CConstaterende datAchtkarspelen
Koppel je AI →
Document · PDF

Bijlage 1 - Afstemmingsverordening Participatiewet (tekortschietend besef van verantwoordelijkheid)

Raadsvergadering Beslút 26 november 2026, gemeente AchtkarspelenBij agendapunt: Afstemmingsverordening Participatiewet (PW) en Verordening bestrijding misbruik en oneigenlijk gebruik PW en IOAW (hamerstuk)3.917 woorden

Open het PDF bij de gemeente ↗Naar de vergadering →

Tekst van het document

Uit het bestand gehaald, zonder opmaak, tabellen en afbeeldingen

AFSTEMMINGSVERORDENING PARTICIPATIEWET (bij tekortschietend besef van verantwoordelijkheid) Saak- en stiknûmer : 2026072819954/26ZG050097 GEMEENTE ACHTKARSPELEN de raad van de gemeente Achtkarspelen; gezien het voorstel van burgemeester en wethouders met overneming van de daarin vermelde motieven, gelet op het bepaalde in artikel 8, lid 1, sub a en artikel 18 van de Participatiewet; besluit vast te stellen: DE AFSTEMMINGSVERORDENING PARTICIPATIEWET (bij tekortschietend besef van verantwoordelijkheid) 1. ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Begrippen 1. Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet nader worden omschreven hebben dezelfde betekenis als in de Participatiewet en de Wet Inkomensvoorziening Oudere en gedeeltelijk Arbeidsongeschikte werkloze Werknemers, de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en de Gemeentewet. 2. In deze verordening wordt verstaan onder: a. het college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Achtkarspelen. b. de raad: de gemeenteraad van de gemeente Achtkarspelen. c. de wet: de Participatiewet. d. de uitkering: de algemene bijstand op grond van de wet, alsmede een uitkering op grond van de IOAW. e. de bijstandsnorm: de toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5, sub c van de wet of, voor zover sprake is van een IOAW-uitkering, de grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 IOAW. f.

het benadelingsbedrag: de uitkering waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. g. de maatregel: het besluit waarmee een uitkering geheel of gedeeltelijk wordt geweigerd wegens het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid of het niet nakomen van de overige verplichtingen. h. het tekortschietend besef van verantwoordelijkheid: het doen van handelingen of juist het nalaten van handelingen als bedoeld in artikel 18, lid 2 van de wet. Artikel 2 Berekeningsgrondslag 1. Een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm. 2. Een verlaging kan ook worden toegepast op de bijzondere bijstand indien de verwijtbare gedraging van belanghebbende in relatie met zijn recht op bijzondere bijstand daartoe aanleiding geeft. 3. Bij toepassing van het tweede lid wordt verwezen naar artikel 5, lid 6 van deze verordening. 2. GEDRAGINGEN DIE LEIDEN TOT EEN VERLAGING MET HET DAARBIJ BEHORENDE PERCENTAGE EN DE DUUR Artikel 3 Het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid 1. Een verlaging wegens het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan zoals bedoeld in artikel 18, lid 2 van de wet, wordt vastgesteld op 20% van de bijstandsnorm. 2.

In het geval van bijzondere bijstand is de afstemming 100% van het theoretisch te verstrekken bedrag aan bijzondere bijstand. 3. Onder tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan wordt in ieder geval gerekend: a. het verwijtbaar verlies van inkomen uit een dienstbetrekking voorafgaand aan de melding voor een uitkering op grond van de wet; b. het verwijtbaar verlies van inkomen anders dan door beëindiging van het dienstverband; c. het te snel interen, danwel buiten het zicht overhevelen van vermogen; d. het geen gebruik maken, danwel het door eigen toedoen geen gebruik kunnen maken van voorliggende voorzieningen, waaronder sociale zekerheids- uitkeringen; e. het niet, danwel niet tijdig voldoen aan een oproep om op een aangegeven plaats en tijd te verschijnen in verband met een taaltoets zoals bedoeld in artikel 18b van de wet. f. het niet meewerken aan de verplichting om zich tot schuldhulpverlening te wenden of budgetbeheer aan te vragen; 4. De duur van de verlaging om deze reden wordt vastgesteld op de periode dat de belanghebbende zonder algemene bijstand had gekund of zolang de verwijtbare gedraging voortduurt. Hierbij geldt een minimumduur van 1 maand en een maximumduur van 3 jaar. 3. NADERE AFSTEMMING Artikel 4 Nadere afstemming van de verlaging als bedoeld in hoofdstuk 2 van deze verordening 1.

