Woordelijk verslag Bijzondere raadsvergadering 19 juni 2025.pdf

Woordelijk verslag van de bijzondere raadsvergadering van 19 juni 2025. 01. Opening. Voorzitter : Beste raadsleden, burger leden, leden van het college en familie van de heer Theuns en overige belangstellenden, welkom bij deze bijzondere raadsvergadering. Ter nagedachtenis aan ons gewaardeerde raadslid Ad Theuns. Deze wil ik hierbij dan officieel openen. Vanavond staan we samen als raad, als college, organisatie en met zijn naasten stil bij zijn overlijden en nemen we in gezamenlijkheid afscheid. Dat doen we in woord en gedachte. Zijn plek in de kring hebben wij hiervoor ingericht en de fracties krijgen de gelegenheid om herinneringen te delen. Het is aan mij de eer om u hierin voor te gaan. 02. Uitspreken in memoriam door de voorzitter. Voorzitter : Familie Theuns, raadsleden, burgerleden, leden van het college en overige belangstellenden, welkom bij deze bijzondere raadsvergadering ter nagedachtenis aan ons gewaardeerde raadslid Ad Theuns. Tot grote schrik van ons allemaal kregen we nu bijna twee weken geleden te horen dat Ad ons was ontvallen. Onvoorstelbaar, want het is maar zo kort geleden dat hij hier in levende lijve in ons midden was. Velen hadden hem kort geleden nog gezien en gesproken. Natuurlijk, we wisten dat hij ziek was, maar de behandeling was nog maar net begonnen en de vooruitzichten leken aanvankelijk vrij positief.

Zoals we Ad hebben gekend, stond hij er zelf ook positief in. Veel eerder dan verwacht ging het echter snel bergafwaarts. In het ziekenhuis kwam er binnen enkele dagen veel te vroeg een einde aan zijn leven. Het leven van Ad was onlosmakelijk verbonden met onze gemeente, met het verhaal van Steenbergen. Door de afkomst van zijn grootouders had de Welberg een speciaal plekje in zijn hart. Dat gold ook voor de voetbalclub SC Welberg waar Ad, zoals overal, een graag geziene gast was. Ad was een bekend en vertrouwd gezicht in het Steenbergse. Een volksvertegenwoordiger in de meest letterlijke betekenis van het woord. Op zijn vele wandelingen nam hij uitgebreid de tijd om met onze inwoners in gesprek te gaan, zodat hij feilloos wist wat er leefde en speelde in onze gemeenschap. Ad vertaalde dit op zijn geheel eigen authentieke wijze naar het lokale bestuur. Onder alle omstandigheden bleef hij zichzelf. Wars van poeha zei hij gewoon wat zijn hart hem ingaf. Het algemeen belang stond daarbij altijd voorop en als echte democraat accepteerde Ad de regels van het politieke spel. De meerderheid beslist. Als er eenmaal een besluit genomen was, legde hij zich daar bij neer. Het lokale sportleven had zijn bovengemiddelde belangstelling. Sportiviteit stond hoog in zijn vaandel en dat kwam ook in de raadsvergadering tot uiting.

Ook veerde hij op als het in deze raadszaal ging over de kosten en de betaalbaarheid van de openbare ruimte. Ondanks, of misschien juist wel dankzij zijn persoonlijke werkervaring, bleef hij zich verbazen over de ingewikkelde inkoopprocedures in overheidsland.

