IV opvang en zelfbeheer finale versie.pdf

Initiatiefvoorstel voor de raadsvergadering van x Nummer Directie Van Datum Portefeuille Agendapunt

Grooten en Roosma 22 december 2021 Maatschappelijke opvang en beschermd wonen -

Onderwerp Instemmen met het initiatiefvoorstel ‘Meer ruimte voor zeggenschap en zelfbeheer in de maatschappelijke opvang’ van de leden Grooten en Roosma.

De gemeenteraad van Amsterdam besluit 1 In te stemmen met genoemd initiatiefvoorstel 2 het college van burgemeester en wethouders te verzoeken: 1. Projecten in zelfbeheer te stimuleren door hier vanuit beleid, en via subsidies en aanbestedingen meer ruimte voor te bieden en dit mee te nemen in de nieuwe inkoop MOBW die in 2022 van start gaat; 2. Een werkgroep met ambtenaren, vertegenwoordigers uit het veld en ervaringsdeskundigen in te richten die samen gaan (en blijven) werken aan:  Het in kaart brengen van kansen en knelpunten in het organiseren van zelfbeheerde opvang en het faciliteren van eigen regie en maatwerk (hierbij valt te denken aan: vrijheden en maatwerk, manier van ondersteuning door professionals, termijnen die gelden in de opvang);  Met uiteindelijke doel om een gemeentelijk doorbraakteam op te zetten met mandaat vanuit de wethouders Zorg en Wonen om oplossingen te bedenken en regels (al dan niet tijdelijk) aan te passen, en die aanspreekpunt zijn binnen de gemeente voor zelfbeheerde en zelfgeorganiseerde voorzieningen;  Hierbij ook te kijken naar goede voorbeelden in binnen- en buitenland; 3.

Hierbij aan te sluiten bij wat al in gang is gezet in het voorstel over woongroepen (‘Geef mensen eigen regie! Woongroepen in zelfbeheer voor mensen met een zorgvraag’.) dat in 2020 is aangenomen door de gemeenteraad, bij de plannen voor de totstandkoming van en de organisaties betrokken bij het Daklozenkantoor, bij het Amsterdamse Netwerk Ervaringskennis (ANE) en bij de initiatieven tot (bewoners)cooperaties van de Regenbooggroep, Leger des Heils, HVO-Querido en PerMens.

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 2 van 9

Wettelijke grondslag artikel 147a, lid 1 van de Gemeentewet

Initiatiefvoorstel Inleiding Raadslid Lene Grooten diende deze raadsperiode meerdere voorstellen in in de zogenaamde reeks Zeggenschap in de Zorg. In deze reeks vraagt GroenLinks, soms in samenwerking met andere partijen, te kijken hoe mensen meer zeggenschap kunnen krijgen over de zorg en ondersteuning die zij ontvangen. Dat gaat om mensen die zorg nodig hebben, mensen die zorg bieden, mantelzorgers of naasten en om het vergroten van de invloed van mensen met ervaringskennis of -deskundigheid. Dit voorstel is het volgende voorstel dat wij indienen in deze reeks. Deze voorstellen worden steeds geschreven in samenwerking met en soms ook op initiatief van de mensen om wie het gaat. Dit voorstel gaat erover hoe er binnen de maatschappelijke opvang meer maatwerk geleverd kan worden, er meer ruimte is voor zelfbeheerde voorzieningen en er meer gebruik wordt gemaakt van wat mensen zelf willen, kunnen en vinden. Mensen weten vaak heel goed zelf wat ze nodig hebben en wat er goed voor hen is. Het is belangrijk om hier als gemeente en organisaties beter naar te luisteren. Dakloosheid Ondanks dat Amsterdam meer opvang is gaan bieden de afgelopen jaren, houdt de problematiek aan en is het niet genoeg. De oorzaken liggen niet alleen bij problemen op het gebied van zorg, maar zijn ook een gevolg van het woonbeleid, arbeidsmarktbeleid en asielbeleid.