Bij de vaststelling van de verlaging ex hoofdstuk 2 van deze verordening wordt een beoordeling als bedoeld in artikel 18, lid 1 van de wet gemaakt van de ernst van de gedraging, de omstandigheden waaronder de overtreding is begaan, de mate waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten, de mate waarin de overtreding aan de gemeente kan worden verweten en de gevolgen van de maatregel voor de betrokkene, gelet op diens bijzondere persoonlijke omstandigheden ten tijde van het opleggen van de maatregel. 2. Het college kan met inachtneming van het voorgaande lid volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing. 3. De nadere afstemming in het kader van de beoordeling van de ernst van de overtreding vertaalt zich in de duur waarin de maatregel op grond van de artikelen 3 en 4 van deze verordening moeten worden opgelegd. 4. In een afzonderlijke werkinstructie wordt vastgelegd wat in het kader van een nadere afstemming reden kan zijn voor een matiging. 5. Bij de toepassing van voorgaande leden dient artikel 18, lid 3 van de wet in beschouwing te worden genomen. 6.

Ten aanzien van de afstemming van de verlaging van de bijzondere bijstand als bedoeld in artikel 2, lid 2 van deze verordening op de mate van verwijtbaarheid geldt het volgende: Indien er sprake is van omstandigheden waardoor er aanleiding is om toch bijzondere bijstand te verlenen wordt op individuele gronden in meer of mindere mate afgeweken van het percentage als genoemd in artikel 3, lid 2 van deze verordening. Bij wijze van maatregel kunnen tevens de mogelijkheden van de verstrekking in de vorm van een geldlening, als bedoeld in artikel 48, lid 2, sub b van de wet worden toegepast. Artikel 5 Afzien van een verlaging of een schriftelijke waarschuwing 1. Het college ziet af van het toepassen van een verlaging ex hoofdstuk 2 indien: a. elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt; of b. de gedraging meer dan een jaar voor constatering van die gedraging door het college heeft plaatsgevonden. 2. Het college kan afzien van een verlaging indien het daarvoor dringende redenen aanwezig acht. 3. Indien het college afziet van een verlaging op grond van dringende redenen, wordt een belanghebbende hiervan schriftelijk op de hoogte gesteld. 4. In een afzonderlijke werkinstructie wordt vastgelegd wat in het kader van het afzien van een verlaging of een schriftelijke waarschuwing wordt verstaan onder ontbreken van verwijtbaarheid en dringende redenen. Artikel 6 Horen van belanghebbende 1.

Voordat een verlaging wordt opgelegd, wordt de belanghebbende door middel van een toelichtingsgesprek in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen. 2. Het horen van de belanghebbende kan achterwege worden gelaten indien: a. de vereiste spoed zich daartegen verzet; b. de belanghebbende reeds eerder in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan; c. het college het horen niet nodig acht voor het vaststellen van de ernst van de gedraging of de mate van verwijtbaarheid. d. de belanghebbende aangeeft hiervan geen gebruik te willen maken. 4. BESLUIT Artikel 7 Besluit tot het opleggen van een verlaging In het besluit tot het opleggen van een verlaging worden in ieder geval vermeld: de reden van de verlaging, de duur van de verlaging, het bedrag waarmee de uitkering wordt verlaagd en, als dit van toepassing is, de reden om af te wijken van de standaardverlaging. Artikel 8 Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging 1. Een verlaging wordt toegepast op de over de kalendermaand volgend op de maand waarin het besluit tot het toepassen van de verlaging aan een belanghebbende is bekendgemaakt. Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip voor die belanghebbende geldende bijstandsnorm. 2.