Ad was nooit bevreesd om het woord te nemen, maar wist ook van zichzelf dat hij zijn betogen het best van tevoren uit kon schrijven. Want wanneer hij eenmaal ging improviseren, was het namelijk altijd maar weer de vraag welke afslagen er genomen worden. En of hij überhaupt op zijn eindbestemming zou komen. We konden het allemaal prima van hem hebben, want tegelijkertijd was Ad gezegend met een sterk gevoel voor humor en een gezonde dosis relativeringsvermogen. De nuchterheid zelve en een collegiaal bestuurder die met iedereen door een deur kon. Zowel binnen de raad als in relatie tot het college van burgemeester en wethouders, die hij ook altijd respectvol tegemoet trad. Ad liet zich bovendien nooit voorstaan op wie hij was of wat hij deed. Niet in zijn langdurige werkzame leven en ook niet in de politiek waarin hij vijftien jaar lang actief geweest is namens D66. Alles bij elkaar zes jaar als burgerlid en negen jaar als raadslid. Altijd zichtbaar en benaderbaar voor iedereen, maar toch op de achtergrond. Een klasse apart. Ad laat dan ook een grote leegte achter. Zijn vrouw Josine, kinderen, kleinkinderen moeten verder zonder hun geliefde echtgenoot, trotse vader, schoonvader en superopa. Jullie genoten samen van elkaar en van het goede leven. Hou al die mooie en dierbare herinneringen in dankbaarheid vast. Beste Ad, ook hier in deze raadszaal gaan we jou enorm missen.

Maar je hebt als mens en als raadslid zoveel indruk gemaakt dat we je onmogelijk kunnen vergeten. In gedachten nemen we jou en je grote betrokkenheid dan ook mee in onze toekomstige beraadslaging. Ad, heel veel dank voor alles wat je hebt gedaan, betekend voor onze gemeente en onze gemeenschap. Rust in vrede. Ter ere van Ad nemen we nu een minuut stilte in acht en ik vraag u daarbij te gaan staan. 03. Uitspreken in memoriam door de raad. Voorzitter : Dank u wel. Dan bied ik nu de gelegenheid aan de fracties om hun herinneringen te delen. Hierbij beginnen we bij de partij waar Ad zich jarenlang aan verbonden heeft. Het woord is dan ook aan de heer Huisman van D66. De heer Huisman - D66 : Lieve Ad, wij zijn hier bijeen vanavond met een dubbel gevoel. Een diepe droefheid omdat jij er niet meer bent. Een intense dankbaarheid omdat we jou hebben mogen kennen. Je bent ons veel te vroeg ontvallen. Het voelt echt onwerkelijk. Maar jij bent hier, in onze herinneringen, in alles wat jij voor ons en voor onze gemeente betekende. Ad, jij was meer dan een raadslid. Jij was een mensenmens in hart en nieren. Jij stond altijd klaar voor anderen. Jij geloofde in de kracht van samenwerking en verbinding. Geen schreeuwer, geen drammer, maar een warme, rustige, relativerende stem. En met humor. Zelfs als jij iemand corrigeerde, deed je dat op een zachte, menselijke manier. Weet ik uit ervaring.

Jij maakt ruimte zonder iemand onderuit te halen. Sinds 2010 was jij actief in onze raad. Eerst als burgerraadslid, daarna als raadslid, maar altijd met een sociaal liberale mening. Je was er altijd. Inhoudelijk betrokken en keek

altijd met een scherp oog voor wat ertoe deed. Je kijkt niet alleen naar de letter van het voorstel, maar vooral naar de mensen en bedrijven die ermee te maken hadden. Financiën, bouwen, duurzaamheid, Reinier Polder III, de randwegen, jij zat er bovenop omdat je wilde dat het goed kwam voor Steenbergen. En dat was voelbaar. Je was ook een sportman. SC Welberg, tennis, dat zat in je bloed. Je bracht die sportieve geest ook mee naar de raad. Je wilde samen winnen, samen verderkomen. Je was geen politicus van de confrontatie, maar van de verbinding. Je had ook jouw typische stijl als jij opstond en begon met: 'Voorzitter, wat zal ik hier iets van zeggen?" Dan wist iedereen: dit wordt een lange, maar boeiende rit. Je maakte van een kort verhaal een lang betoog met charme, met humor, met overtuiging. 'Om een lang verhaal kort te maken', zei je dan halverwege, terwijl iedereen wist dat jij nog niet klaar was. Maar niemand stoorde zich eraan, Ad. Want jij sprak vanuit je hart en iedereen luisterde. En ja, Ad, jij en de tablet, dat was geen droomhuwelijk. Techniek en jij stonden op gespannen voet, ondanks dat je 50 jaar bij een bouwmaterialenhandel hebt gewerkt. Na de raad kwam de borrel. Daar gebeurde magie. Je was daar oprecht in je element. Dan lachten we, ouwehoerden we, haalden we adem na de politiek. Je gaf lucht aan de aanwezigen. Dat was jouw kracht.

