Bijlage 3 - Raadsadres inzake urgente oproep tot actie

[Originele brief in het Engels onderaan. Vergeef me voor eventuele fouten in de Nederlandse versie] Beste Gemeenteraad, Ik schrijf je als een wanhopige roep om actie. Een oproep om een grote gemeenschap in uw stad te steunen die maar al te vaak over het hoofd wordt gezien en die zich in steeds gevaarlijkere situaties bevindt. De Palestijnse gemeenschap. Het is 7 jaar geleden dat ik besloot om naar onze mooie stad te verhuizen. Ik kwam hier met mijn werk, was verliefd geworden op de stad tijdens eerdere bezoeken en wilde graag het leven van een Amsterdammer ervaren. Voor mij als homo stond Amsterdam voor vrijheid, rechtvaardigheid en gelijkheid. Een progressieve stad waar ik mezelf kon zijn zonder geconfronteerd te worden met de vooroordelen die in andere Europese steden gebruikelijk zijn. Het plan was om hier 1-2 jaar te blijven, maar ik vind het heerlijk om in Amsterdam te wonen. Ik heb een huis gekocht, een bedrijf opgebouwd en ben klaar om hier een gezin te stichten. Mijn ervaring met de stad is echter niet helemaal wat ik me had voorgesteld toen ik voor het eerst besloot om hierheen te verhuizen. En sinds 7 oktober heeft mijn ervaring met de stad een veel donkerdere wending genomen. Er is op me gespuugd, alleen omdat ik zei dat ik Palestijn was.

Ik ben in het nauw gedreven door mensen die beweerden dat Palestijnen gedood moeten worden en dat het voor hen een eer is om het bloed van mij en mijn volk aan hun handen te hebben. Dit gebeurde zelfs in een homoclub in Amsterdam, waar de queer gemeenschap zich zogenaamd het veiligst zou moeten voelen. Vóór 7 oktober was dit allemaal onderdeel van wat we accepteerden als normale gebeurtenissen in ons leven. Het verliezen van een baan en racistische woordenwisselingen in het openbaar waren voor velen van ons al de norm. Het gebeurde vaak genoeg dat we het op de een of andere manier gewoon accepteerden als een feit van het leven voor ons, Palestijnen, in Europa. De meesten, zo niet iedereen, hielden zich gedeisd en gingen door met hun leven. De afgelopen 6 maanden waren echter de ergste maanden van ons leven. Elke dag kijken we vol afschuw toe hoe ons volk wordt geëxecuteerd door Israëls voortdurende genocide op Gaza. Elke dag worden we wakker met nieuws over familieleden, vrienden of familieleden van vrienden die in koelen bloede worden vermoord. Elke dag controleren we vrienden die het contact met familie in Gaza hebben verloren en weten we niet zeker of ze dood zijn of nog leven. Een van mijn beste vriendinnen hier heeft 75 familieleden verloren, bijna haar hele stamboom. We leven in een soort hel die ik mijn ergste vijand niet zou toewensen.

Op 9 oktober, net buiten het Stopera-gebouw, werd ik tegengehouden door een stel dat mijn Kuffiyeh (de Palestijnse sjaal) droeg en zei: "Je bent vast blij dat de Joden worden gedood. Gefeliciteerd! Nazi". Mijn vrienden zijn op hun fiets achtervolgd omdat ze Kuffiyehs droegen, velen van hen vrouwen, lastiggevallen en nazi-aanhangers genoemd. Sommigen van hen zijn zelfs van hun fiets geslagen in het verkeer. Het monddood maken van Palestijnse stemmen op universiteitscampussen, voorheen de norm, is veranderd in aanvallen en intimidatie van faculteitsleden en studenten. Een afstuderende student aan de UvA werd beschuldigd van antisemitisme nadat hij een toespraak had gehouden waarin hij zijn ervaringen als Palestijn uiteenzette. Onderzoek heeft uitgewezen dat zoiets niet is gebeurd, maar de schade is al aangericht. Zijn naam is uitgelekt naar de Israëlische pers die erover berichtte en nu loopt zijn familie in Palestina gevaar. Op dit moment zou ik een heel verslag kunnen schrijven over de afschuwelijke ervaringen van mij en mijn vrienden in de stad. We kijken letterlijk over onze schouders bezorgd over wie ons de volgende keer zou kunnen aanvallen en hoeveel erger de aanvallen zouden kunnen worden. Er is maar één onstabiel persoon voor nodig om één of meer van ons te doden.