Als een verlaging overeenkomstig het eerste lid niet mogelijk is, omdat de uitkering is beëindigd of ingetrokken, kan de verlaging met toepassing van artikel 2.1 van de Wet handhaving sociale zekerheid met terugwerkende kracht worden toegepast op de uitkering over de periode waarop de gedraging betrekking heeft gehad danwel de uitkering over de periode waarin de gedraging heeft plaatsgevonden. 5. SAMENLOOP EN RECIDIVE Artikel 9 Samenloop Indien sprake is van één of meerdere gedragingen die schending opleveren van meerdere in deze verordening genoemde verplichtingen, wordt één verlaging opgelegd. Voor het bepalen van de hoogte en de duur van de verlaging wordt uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste verlaging is gesteld. Artikel 10 Recidive 1. Indien een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit waarmee een verlaging is toegepast vanwege een gedraging als bedoeld in deze verordening, opnieuw schuldig maakt aan dezelfde verwijtbare handeling, wordt de oorspronkelijke duur van de verlaging, als bedoeld in Hoofdstuk 2 en 3 van deze verordening verdubbeld. 2. Indien een belanghebbende vervolgens binnen 12 maanden na de eerste recidive als bedoeld in het eerste lid van dit artikel, zich opnieuw schuldig maakt aan dezelfde verwijtbare handeling, wordt de als bedoeld in Hoofdstuk 2 en 3 van deze verordening verdrievoudigd (herhaalde recidive). 7.

SLOTBEPALINGEN Artikel 11 Uitvoering 1. Het college is belast met de uitvoering van het bepaalde in deze verordening. 2. In gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffende, waarin deze verordening niet voorziet, beslist het college. 3. Het college kan in uitzonderlijke gevallen ten gunste van een belanghebbende afwijken van het gestelde in deze verordening. Artikel 12 Inwerkingtreding Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 januari 2027. De Afstemmings- en fraudeverordening WWB en IOAW, die van kracht was vanaf 1 juli 2025 wordt hierbij ingetrokken. Artikel 13 Citeertitel Deze verordening wordt aangehaald als: Afstemmingsverordening Participatiewet (bij tekortschietend besef van verantwoordelijkheid). Aldus besloten in de openbare vergadering van de raad van de gemeente Achtkarspelen op 26 november 2026. De raad voornoemd, de griffier, de voorzitter, dhr. G.J. Andringa dhr. J.D. de Vries MSc TOELICHTING ALGEMEEN Met de inwerkingtreding per 2027 van de Wet handhaving sociale zekerheid, die (nagenoeg) alles dat met handhaving binnen de sociale zekerheid te maken heeft samenbrengt, en waarvan wordt verondersteld dat dit de mogelijkheid om meer evenredig en meer binnen de menselijke maat te handhaven zal bevorderen, verandert ook de taak van de gemeenteraad met betrekking tot het toezicht op de nakoming van de plichten van bijstandsgerechtigden.

Veel van de oorspronkelijke bepalingen in de Afstemmings- en fraudeverordening Participatiewet en IOAW worden als gevolg van de eerdergenoemde overheveling geschrapt en wat overblijft zijn nog slechts bepalingen die betrekking hebben op het begrip “tekortschietend besef van verantwoordelijkheid”. De verordening is hierop dan ook aangepast. Aangezien de oorspronkelijke Afstemmings- en fraudeverordening Participatiewet en IOAW voorzag in het brede spectrum van handhaving binnen genoemde wetten werd destijds aanleiding gezien om de verordeningsverplichtingen voor de gemeente ten aanzien van afstemmingen (artikel 8, lid 1, sub a en c PW) en fraudebestrijding (artikel 8b PW) te combineren. Nu de verordeningsverplichting ten aanzien van afstemmingen niet verder meer gaat dan de eerdergenoemde onderwerpen “tekortschietend besef van verantwoordelijkheid” en een aantal schendingen van “overige verplichtingen” is die logica verdwenen. Om die reden zal naast deze afstemmingsverordening een afzonderlijke fraudeverordening worden aangeboden ter vaststelling. Deze ligt dan in het verlengde van de Nalevingsvisie. Artikel 18 lid 1 van de Participatiewet spreekt over het afstemmen van de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen van een belanghebbende.

In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden maatwerk is. Daarbij moet recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoonlijke omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18 lid 2 van de Participatiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en verplichtingen van uitkeringsgerechtigden: het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare middelen van de belanghebbende, maar ook van de mate waarin de verplichtingen worden nagekomen. Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen niet of in onvoldoende mate nakomt, moet het de uitkering verlagen. Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af van een dergelijke verlaging. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de verlaging rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een verlaging afzien indien het college daartoe zeer dringende reden aanwezig acht.