Het politieke serieus nemen, maar jezelf niet al te serieus nemen. Ad, wat je thuis was, dat wist iedereen. Een trotse man, echtgenoot van Josine, vader van drie kinderen. Opa of beter gezegd superopa. Je sprak er altijd met zoveel liefde over. Jouw familie was jouw fundament. Ook voor hen is het verlies onvoorstelbaar groot. Maar jouw liefde leeft door in hen, dat weet ik zeker. De reacties na je overlijden zijn hartverwarmend. Online, op straat, in de sportkantine, overal wordt met warmte en respect over je gesproken. Je was geliefd, Ad, gewoon omdat je was wie je was. Oprecht, betrokken, met het hart op de juiste plek. Lieve Ad, je laat een diepe voetafdruk achter in onze gemeente. Je stoel in de raad is leeg met bloemen ervoor. Maar jouw geest zit daar nog. En hoe wij het werk nu doen? In de toon die je zette, in de manier waarop jij je liet zien, dat politiek ook gewoon menselijk mag zijn. Dank je wel Ad, voor je betrokkenheid, je wijsheid, je humor en je vriendschap. Om jouw woorden te gebruiken: om een lang verhaal kort te maken we zullen je nooit vergeten.' Rust zacht en God hebbe je ziel. Voorzitter : Dan geef ik nu de gelegenheid aan de heer Maas van Gewoon Lokaal. De heer Maas - Gewoon Lokaal : Dank u wel, voorzitter. Beste familie Theuns, beste aanwezigen, beste raad, collega's. Vandaag een trieste bijeenkomst van de gemeenteraad van Steenbergen.

Via deze weg, deze vergadering, nemen wij afscheid van een zeer gewaardeerd lid van de gemeenteraad van Steenbergen, de heer Theuns, de nestor binnen D66. Hoe oneerlijk is het leven soms en hoe snel kan het kwalijke zich vormen. Het is niet te bevatten. Onze gedachten gaan dan ook uit naar de naaste familie, vrienden en de fractie van D66. Wat is het enorm snel gegaan. Te snel en ongelooflijk onwerkelijk. Na het bekend worden van zijn ziek zijn, heeft de fractie Maurice en Esther -

en natuurlijk de complete fractie, zo bedoelen we het - een opkikkertje gestuurd, niet wetend dat we elkaar niet meer zouden spreken. Zo attent als Ad altijd was, kreeg ik een appje terug. Hij excuseerde zich dat hij niet naar de vergadering kon komen, want het lukte niet. Hij was te ziek. Wilde ons nog persoonlijk bedanken de volgende vergadering, maar helaas is dit niet meer gegund. Voorzitter, de fractie van Gewoon Lokaal herinnert Ad zich als een mensenmens met gevoel voor humor. Altijd in voor een praatje en zeker als het gaat om zijn geliefde SC Welberg. Brainstormen met fractielid Cees van Agtmaal tijdens de nazitting van de raadsvergadering over het voetballen. Want ze hadden een gezamenlijke passie en moesten zeker te horen krijgen dat Ad iedere vrijdagavond nog voetbalde op het Raldal. En natuurlijk de derde helft, zeker niet onbelangrijk. Zoals we Ad kennen, wandelde hij door Steenbergen. Wilde je een praatje? Ad stond ervoor open. Voorzitter, regelmatig kreeg ik te horen in de rol als voorzitter: 'Ik hou het kort.' Maar dat 'kort houden' moesten we met een korreltje zout nemen, want kort was voor Ad lastig. Vol passie en energie betoogde hij standpunten die hem aan het hart lagen. Dit deed hij met verve, met respect voor ieders mening. Al moest de handrem af en toe aangetrokken worden. Maar, voorzitter, dit was niet erg, want hij wist wel hoe de hazen liepen.