En in alle eerlijkheid vraag ik me af of dat is wat er nodig is voordat de gemeente Amsterdam eindelijk aandacht besteedt aan de voortdurende aanvallen op onze gemeenschap? Bijeenkomsten met de burgemeester en de koning, living libraries en openbare verklaringen van de burgemeester, hoewel misschien goed bedoeld, zijn slechts woorden. Ze dwingen ons om onze trauma's herhaaldelijk te herbeleven zonder enige echte verandering. Het zijn allemaal alleen maar woorden op een moment dat doortastende actie nodig is! De stad blijft obsessief praten over antisemitisme, een voortdurende kwestie die moet worden aangepakt. Maar zie je niet hoe dit wordt gebruikt tegen onze gemeenschap en tegen iedereen die de Palestijnen steunt in hun strijd tegen de Israëlische genocide? Het wordt neergezet als een kwestie van Joden versus moslims, terwijl dit in werkelijkheid een kwestie van dekoloniale, anti-apartheid, rechtvaardigheid is, waarbij de gekoloniseerden bevrijding zoeken van hun kolonisator.

Op welk moment zal de gemeente Amsterdam dit zien als de systemische rechtvaardigheids- en antidiscriminatiekwestie die het is? Op welk moment onderneemt de stad beslissende actie tegen alle vormen van discriminatie van Palestijnen, Joden, moslims en alle gemarginaliseerde gemeenschappen? Palestijnen, moslims en iedereen die zich verzet tegen Israëls genocide in Palestina leven momenteel in een staat van dagelijkse psychologische onderdrukking als dreigingen van beschuldigingen van antisemitisme voor het uiten van welke mening dan ook boven ons allemaal hangen.

ons allen. Velen van ons zijn aangevallen, hebben onze kinderen aangevallen of zijn hun baan kwijtgeraakt banen verloren vanwege onze identiteit en/of omdat we opstaan tegen de genocide. De tijd voor actie is NU! We houden de ontwikkelingen in Duitsland in de gaten en met de nieuwe regering weten we dat het slechts een kwestie van tijd is voordat het hier erger wordt. Amsterdam heeft altijd voorop gelopen in de strijd voor gerechtigheid in Nederland, ver voor de nationale regering. Het is bekend dat als Amsterdam veranderingen ten goede doorvoert, de rest zal volgen. Jij hebt de macht om dit te doen. Je kunt de anti-Palestijnse haat en aanvallen nu stoppen voordat ze erger worden. We hebben al zoveel verloren. Laat ons niet nog meer verliezen hier in de stad waar we dachten veilig te zijn. Amsterdam kan weer een baken van vrede en rechtvaardigheid zijn in Nederland en Europa. We zijn bereid om samen met jullie concrete actie te ondernemen die verder gaat dan loze woorden en ervoor te zorgen dat Amsterdam de echte inclusieve en progressieve stad wordt die het wil zijn. Laten we een einde maken aan discriminatie in onze prachtige stad! Hartelijk dank. Met vriendelijke groet, xxxxxxxxxxxxxxx ———————————————————————————————————— Dear Gemeenteraad, I’m writing to you as a desperate cry for action.

A call for support of a large community in your city that is all too often overlooked and which finds itself in increasingly dangerous situations. The Palestinian community. It’s been 7 years since I decided to move to our beautiful city. I moved here with work, having fallen in love with the city on previous visits, keen to experience the life of an Amsterdammer. To me, as a queer person of colour, Amsterdam represented freedom, justice & equality. A progressive city where I could be myself without facing the prejudice common in other European cities. The plan was to be here for 1-2 years but I love living in Amsterdam. I’ve bought a house, built a business and am getting ready to start a family here. However, my experience of the city has not been quite what I had imagined when I first decided to move here. And since October 7, my experience of the city has taken a much darker turn. I’ve been spat on simply for saying I was Palestinian.

