20250507 SED schriftelijke bijdrage van Iris Vos inzake agp 21 Zorgen Abcouderstraatweg

Geachte raad, commissieleden,

Graag wil ik, als geboren en getogen inwoner van Reigersbos, moeder van twee jonge kinderen (van elf en drie jaar oud), én als professional werkzaam in de jeugdhulp in Amsterdam Zuidoost, mijn zorgen uitspreken over de voorgenomen realisatie van een 24-uurs woonvoorziening voor mensen met complexe problematiek aan de Abcouderstraatweg. Mijn kinderen spelen dagelijks in de buurt, net als zoveel andere kinderen in Reigersbos. Deze wijk is mijn thuis, al mijn hele leven, en ik zie met eigen ogen hoe de leefbaarheid onder druk komt te staan. De laatste tijd worden er in ons kleine gebied opvallend veel mensen met psychiatrische problematiek opgevangen. Op korte afstand van elkaar zijn meerdere opvanglocaties gevestigd, waaronder een Mentrum tegenover een middelbare school, Cordaan opvang op meerdere locaties waaronder aan de Snelleveldstraat en andere voorzieningen. Dat leidt tot situaties die onveilig aanvoelen: mensen die schreeuwen, spugen, in verwarde toestand rondzwerven. Kinderen zien mensen die met ontbloot lichaam op straat liggen, er werd zelfs een neppistool getrokken “voor de grap” en er worden regelmatig mensen uitgescholden. Er wordt gekotst, geplast en geschreeuwd op straat. Dit zij niet zomaar incidenten, dit is wat we steeds vaker zien in Reigersbos. De cijfers laten ook een stijging zien van het aantal meldingen rond verward gedrag.

En dit alles in een wijk waar veel bewoners al in kwetsbare situaties leven. Vanuit mijn werk als jeugdhulpverlener kom ik dagelijks achter de voordeur van gezinnen die vechten voor basisveiligheid. Mensen zonder vloerbedekking, ouders die niet weten hoe ze aan eten moeten komen. Kinderen van vijf die alleen naar school lopen omdat hun moeder, vaak alleenstaand, in de schoonmaak werkt en daarna een nachtdienst op Schiphol draait. Ouders die het niet lukken om op vakanties te kunnen gaan met hun kinderen en het moet hebben van de recreatiemogelijkheden in Nederland. Daarbij komt ook nog dat deze groep ouders die ik met regelmaat spreek en zie, niet eens de middelen hebben om buiten hun wijk met hun kinderen te recreëren. Dát is de realiteit. In een wijk waar ontspanning en veiligheid al geen vanzelfsprekendheid zijn, moeten bewoners nu ook nog hun schaarse openbare ruimte delen met mensen in zeer kwetsbare, soms onvoorspelbare situaties. Wat hier zeer pijnlijk aan is, is dat deze kinderen opgroeien in vaak benarde situaties en hun perspectief op leven al minder rooskleurig is dan kinderen in andere sociaal economische posities. Door het plaatsen van nog een extra zorgvoorziening, notabene nabij het strandje waar jaarlijks duizenden van deze kinderen komen recreëren is schrijnend.

