20250625 WV schriftelijke bijdrage van bewoner Enise

Geachte leden van de raad, Via deze schriftelijke inspraakreactie wil ik mijn situatie met u delen naar aanleiding van het herhuisvestingsproces dat volgde op de sloop van onze woning aan de Jacob Geelstraat. Wij zijn geen uitzondering op het beleid. Wij zijn waar het beleid voor bedoeld is. Want de overheid zegt: “Ouderen moeten zo lang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen, met ondersteuning waar nodig.” Ik bén die ondersteuning. Al vijf jaar. Met liefde, met toewijding, met volledige inzet. In onze oude woning lukte dat ook. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat de woning het toeliet. Daar kon ik zorgen, plannen, ademen. Daar kon ik de verslechterende gezondheid van mijn moeder tot rust brengen en zelfs stabiliseren. Tot alles veranderde. Toen het sloopbesluit kwam, gingen wij een onzekere en onbekende toekomst tegemoet, te midden van de Coronapandemie. Ik heb meegedacht. Drie woningen aangedragen in het beheer van de woningcorporatie De Alliantie, alle drie passend buiten de nieuwbouw en een maisonnettewoning in de nieuwbouw. Ik kende het beleid, ik kende de voorwaarden, en ik wist: dit is een kwetsbare zorgsituatie waarin maatwerk nodig is. Maar niemand gaf gehoor. De signalen werden genegeerd. En nu sinds November 2023 wonen we in nieuwbouw. Nieuw, maar niet geschikt. Geen ruimte. Geen privacy. Geen rust. Wél defecten. Wél gebreken.

En telkens bij een melding wat misgaat: Vertraging. Administratie. Doorverwijzingen. En intussen verslechtert de gezondheid van mijn moeder. Want ik kan mijn zorgtaken niet meer uitvoeren zoals ik dat altijd heb gedaan. Niet vanwege onwil. Vanwege onmogelijkheid. De zorg die jarenlang werkte, wordt nu onmogelijk gemaakt door de woonomgeving zelf. Wat dit extra pijnlijk maakt, is dat ik er alles aan heb gedaan om deze situatie te voorkomen. Wanneer anderen sliepen, zat ik met beleidsdocumenten, wet- en regelgeving en kamerbrieven uit te pluizen. Omdat niemand mij uitlegde waar we recht op hadden, moest ik het zelf uitzoeken. Alles heb ik geprobeerd om ons te beschermen. Tegen miscommunicatie. Tegen verkeerde inschattingen. Tegen precies wat er uiteindelijk gebeurde. En toch wil ik hier ook mijn oprechte dank uitspreken. Want toen begin het jaar 2024 de kwijtschelding van mijn moeder ten onrechte werd ingetrokken, wat ons in een onzekere en pijnlijke situatie bracht, is dit binnen één week na mijn inspraak in Februari opgelost. Dankzij enkele betrokken raadsleden en ambtenaren. Dat gaf ons hoop. En het toonde dat als er wél geluisterd wordt, het ook écht anders kan. Wat ik vandaag vraag is niet uitzonderlijk. Het is juist volkomen logisch: Laat ons in 2026 terugkeren naar een woning op de begane grond, geschikt voor zorgverlening. Niet als gunst.

Maar als herstel van wat rechtvaardig is én in lijn met het beleid zoals u dat zelf onderschrijft. Want zolang het doel van zelfstandige, waardige ouderenzorg niet wordt verbonden aan passende huisvesting, blijft het een papieren belofte. En als zelfs mensen die vooruitdenken, meedenken én jarenlang zorgdragen het niet meer redden, wie redt het dan nog wel? Met vriendelijke groet, Enise