Ook kan het college volstaan met het geven van een schriftelijke waarschuwing. Wordt een verlaging voor een langere duur dan drie maanden opgelegd, dan zal het college de verlaging aan een herbeoordeling moeten onderwerpen. Dat volgt uit artikel 18 lid 3 van de participatiewet. Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft niet opnieuw een besluit te worden genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw tegen het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast te stellen of belanghebbende tussentijds (binnen de periode waarover de verlaging zich uitstrekt) blijk heeft gegeven van een zodanige gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging van omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde verlaging in zwaarte of duur bij te stellen. Een verlaging krachtens de afstemmingsverordening moet niet gezien worden als een strafrechtelijke sanctie, doch slechts een afstemming van het recht op bijstand. Dit in tegenstelling tot het wettelijke boete-regime, dat sedert 2013 (wederom) in de sociale wetgeving is opgenomen. De per 1 juli 2025 doorgevoerde wijziging van deze verordening als gevolg van het toevoegen van de medewerkingsverplichting wordt met deze wijziging weer teruggedraaid. Schending van de medewerkingsverplichting moet nu worden beoordeeld met inachtneming van de bepalingen van het landelijke Maatregelenbesluit.

TOELICHTING PER ARTIKEL Artikel 1. Begrippen Er is voor gekozen om begrippen die al zijn omschreven in de Participatiewet, IOAW, Awb of de Gemeentewet niet afzonderlijk te definiëren in deze verordening. Dit voorkomt dat in geval van wijziging van betreffende definities in de betreffende wetten ook de verordening moet worden gewijzigd. Artikel 2. Berekeningsgrondslag In artikel 2, lid 1 van deze verordening is het uitgangspunt vastgelegd dat een verlaging wordt berekend over de bijstandsnorm. Onder de bijstandsnorm wordt verstaan de wettelijke norm en inclusief vakantietoeslag. Artikel 2 lid 2 van deze verordening maakt het mogelijk dat het college in incidentele gevallen een verlaging oplegt over de bijzondere bijstand. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand. Een verlaging kan uitsluitend worden opgelegd indien daadwerkelijk bijzondere bijstand is verstrekt. Artikel 3. Het tonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid Aan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat eenieder in eerste instantie in zijn eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet mogelijk is, kan men een beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen alles zal moeten doen en nalaten om een beroep op bijstand te voorkomen. Het artikel geeft aan wat hiervoor de basis is.

Leidt een gedraging ertoe dat belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de hoogte van het benadelingsbedrag. Dat vertaalt zich in de duur van de op te leggen verlaging. Er wordt namelijk een verlaging van 20% per maand opgelegd gedurende de periode waarover de belanghebbende zonder bijstand zou hebben gekund of voor zolang de verwijtbare gedraging voortduurt, uiteraard met een minimum van één maand. Teneinde ernstige financiële consequenties op termijn te voorkomen is eveneens een maximale periode vastgesteld van 3 jaar. Ten aanzien van bijzondere bijstand geldt in principe dat bij tekortschietend besef van verantwoordelijkheid geen bijzondere bijstand wordt verstrekt. In het derde lid komt het tekortschietend besef aan de orde. Onder het verwijtbaar verliezen van inkomen valt ook het verwijtbaar verliezen van de dienstbetrekking als dat verlies heeft plaatsgevonden voorafgaand aan de melding voor een uitkering. Wanneer het verlies van het dienstverband plaatsvindt na de melding voor een uitkering valt de afstemming uitdrukkelijk onder de bepalingen van het landelijke Maatregelenbesluit, lid 4 van de Participatiewet.