I’ve been cornered by people who claimed that Palestinians should be killed and that it’s an honour for them to have mine and my people’s blood on their hands. This even happened in a gay club in Amsterdam where supposedly the queer community should feel the safest. Prior to Oct 7, this was all part of what we accepted to be regular occurrences in our lives. Losing a job and racist altercations in public were already the norm for many of us. It happened often enough that we just somehow accepted it as a fact of life for us, Palestinians, in Europe. Most, if not all, of us kept our heads down and went on with our lives. However, the last 6 months have been the worst months of our lives. Everyday, we watch in horror as our people are executed by Israel’s ongoing genocide on Gaza. Everyday, we wake up to news of our family members, friends or friends’ family members being murdered in cold blood. Every single day, we check up on friends who’ve lost contact with family in Gaza unsure if they’re dead or alive. One of my closest friends here lost 75 family members, almost the entirety of her family tree. We are living through a sort of hell that I wouldn’t wish upon my worst enemy. On October 9, just outside the Stopera building, I had a couple stop me for wearing my Kuffiyeh (the Palestinian scarf) and say “You must be so happy to see the Jews being killed.

Congratulations! You Nazi” My friends have been chased on their bikes for wearing Kuffiyehs, many of them women, harassed and called Nazi supporters. Some have even had people try to knock them off their bikes in traffic. Silencing of Palestinian voices on university campuses, previously the norm, has turned into all out attacks & intimidation of faculty members and students. A graduating student at UvA was accused of antisemitism after making a speech outlining his experience as a Palestinian. Investigations have proven that no such thing happened but the damage is already done. His name was leaked to the Israeli press who reported about it and now his family in Palestine is at risk. At this point, I could write an entire report on mine and my friends’ horrific experiences in the city. We literally look over our shoulders worried about who might attack us next and how much worse the attacks could get. It takes one unstable person for one or more of us to be killed. And in all honesty, I wonder if that’s what it will take for the city of Amsterdam to finally pay attention to the continuous attacks on our community? Meetings with the mayor and the king, living libraries and public statements by the mayor, though arguably well intentioned, are just words. They force us to repeatedly relive our traumas without any real change.

It’s all just words at a time where decisive action is needed!

The city continues to obsessively talk about anti-semitism, an ongoing issue that needs to be addressed. However, do you not see how this is being weaponised against our community and everyone standing with Palestinians against Israeli genocide? It’s been framed as an issue of Jews vs. Muslims when in reality this is a decolonial, anti-apartheid, justice issue whereby the colonised are seeking liberation from their coloniser. At what point will the city of Amsterdam look at this as the systemic justice and anti-discrimination issue that it is? At what point will the city take decisive action against all forms of discrimination be it against Palestinians, Jews, Muslims and all marginalised communities? Palestinians, Muslims and all those who stand against Israel’s genocide in Palestine are currently living in a state of daily psychological oppression as threats of accusations of antisemitism for expressing any opinion linger over all of us. Many of us have been attacked, have had our children attacked or have lost jobs because of our identities and/or because we stand up against the genocide. The time for action is NOW! We’re watching the developments in Germany and with the incoming government, we know that it’s only a matter of time before things get worse here.

Amsterdam has always been at the forefront of justice struggles in the Netherlands, well ahead of the national government. It’s known that when Amsterdam makes changes for the better, the rest will follow. You have the power to do this. You can stop anti-Palestinian hate and attacks now before they get worse. We’ve already lost so much. Don’t let us lose more here in the city where we thought we were safe. The city of Amsterdam can again be a beacon of peace and justice in the Netherlands and Europe. We are ready to engage with you on concrete action beyond empty words and ensure that Amsterdam becomes the truly inclusive and progressive city it has set out to be. Let’s end discrimination in our wonderful city! Thank you. Yours sincerely, xxxxxxxxxxxx