Om uiteenlopende redenen worden mensen dakloos. Voor de een is het simpelweg een woning die niet te vinden of te betalen is, terwijl het voor de ander een opeenstapeling van problemen is. Dat er in alle gevallen passende hulp nodig is, is logisch. Dat daar maatwerk bij moet komen kijken is ook glashelder. Maar dat dit in de praktijk niet goed lukt is helaas ook een realiteit. In een oproep van opvangorganisaties werd er ook opgeroepen om te stoppen met mensen in categorieën te plaatsen, en om naar mensen zelf te kijken en persoonlijke passende oplossingen voor te bieden. Directeur Barbra Velthuizen van HVO-Querido zegt hierover: “Er is nú behoefte aan opvanglocaties waar we mensen kunnen begeleiden naar een zorgtraject waardoor de achterliggende problemen van dakloosheid worden aangepakt. Daarbij is maatwerk nodig. De ene persoon is de andere niet. En dat geeft aan dat een indeling in eenvoudige categorieën: zelfredzaam-nietzelfredzaam, EU-niet EU, rechthebbend-niet rechthebbend, te schematisch is, een te eenvoudige voorstelling van zaken.”1 Als je opvang en het individuele traject loskoppelt kan je mensen met verschillende

1 https://www.nhnieuws.nl/nieuws/285302/corona-noodopvang-voor-350-daklozen-stopt-18-mei

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 3 van 9

hulpvragen en achtergronden gezamenlijk opvangen terwijl zij hun individuele traject opstarten en doorlopen. Waarom maatwerk ingewikkeld is Vanwege een grote schaarste is elke mogelijke vorm van maatwerk of uitzonderingen zeer ingewikkeld. Er is een schaarste van veel - woningen, geld, zorg - die ervoor zorgt dat mensen niet de hulp en de tijdige hulp krijgen die zij nodig hebben en verdienen. Door deze schaarste is er ook een sterke focus komen te liggen op het kwetsbaarste belang, zij die het meest zorgbehoevend zijn. Dit is in zichzelf een begrijpelijke beweging, maar zorgt er wel voor dat mensen die hulp nodig hebben eerst moeten afglijden om uiteindelijk de hulp te krijgen die ze nodig hebben. Dit staat op gespannen voet met een op autonomiegerichte benadering van mensen en verhinderd zelfregie, omdat mensen afhankelijk zijn van het moment dat ze rechthebbend worden. Bovendien is het veel moeilijker (en duurder) om met mensen aan herstel te werken als hun situatie dusdanig verslechterd is. Fundamenteler: als je het recht op huisvesting centraal stelt, zou in de basis iedereen die dakloos is aanspraak moeten kunnen maken op opvang, waarbinnen dan gekeken wordt wat iemands individuele oplossing wordt voor een vervolgplek.

Leeuwarden kende in het verleden een instroomhuis, waar mensen tot een jaar verbleven, om tot rust te komen, hun problemen in kaart te brengen en zelf, met hun omgeving en begeleiding, een haalbaar plan te maken om de dakloosheid duurzaam te beëindigen. In Amsterdam kennen we een eigen voorbeeld genaamd Je Eigen Stek (JES)2. Dit is een woonvoorziening voor mensen die dakloos zijn en bestaat sinds 2007. In feite functioneerde JES ook zoals het voorbeeld uit Leeuwarden, voordat de voorziening opgenomen werd in de keten. Onlangs hebben Eropaf! en HVO Querido echter laten weten een punt te zetten achter hun samenwerking bij de dagelijkse ondersteuning van JES. Zij geven aan dat de veranderingen in de manier waarop de zorg is georganiseerd, maar ook de woningnood, maken dat het organisatorisch erg lastig is om in de praktijk uitvoering te blijven geven aan opvang/woonprojecten in zelfbeheer.3 Daarmee is de toekomst van JES onzeker. Des te sterker voelen de indieners de urgentie en relevantie van dit voorstel. Amsterdam heeft de afgelopen jaren veel gedaan om de opvang te laten aansluiten bij wat er nodig is. Er is meer opvang bijgekomen, waaronder een permanente 24-uursopvang voor kwetsbare mensen die regulier nergens recht op hebben en een winteropvang die ook 24-uurs is.

Naast de reguliere maatschappelijke opvang kent Amsterdam ook passantenpensions voor economisch daklozen, noodopvang voor gezinnen en het programma voor opvang van ongedocumenteerde mensen. Deze opvang is in alle gevallen hard nodig, maar in veel gevallen is het een oplossing die veel te laat komt voor mensen die geholpen zouden zijn met betere oplossingen. Simpelweg een huis, een eerlijke asielprocedure, of passende zorg binnen de GGZ.