Andere vormen van verwijtbaar verlies van inkomen zijn bijvoorbeeld: - het stoppen van de studie en daarmee het wegvallen van de WSF. - het afzien van reeds vastgestelde alimentatie. Ten aanzien van het te snel interen van vermogen gelden bepaalde uitgangspunten die in het Schulinck handboek participatie zijn uitgewerkt. Hiermee kan achteraf worden vastgesteld of te snel is ingeteerd. Onder het uit het zicht overhevelen van vermogen moet worden verstaan het “wegsluizen van vermogen”. Voorbeeld van het geen gebruik maken van voorliggende voorzieningen zijn: - het niet aanvragen van WW, ZW, Wajong. Artikel 4. Nadere afstemming van de verlaging als bedoeld in hoofdstuk 2 van deze verordening Dit artikel is een nadere uitwerking van het individualiseringsbeginsel, dat ook voor het toepassen van verlagingen geldt. Het is van toepassing op de maatregelen die uit hoofdstuk 2 van deze verordening voortvloeien, oftewel de artikelen 3 en 4. Toepassing van het eerste lid van dit artikel betekent toepassing geven aan het individualiseringsbeginsel van artikel 18, lid 1 van de Participatiewet. In lid 3 van dit artikel 5 is ten aanzien van de beoordeling van de mate van verwijtbaarheid een nadere aanwijzing gegeven. Het vaststellen van de begrippen “ernstig verwijtbaar” of “zeer ernstig verwijtbaar” vergt een individuele beoordeling.

Hierbij kan gedacht worden aan het volgende voorbeeld: Iemand tracht niet naar vermogen om arbeid in dienstbetrekking te krijgen. Voor een klant die mogelijkheden heeft en waarvoor ook kansen zijn geweest is dit meer verwijtbaar en misschien wel zeer ernstig verwijtbaar dan voor een klant van 59 jaar, die al jaren niet meer door de sociale dienst is gesproken en nu ineens moet solliciteren. Het vierde lid van dit artikel is een ontsnappingsclausule wanneer er sprake is van ontoereikend aantal maanden waarop een verlaging kan worden toegepast. In die situatie kan ervoor worden gekozen de verlaging over de "beschikbare" maand te verdubbelen of te verdrievoudigen. De indruk zou kunnen ontstaan dat nadere afstemming alleen maar kan leiden tot een verzwaring. Echter, uit het eerste lid blijkt overduidelijk dat een beoordeling als bedoeld in artikel 18, lid 1 van de Participatiewet moet plaatsvinden. Deze beoordeling kan leiden tot een matiging. De criteria zijn omschreven in een werkinstructie. Artikel 5. Afzien van een verlaging of een schriftelijke waarschuwing Het afzien van het opleggen van een verlaging “indien elke vorm van verwijtbaarheid” ontbreekt, is aan het college te beoordelen. Een andere reden om af te zien van het opleggen van een verlaging is dat de gedraging te lang geleden heeft plaatsgevonden (verjaring).

Omwille van de effectiviteit (“lik op stuk”) is het nodig dat een verlaging spoedig nadat de gedraging heeft plaatsgehad, wordt opgelegd. Om deze reden regelt artikel 6 lid 1 onderdeel b van deze verordening dat het college geen verlagingen oplegt voor gedragingen die langer dan één jaar geleden hebben plaatsgevonden. Dit heeft tevens als voordeel dat een uitkeringsgerechtigde niet te lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag of de gemeente overgaat tot het opleggen van een verlaging. In artikel 6 lid 2 van deze verordening is geregeld dat kan worden afzien van het opleggen van een verlaging indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De verordening stelt een algemene verplichting tot het opleggen van een verlaging voorop. Uitzonderingen moeten echter mogelijk zijn indien voor de belanghebbende onaanvaardbare consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets heel bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene principe gerechtvaardigd zijn. Wat als dringende reden wordt aangemerkt staat omschreven in een werkinstructie. Het doen van een schriftelijke mededeling dat het college afziet van het opleggen van een verlaging wegens dringende redenen als bedoeld in artikel 6, lid 3 van deze verordening is van belang in verband met eventuele recidive. Artikel 6.

Horen van belanghebbende Vanuit een oogpunt van zorgvuldige besluitvoorbereiding is het goed om, alvorens de negatieve beschikking te versturen, belanghebbende in de gelegenheid te stellen om zijn zienswijze naar voren te brengen. Tevens worden in dit artikel de gronden genoemd, op basis waarvan van het horen van belanghebbende kan worden afgezien. Artikel 7. Het besluit tot opleggen van een verlaging Het verlagen van een uitkering op grond van deze verordening vindt plaats door middel van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en beroep indienen. Wat in het besluit in ieder geval moet worden vermeld vloeit rechtstreeks voort uit de Awb en dan met name uit het motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar is en van een deugdelijke motivering is voorzien. Tevens moet in het besluit veel aandacht worden besteed aan het evenredigheidsbeginsel, zoals wel uit artikel 5 blijkt. Artikel 8. Ingangsdatum en tijdvak van een verlaging Het opleggen van een verlaging vindt plaats door het verlagen van de uitkering. Verlaging van de uitkering kan in beginsel op twee manieren: 1. door middel van verlaging van het uitkeringsbedrag in de eerstvolgende maand(en); of 2. met terugwerkende kracht, door middel van een herziening van de uitkering.

