besluit dat schuurt – met het verleden, met eerdere keuzes en vooral met de ervaringen van andere getroffen gemeenschappen, zoals de nazaten van tot slaaf gemaakten. Elke dag het belangrijkste nieuws vanuit Amsterdam. Wat wringt is de evidente ongelijkheid in hoe verschillende geschiedenissen worden benaderd. Na de excuses voor het slavernijverleden stelden de Nederlandse regering én burgemeester Halsema expliciet niets te zien in herstelbetalingen als vervolgstap. Dit is een ingezonden bijdrage Dit artikel is een ingezonden bijdrage, geschreven door Mitchell Esajas en Dionne Abdoelhafiezkhan, mede-initiatiefnemers van rapport Zwart Manifest.

Opiniestukken worden door lezers ingezonden en vertegenwoordigen niet het standpunt van de Paroolredactie. Iedereen kan opiniestukken inzenden. Nergens op gebaseerd Daartegenover staat nu 25 miljoen euro voor naar schatting 25.000 Joodse Amsterdammers. Een simpele rekensom leert dat dit neerkomt op circa duizend euro per persoon. Voor nazaten van slavernij betekent het toegezegde bedrag minder dan een euro per persoon. Wat rechtvaardigt dit enorme verschil? Zeker als je bedenkt dat het bedrag van 25 miljoen nergens op gebaseerd lijkt: de commissie die hierover moet adviseren is nog niet eens begonnen. Misdaden tegen de menselijkheid en historisch leed zijn moeilijk in geld uit te drukken en intergenerationeel trauma valt niet met geld recht te zetten. Bij de afschaffing van de slavernij kregen plantage-eigenaren echter compensatie á 300 gulden per tot slaaf gemaakte in Suriname. Op Curaçao was dat 250 gulden, op andere eilanden lag het bedrag lager. Dat kan worden gezien als omgekeerde herstelbetalingen. Structureel herstel Bovendien is de timing op z’n minst opmerkelijk. Op 4 april 2024 presenteerde het Zwart Manifest – op verzoek van de gemeente – een aanbevelingsrapport over hoe herstel in de stad vorm kan krijgen. Inmiddels wachten we al meer dan een jaar op een bestuurlijke reactie op dit gedegen rapport, Route naar Herstel, opgesteld door nazatenorganisaties en experts.

Dit rapport bevat heldere aanbevelingen over hoe structureel holistisch herstel gerealiseerd kan worden. Burgemeester Halsema en andere betrokkenen hebben in het verleden herhaaldelijk gewezen op het Nationaal Slavernijmuseum als belangrijke stap in het proces van erkenning en heling. Hoewel dit initiatief van grote symbolische waarde is, roept het vragen op als er voor andere groepen wél directe, substantiële middelen worden toegekend. Symbolische representatie – hoe waardevol

ook – is niet hetzelfde als structurele investeringen in herstel, gemeenschapsopbouw en toekomstperspectief. Consistent beleid De ongelijke inzet voedt het wantrouwen dat excuses slechts rituele handelingen zijn zonder concrete maatregelen om structurele achterstanden die het gevolg van het slavernijverleden zijn in te halen. Het is goed dat gemeente Amsterdam excuses maakt voor de verschrikkelijke hoofdstukken uit haar geschiedenis. Maar recht doen aan geschiedenis vraagt meer dan woorden en willekeurige geldstromen. Het vereist een moreel consistent beleid, gebaseerd op gelijkwaardigheid. Anders creëren we geen heling, maar juist nieuwe scheidslijnen in onze samenleving.