2 http://www.jeeigenstek.com/ 3 https://hvoquerido.nl/zelfbeheer-maakt-doorstart/

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 4 van 9

De maatschappelijke opvang is daarmee soms echt niet de plek waar de problemen opgelost moeten worden. Staatssecretaris Blokhuis zei het zelf in een interview vorig jaar: “Ja, we willen dat gemeenten hun heil minder zoeken in opvang. Vrijwel de helft van de 40.000 daklozen kan direct naar een woning, en een deel zelfs zonder begeleiding.”4 De Raad voor Volksgezondheid en Samenleving bepleitte in hun advies vorig jaar hetzelfde, maar zei daar wel gelijk bij dat er vaak wel begeleiding bij hoort.5 Die begeleiding moet op maat zijn en passen bij wat een persoon op dat moment nodig heeft. Daar gaat dit voorstel over. Hoe kunnen de oplossingen en de ondersteuning die daarbij geboden wordt beter aansluiten bij wat de persoon nodig heeft? En hoe kan hierbij ook oog zijn voor het feit dat de populatie dakloze mensen van nu heel anders is dan die van 10 jaar geleden. Er zijn nu veel meer dan toen mensen bij zonder zware GGZ-problematiek. Dit maakt de noodzaak van eigen regie groter. Uit onderzoek weten we dat het ontwikkelen van eigen regie een belangrijk element is om duurzaam te kunnen herstellen van dakloosheid (Van der Laan, 2020). Tegelijk betekent meer aandacht voor eigen regie niet ‘zoek het zelf maar uit’. Je kan je eigen regie, en je eigen kracht, niet ontdekken en ontwikkelen in een situatie van extreme bestaansonzekerheid.

Daarom zijn opvangplekken nodig die een context bieden waarbinnen dakloze mensen hun eigen regie en eigen kracht kunnen ontdekken en ontwikkelen. In het nieuwe Amsterdamse plan voor de aanpak van dakloosheid genaamd ‘Een nieuwe start - samen op weg naar perspectief’ staan vier speerpunten: 1) vroegsignalering en vroeginterventie 2) het vergroten van het aanbod woonoplossingen 3) goede ondersteuning op maat 4) een duurzaam maatschappelijk herstel. In het plan wordt het derde speerpunt als volgt uitgewerkt in de uitgangspunten en de resultaten die het college hierop wil bereiken. Het gaat om wijkgericht en dichtbij, om zelfregie als uitgangspunt, om inzet van ervaringsdeskundigheid in de uitgangspunten. In de uitwerking van het speerpunt staan een aantal zaken die ook voor dit voorstel relevant zijn. Het gaat hier om de resourcegroepen-methodiek, om een specifiek aanbod voor economisch daklozen (inclusief schuldhulpverlening specifiek gericht op deze groep), om wachtlijstbegeleiding (met de resourcegroep methodiek), om een pilot Maatwerk dak- en thuislozen uitkering, om eigen regie krijgen over budget, en om het versterken van zelfregie middels een ondersteuningsplan. Opvang en zelfbeheer In zelfbeheerde opvangvoorzieningen hebben bewoners gezamenlijk zeggenschap en verantwoordelijkheid voor de voorziening en de aanpak van hun problemen. Daarbij krijgen zij ondersteuning

4 https://www.socialevraagstukken.nl/interview/paul-blokhuis-over-40-000-daklozen-minder-opvang-meer-woningen/ 5 https://www.raadrvs.nl/documenten/publicaties/2020/04/21/herstel-begint-met-een-huis---dakloosheid-voorkomen-en-verminderen

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 5 van 9

van elkaar en van ondersteuners. Zelfbeheerde opvangvoorziening richten zich op dakloze mensen die (nog) niet kunnen of willen uitstromen naar een eigen woning en op hun eigen manier aan hun problemen willen werken. Uit onderzoek van Max Huber6 naar Je Eigen Stek en andere zelfbeheerde voorzieningen blijkt dat deelname aan zelfbeheerde voorzieningen voor veel bewoners bijdraagt aan de ontwikkeling van zelfregie en eigen kracht. Op basis van zijn onderzoek heeft hij een aantal werkzame elementen geformuleerd voor opvangvoorzieningen die bij willen dragen aan zelfregie en eigen kracht. De drie unieke elementen van zelfbeheer in de opvang Het bieden van bestaanszekerheid is als basis het eerste element. Dakloosheid is een extreme vorm van bestaansonzekerheid, waarvan bekend is dat die verhindert om plannen te maken om duurzaam de dakloosheid te beëindigen. Zelfbeheerde opvangvoorzieningen bieden een stabiele basis waar dakloze mensen tot rust kunnen komen en zo de ruimte hebben om op hun eigen manier en in hun eigen tempo aan een oplossing van hun problemen te werken. Die ruimte, en de bijbehorende eigen verantwoordelijkheid om die ruimte te gebruiken, is het tweede werkzame element. Dat bewoners in zelfbeheer zelf regie hebben, betekent ook dat zij zelf regie hebben over de ondersteuning die ze daarbij krijgen van medebewoners, ondersteuners en anderen, het derde element.