Het kleine beetje zon, strand en watergevoel wat deze kinderen krijgen komt dan ook in het teken te staan van mensen in benarde posities en mensen wiens leven momenteel niet op koers ligt. Waarom zouden wij deze kinderen, gezinnen dit aandoen? Waarom de druk vergroten op een al kwetsbare groep kinderen en gezinnen? Het straatbeeld in reigersbos verandert steeds meer. Kinderen die dus thuis al narigheid meemaken, worden op straat opnieuw geconfronteerd met onveiligheid en onbegrijpelijk gedrag. Dit uitzicht op de wereld is totaal anders dan dat van kinderen in bijvoorbeeld Amsterdam Oud-Zuid. Waarom niet daar een extra woonvoorziening voor deze mensen? Ook plekken die juist bedoeld zijn voor recreatie, zoals eerder beschreven het strandje aan de abcouderstraatweg waar duizenden gezinnen jaarlijks komen ontspannen, dreigen nu aangetast te worden. De vrees is groot dat ook daar mensen met ernstige verwardheid gaan rondzwerven, wat het gevoel van ontspanning en veiligheid verder ondermijnt. Wat mij daarbij opvalt, is dat veel van dit soort besluiten en beleid tot stand komen zónder dat beleidsmakers werkelijk in deze wijk zijn geweest. Als u hier zou rondlopen, echt rondkijken, niet alleen de cijfers of rapporten lezen, dan ziet u met eigen ogen wat hier gaande is. De druk is voelbaar, zichtbaar en groeiende.

Het aantal verwarde mensen op straat neemt toe, en het is niet moeilijk om te begrijpen wat dat betekent voor bewoners, en vooral voor kinderen. De vraag

blijft: waarom doen we dit juist op deze plek? Tegelijkertijd zie ik plannen verschijnen die totaal niet aansluiten op de leefwereld van veel bewoners. Neem bijvoorbeeld de plannen rond horeca bij Langerlust. Een selecte groep (voornamelijk witte economisch krachtige mensen) in Gaasperdam kan daar misschien van genieten. Maar veel bewoners hier zijn daar helemaal niet mee bezig. Mensen in Zuidoost zijn, in veel gevallen, vooral bezig met overleven. Horeca is een luxe. Als er niet eens voldaan kan worden aan basisvoorwaarden zoals veiligheid, inkomen, rust en een leefbare buurt voor kinderen, waarom lijkt horeca dan een hogere prioriteit te krijgen? Hoe kan dat opwegen tegen de problemen waar bewoners dagelijks mee te maken hebben? Als ik denk aan het feit dat het Reigersbos winkelcentrum wordt omgebouwd tot het hart van Gaasperdam, kan ik mij niet voorstellen dat daar geen horecagelegenheid zal worden gecreerd. Daarnaast kan die selecte groep mensen die horeca wil bij Langerlust, prima een stukje verder rijden naar abcoude of andere delen van de stad.

Waarom worden dit soort voorzieningen telkens in Zuidoost geplaatst? Waarom wordt deze wijk, die sociaal-economisch al onder druk staat, opnieuw overbelast? Misschien lijkt het alsof mensen het prima vinden vanwege de lage opkomsten bij de bewonersparticipatie, maar dat is niet omdat mensen niet willen, maar omdat ze nauwelijks voorbij de eerste laag van Maslow komen. Als je je zorgen maakt over eten, inkomen of veiligheid, is er geen ruimte voor “zelfontplooiing” of het actief meedenken over wijkbeleid. Sommige bewoners maken hun post niet eens open uit pure overbelasting. En ondertussen stapelen de voorzieningen zich wel op in zuidoost. De gemeente hoort in dit soort gevallen hun sociale verantwoordelijkheid te nemen en zich duidelijk bewust te maken van de kansongelijkheid in zuidoost en het effect van dit soort beleid op de bewoners in zuidoost. Hoe kan het dat we allemaal roepen dat er kansongelijkheid is in zuidoost (inclusief de gemeente en diens beleidsmakers) maar gaan we vervolgens in de basis (zoals leefbaarheid en veiligheid) de bewoners al extra druk geven. Ik roep u dringend op om naar deze signalen te luisteren. Niet uit weerstand tegen opvang, maar vanuit een oprecht pleidooi voor evenwicht. Voor rechtvaardigheid. Reigersbos en Amsterdam Zuidoost verdienen meer: meer rust, meer ruimte, en meer kansen op een leefbare toekomst voor onze kinderen.

Met vriendelijke groet, Iris Allana Vos Bewoner van Reigersbos / Amsterdam Zuidoost Moeder en Jeugdhulpverlener