Het verlagen van de uitkering die in de nabije toekomst wordt verstrekt, is de gemakkelijkste methode. Dan hoeft namelijk niet te worden overgegaan tot herziening van de uitkering en terugvordering van het te veel betaalde bedrag. In de praktijk zal dit meestal inhouden dat een verlaging wordt opgelegd met ingang van de eerste dag van de kalendermaand, die volgt op de kalendermaand waarin het besluit bekend is gemaakt. Voor de berekening van de hoogte van de verlaging moet worden uitgegaan van de voor die maand geldende bijstandsnorm. Het is niet altijd mogelijk om een lopende uitkering af te stemmen. In die gevallen dient de verlaging met terugwerkende kracht te worden toegepast (zie lid 2). Vanwege het vervallen van het derde lid van artikel 54 PW moet dan worden gegrepen naar de “nieuwe” Wet handhaving sociale zekerheid. Het afstemmingsbesluit dat in dat geval wordt genomen, is een bijzondere vorm van herziening van de uitkering. Het besluit leidt namelijk tot te veel verstrekte uitkering. De uitkering die op grond van het afstemmingsbesluit te veel is verstrekt kan met toepassing van artikel 58 lid 2 onderdeel a Participatiewet, respectievelijk artikel 25 lid 2 IOAW worden teruggevorderd. Hierbij moet wel worden bedacht dat afstemming met terugwerkende kracht niet altijd mogelijk is.

Als alle uitkering over de betreffende periode is ingetrokken en teruggevorderd, resteert er niets meer om af te stemmen. Artikel 9. Samenloop De regeling voor samenloop ziet op de situatie waarin sprake is van verschillende gedragingen (meerdaadse samenloop). In dit geval moet de zwaarste verlaging worden opgelegd. Artikel 10. Recidive Sanctionering dient een “corrigerend” effect te hebben. Verwacht mag worden dat men van maatregelen iets leert. Desondanks zullen er gevallen zijn, waarbij de belanghebbende in zijn gedrag volhardt. Indien binnen twaalf maanden na een eerste verwijtbare gedraging wederom sprake is van dezelfde verwijtbare gedraging, of dat nou aansluitend is aan de eerste verlaging of dat daar enige tijd tussen gezeten heeft, wordt de grotere mate van verwijtbaarheid tot uitdrukking gebracht in een verdubbeling van de duur van de verlaging. Met de eerste verwijtbare gedraging wordt de eerste gedraging bedoeld die aanleiding is geweest tot een verlaging, ook indien wegens dringende redenen is afgezien van het opleggen van een verlaging. Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van een verlaging, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze gedraging mee te tellen. Voor het bepalen van de aanvang van de termijn van twaalf maanden, geldt het tijdstip waarop het besluit waarmee de verlaging is opgelegd is verzonden.

Indien binnen 12 maanden na de eerste recidive sprake is van dezelfde verwijtbare gedraging, hetzij aansluitend, hetzij met enige tijd daartussen, wordt de oorspronkelijke duur van de verlaging verdrievoudigd. De volgorde is dus sanctiebeschikking, recidive, herhaalde recidive. Artikel 11. Uitvoering Dit artikel behoeft geen toelichting. Artikel 12. Inwerkingtreding Dit artikel behoeft geen toelichting. Artikel 13. Citeertitel Dit artikel behoeft geen toelichting.

De tekst is automatisch uit het bestand gehaald en kan afwijken van het origineel (kolommen, tabellen en koppen lopen door elkaar). Het officiële stuk bij de gemeente is leidend. Bron: https://achtkarspelen.bestuurlijkeinformatie.nl/Document/LoadAgendaItemDocument/d606da57-ab34-4f7a-b3d5-42f866d5107d?agendaItemId=d1729ee1-6edc-4ec8-8b77-cd6f98a75789