Deze drie elementen (bestaanszekerheid, ruimte voor zelfregie en regie over ondersteuning) zijn niet uniek voor zelfbeheer en zouden idealiter gelden voor alle opvangvoorzieningen, al staan wachtlijsten, vragen rondom indicatie en verantwoordingseisen dat in de weg. De effecten en impact van projecten, programma’s, beleid duurt soms langer dan een jaar. Dit staat soms op gespannen voet met de behoefte om te weten of dingen werken en tussentijds te willen evalueren. Terwijl er juist ook behoefte is aan ruimte om te kijken hoe dingen werken, wat voor wie werkt en wat ook de langeretermijneffecten daarvan zijn. Herstel van dakloosheid vergt tijd. Ook als je om economische redenen dakloos bent geraakt kost het tijd om op alle gebieden het leven op orde te krijgen. Dit vergt bij een grote groep helemaal geen intensieve zorg, maar wel een goede analyse van de ontstane situatie. Daar moet je dan de intensiteit van de ondersteuning op aanpassen. Het gaat ook om continuïteit en stabiliteit. Paradoxaal genoeg hebben mensen die geen huis hebben of met andere problematiek te maken hebben behoefte aan stabiliteit, terwijl er in de opvang vaak termijnen zijn waar mensen zenuwachtig van worden, wat niet bijdraagt aan het herstel van mensen.

Daarnaast wordt er vaak al dichtgetimmerd en medegedeeld wat de keten voor mensen kan doen, terwijl er niet gevraagd wordt: wat kunnen we voor jou doen en wat wil je zelf? De reguliere opvang lijkt er onvoldoende in te slagen om de eigen capaciteit van mensen aan te spreken. Wat zelfbeheerde voorzieningen uniek maakt is dat bewoners collectief verantwoordelijk zijn voor het beheer van de voorziening. Het collectieve zelfbeheer zorgt ervoor dat de voorziening

6 https://hvoquerido.nl/wp-content/uploads/2021/02/Huber-Sailing-on-self-management-proefschrift-zonder-6-vanwege-embargo.pdf

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 6 van 9

blijft aansluiten bij de wensen en behoeften van deelnemers, bijdraagt aan een cultuur van zelfregie en bewoners de mogelijkheid hebben om rollen en vaardigheden te ontwikkelen. Het ontwikkelen van rollen en vaardigheden draagt bij aan de voorbereiding op uitstroom en duurzame beeindiging van dakloosheid. Het is van belang dat de organisatorische inbedding aansluit bij de principes van zelfbeheer, zowel binnen de organisatie als qua beleidscontext. De focus op kwetsbaarheid en recht op zorg, staat op gespannen voet met de focus op autonomie en eigen oplossingen binnen zelfbeheer. Processen van herstel zijn per definitie niet rechtlijnig. Sommige bewoners maken snel stappen ondanks dat vooraf de vraag is of ze passen bij zelfbeheer, terwijl andere bewoners juist in zelfbeheer met zichzelf geconfronteerd worden op een manier die langere deelname nodig maakt. Zelfbeheer biedt bewoners de ruimte om in hun eigen tempo aan eigen oplossingen te werken, wat vraagt dat gemeentelijk beleid ook die ruimte geeft en niet focust op korte trajecten met eenduidig geformuleerde doelen vooraf.

