Afscheidsspeech Raad Nenita La Rose 23 maart 2022

Afscheidsspeech Raad 23 maart 2022 Nenita La Rose, PvdA

Geachte aanwezigen, Voorzitter, Het was een eer om vier jaar lang een Amsterdamse volksvertegenwoordiger te mogen zijn. Ik heb geleerd, gegeven en genoten van deze bijzondere opdracht, die ik samen met de collega raadsleden heb mogen uitvoeren. Zonder de ondersteuning van de griffie, de bodes en techniek, maar ook de mogelijkheid voor het vragen van aanvullende informatie aan ambtenaren en wethouders assistenten, zou het werk van een raadslid een zware opgave zijn. Maar het belangrijkste is toch, voorzitter, het contact met onze bewoners, de bewoners van Amsterdam. Contact om te weten wat er speelt, om zo hun belangen zo goed mogelijk te kunnen behartigen en het college van B&W hierop te controleren. ik zou hierbij ook het thuisfront willen benoemen. Mijn rust en toeverlaat, mijn rotsblokken in de branding!! Dat was ook wel nodig! Namens mijn fractie heb ik vier jaar lang de portefeuille Zorg gehad. De meest complexe en taaie materie die men zich kan voorstellen. Complex, maar o zo belangrijk voor velen in onze stad. Als het ging om jongeren, om mensen met een beperking, vrouwen in onveilige situaties, of eenzame ouderen. En door het lijden vanwege de corona lockdown werden de noden nog verscherpt. Uit eigen waarneming heb ik kunnen zien welk leed deze lockdown teweeg heeft kunnen brengen. En hoe dat leed vaak werd versterkt door afkomst, kleur of economische status.

En er zal tijd overheen gaan om conclusies te kunnen trekken over hoe wij het als politieke generatie gedaan hebben met deze coronacrisis.

Terugkijkend op mijn persoonlijke hoogtepunten van de afgelopen vier jaar. Dan horen daar zeker ook bij, het brede draagvlak voor de bouw van een Slavernij Museum en de excuses van onze gemeente voor het Amsterdamse Slavernijverleden. Ik ben er trots op dat de gemeenteraad waar ik deel van uitmaakte dit voor elkaar heeft gekregen. Het is geen nodeloze symboliek geweest! Wij leven in een wereld waarin nog altijd dingen gebeuren waarvan wij kunnen vermoeden dat wij, of de generaties na ons, daar later excuses voor zullen moeten aanbieden. De tragiek is helaas dat wij als samenleving vaak niet bij machte blijken om op het moment dat diep onrecht zich voordoet, er een halt aan toe te roepen. Niet omdat wij het niet herkennen als onrecht, maar omdat wij ervoor kiezen om het als onrecht te negeren of weg te kijken! Tot slot Voorzitter, Mijn tijd zit er op en ik draag het stokje graag over aan de nieuwe generatie raadsleden die deze eervolle taak mogen voortzetten. Harmonie en consensus heb ik de kiezers vier jaar geleden bij mijn aantreden beloofd. Het is aan anderen om te beoordelen of ik daar een beetje in ben geslaagd. Dank u wel voorzitter!