Van organisaties en overheden vraagt zelfbeheer om een grote mate van handelingsruimte voor voorzieningen en groepen bewoners daarbinnen en voor zover mogelijk beperking van de administratieve druk, die afleidt van ondersteuning aan bewoners en professionals in een machtspositie dwingt ten opzichte van bewoners, omdat zij verantwoordelijk worden gemaakt voor die administratieve verantwoording. Zelfbeheerde voorzieningen kunnen ook een broedplaats zijn voor collectieve belangenbehartiging, maar daarvoor is wel stimulans vanuit organisaties en overheden nodig. Waar een aantal jaar geleden daar interesse in was, lijkt die interesse nu minder. Dit terwijl zelfbeheerde voorzieningen vanuit hun andere benadering kunnen bijdragen aan de kwaliteit van zorg en beleid in de bredere keten. Daarnaast gaat het ook om het vertrouwen in de mens. Het gaat om een mensbeeld waarbij je er als overheid niet vanuit gaat dat mensen onterecht gebruik van maken van voorzieningen, misbruik maken of zelfs frauderen, maar waarbij je je als overheid opstelt als iemand die er voor de burger is. In een veld waar schaarste heerst is dit moeilijk, maar toch noodzakelijk. De maatschappelijke kosten van het niet vertrouwen van mensen in de naam van efficiëntie en fraudebestrijding zijn op verschillende gebieden in het sociaal domein veel te hoog.

Ondersteuning in zelfbeheerde opvang In de begeleiding gaat het soms ook om loslaten. Ondersteuners in een zelfbeheerde opvang wegen doorlopend hun handelen ten opzichte van de mate waarin dat handelen bijdraagt aan ontwikkeling eigen regie. De term zelfbeheer wordt ten onrechte soms opgevat alsof deelnemers het helemaal zelf doen. Hoewel deelnemers veel zelf doen en elkaar ook veel ondersteuning bieden, is ondersteuning door sociaal werkers en ervaringswerkers cruciaal. Zij werken vanuit een visie van empowerment op individueel en collectief niveau. Tegelijk bewaken zij ook de continuïteit van de voorziening en het zelfbeheer daarvan, in een doorlopend gesprek met de deelnemers en andere betrokkenen.

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 7 van 9

De ondersteuning vindt meestal subtiel en indirect plaats, door een suggestie te doen of een mogelijkheid aan te dragen. Het in stand houden van de zelfbeheerde voorziening als een context waarbinnen de besproken principes aanwezig blijven is daarbij een belangrijk deel van het werk van ondersteuners, maar dit gaat altijd via en samen met deelnemers. Formeel hebben ondersteuners ook geen zeggenschap. Bij discussies tussen deelnemers en de ondersteuners, balanceren ondersteuners tussen de visie van zelfbeheer en de uitwerking daarvan bewaken en de eigen regie van deelnemers erkennen. De relatie die ondersteuners opbouwen met deelnemers, vanuit de presentiebenadering, is van cruciaal belang voor hun werk en is de basis voor het balanceren tussen eigen regie en kwetsbaarheid van deelnemers. De ondersteuners binnen zelfbeheer hebben idealiter een vrije positie, dat wil zeggen dat zij geen productie hoeven te behalen, geen administratieve verantwoording hoeven af te leggen en hiërarchisch op gelijk niveau staan met de deelnemers in plaats van tussen de organisatie en de deelnemers in. Hoogleraar maatschappelijk werk Hans van Ewijk introduceerde in 2010 het oorspronkelijk uit Zweden afkomstige begrip Professional Friend in Nederland. ‘Ik vind het zo’n mooi woord omdat je het van twee kanten kunt benaderen.

Het kan een vriend zijn die tegelijk als een professional acteert en het kan een professional zijn die tevens als vriend ervaren wordt’, schrijft van Ewijk in zijn boek ‘Omgaan met sociale complexiteit’ (uitg. SWP, 2014). ‘De professionele vriend zorgt ervoor dat je niet voor de vijfde keer de vragenlijst hoeft in te vullen, dat je niet weer als een pakketje wordt doorgegeven aan de volgende, dat je niet door vier professionals tegelijk aangesproken wordt en dat je dagelijks leven enigszins op orde komt. Het is iemand die meestal op de achtergrond bereikbaar blijft en zaken in de gaten houdt, maar die als het nodig is, er is en in actie komt.’ Welke best practices zijn er? Er zijn verschillende soorten zelfbeheerde opvang. Allereerst zijn er de voorzieningen die primair nachtopvang bieden, zoals NoiZ in Utrecht, NuNN in Nijmegen en de nachtopvang die de Regenboog biedt in inloophuizen in Amsterdam. VOVEND-J in Almere richt zich specifiek op jongeren. Daarnaast heb je projecten zoals het al eerder aangehaalde Je Eigen Stek in Amsterdam en de Buddyvilla in Groningen, gericht op doorstroom naar een eigen woning en de voorbereiding daarop.

Ook zijn er zelfbeheerde opvangvoorzieningen die ingericht zijn op langdurig verblijf in zelfbeheerde groepshuizen, zoals Villa Bloemheuvel in Nijmegen, Mien Aigen Hoes in Groningen, Oxford Houses, speciaal voor mensen die herstellen na verslaving (door de hele USA), en Collaborative Housing in Los Angeles. Tot slot zijn er een aantal aanverwante voorbeelden, zoals de Passantenpensions en het Stoelenproject, die een sterke aanspraak maken op de eigen regie en zelfredzaamheid van bezoekers. Ook de opvang voor ongedocumenteerden is in een vorm van zelfbeheer georganiseerd. Verschillende projecten gericht op gemengd wonen van mensen met en zonder zorgachtergrond werken op basis van een vorm van zelfbeheer. Ook het respijthuis Amerbos, een plek waar mensen, die al een huis hebben, kort kunnen verblijven als het thuis even niet gaat,

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 8 van 9

richt zich op het versterken en in stand houden van zelfregie. En als laatste noemen we het voorbeeld van Onder de Pannen, wat een andere vorm van zelfbeheerde opvang is waarbij het een Amsterdammer is die woonruimte beschikbaar stelt aan iemand die dakloos is geworden. Wat zit er in de weg? Het grootste probleem dat de inzet van meer maatwerk en ruimte voor zelfbeheer in de maatschappelijke opvang in de weg zit is het kunnen bieden van woningen en ondersteuning voor iedereen die dat nodig heeft. De wooncrisis heeft de grote aandacht van het college maar we moeten erkennen dat de oplossingen daarvoor vooral van de Rijksoverheid moeten komen. Naast schaarste is het beleid vaak een obstakel om maatwerk te kunnen bieden. Het beleid, waarin regels en uitzonderingen worden vastgesteld, kan in de weg zitten van het kunnen helpen van iedereen die dat nodig heeft op een manier die het beste past. Het kost in eerste instantie vaak meer tijd en geld om maatwerk te leveren. Systemen zijn hier niet goed op toegerust. Uitzonderingen kosten meer denkkracht, je bent vatbaar voor verwijten van willekeur en afhankelijk van de professional tegenover je of die extra moeite wil doen. Onconventionele oplossingen staan vaak haaks op de regelgeving en de verantwoordingscultuur naar de gemeente en (zorg)verzekeraars of andere controlerende organen.

Ondanks de schaarste en ondanks huidige beleidslogica’s is het toch belangrijk te kijken waar maatwerk nodig is en kan. Naar die ruimte zoeken we in dit voorstel. Het creëren van plekken waar dakloze mensen de bestaanszekerheid ervaren om eigen oplossingen vorm te geven en uit te voeren met ondersteuning van anderen waar nodig. Wat stellen we concreet voor? 1. Projecten in zelfbeheer te stimuleren door hier vanuit beleid, en via subsidies en aanbestedingen meer ruimte voor te bieden en dit mee te nemen in de nieuwe inkoop MOBW die in 2022 van start gaat; 2. Een werkgroep met ambtenaren, vertegenwoordigers uit het veld en ervaringsdeskundigen in te richten die samen gaan (en blijven) werken aan:  Het in kaart brengen van kansen en knelpunten in het organiseren van zelfbeheerde opvang en het faciliteren van eigen regie en maatwerk (hierbij valt te denken aan: vrijheden en maatwerk, manier van ondersteuning door professionals, termijnen die gelden in de opvang);  Met uiteindelijke doel om een gemeentelijk doorbraakteam op te zetten met mandaat vanuit de wethouders Zorg en Wonen om oplossingen te bedenken en regels (al dan niet tijdelijk) aan te passen, en die aanspreekpunt zijn binnen de gemeente voor zelfbeheerde en zelfgeorganiseerde voorzieningen;  Hierbij ook te kijken naar goede voorbeelden in binnen- en buitenland; 3.

Hierbij aan te sluiten bij wat al in gang is gezet in het voorstel over woongroepen (‘Geef mensen eigen regie! Woongroepen in zelfbeheer voor mensen met een zorgvraag’.) dat in 2020 is aangenomen door de gemeenteraad, bij de plannen voor de totstandkoming van en

Gemeente Amsterdam

Datun 22 december 2021 Pagina 9 van 9

de organisaties betrokken bij het Daklozenkantoor, bij het Amsterdamse Netwerk Ervaringskennis (ANE) en bij de initiatieven tot (bewoners)cooperaties van de Regenbooggroep, Leger des Heils, HVO-Querido en PerMens.