Humor had Ad ook in zich. Onze fractie benjamin Mitchell werd door Ad altijd Michael genoemd. Toen hem verteld werd dat het Mitchell moest zijn, keek hij glimlachend en zei: 'Dat weet ik.' Ad had hield dus wel van een dolletje. Voorzitter, de gemeenteraad verliest een gewaardeerde, graag geziene schakel binnen deze kring. Wat betreft de fractie Gewoon Lokaal willen we nogmaals de naaste familie veel kracht wensen bij het verlies van hun echtgenoot, papa en superopa. De fractie van D66 wensen we heel veel sterkte toe, die in een korte periode van twee gewaardeerde fractieleden afscheid hebben moeten nemen. Dank u wel. Voorzitter : Dan geef ik de gelegenheid aan de heer Kouwen van de Volkspartij. De heer Kouwen - Volkspartij: Josine, kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden, fractie D66 en collega's, met het overlijden van Ad is een man met een hart van goud heengegaan. Voor ons als Volkspartij, voor mezelf, een collega, maar vooral een vriend. Ad was een super geliefde man. Woorden die in ons opkwamen waren: vriendelijk, beminnelijk, aardig, betrouwbaar en ik denk dat we er het best nog wat vergeten zijn. Tekeergaan als een duvel in een wijwatervat, zo kenmerkend kon Ad een uitdrukking plaatsen. Zo kon Ad een debat de juiste lading geven.

Wij zijn een betrokken raadslid kwijtgeraakt; die niet alleen het belang van zijn eigen kiezer voorop stelde, maar dat van alle inwoners in de gemeente Steenbergen. Daarbij de financiële gevolgen voor de gemeente Steenbergen nooit uit het oog verloor.

Ad stond echt voor de gemeente Steenbergen. Regelmatig zei hij tegen de voorzitter: 'Ik ga het kort houden.' Als Ad ging praten, was hij niet meer te stoppen, met het juiste gevoel voor theater. Vol genoegen hoorde wij hem dan ook aan. Zeker omdat hij het vaak bij het rechte eind had. Ad voerde het debat met een gezonde vorm van humor en nooit probeerde hij een politieke tegenstander onder de gordel te raken. Altijd fair play en rechtvaardig. Dat zijn toch een paar mooie eigenschappen in een mens. Ad kon het niet nalaten zijn bewondering en respect uit te spreken voor collega-raadsleden. Ook voor sommige oud -raadsleden had hij een blijvend respect. Ad had een geheel eigen stijl. Die gaan wij zeker missen. Persoonlijk had ik naast het raadswerk nog een band met Ad en dat is de voetbal. Feyenoord was een gezamenlijke lust in het leven, maar de potjes op vrijdagavond zal ik ook erg missen. Ook hier kon je fanatiek zijn zonder gemeen. Altijd oog voor het teambelang en ook hier de nodige humor laten landen. De 35+ appgroep had niet voor niets de naam JO73. Ik had zo graag willen zien dat het JO74 was geworden. Helaas is deze tijd je niet meer gegeven. Ad, ik, de Volkspartij is blij dat we je hebben leren kennen. Bedankt voor de tijd samen en we gaan je zeker erg missen. Namens de Volkspartij wil ik nogmaals onze condoleances overbrengen aan Josine.

kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden, fractie, D66 en collega's. We wensen jullie veel sterkte toe met dit grote verlies. Voorzitter : We geven nu de gelegenheid aan de heer Van Es van de VVD. De heer Van Es - VVD : Voorzitter, dank. Laat ik beginnen om namens de burgerraadsleden van de VVD, jullie, Josine, de kinderen en de kleinkinderen heel veel sterkte toe te wensen bij het verwerken van dit toch plotselinge verlies. Dat wil ik ook uitspreken aan de fractie van D66. Alweer een steunpilaar verloren in zo korte tijd. Wij als collega-raadsleden zijn geschokt en we zullen hem erg missen. Er was ooit iemand hier in deze zaal, een collega en die zei: 'Raadswerk doe je niet hier. Raadswerk doe je op straat.' Daarbij moest ik vaak aan Ad denken. Ad's beroemde wandelrondjes. Ik zag hem vaak bij mij in de straat lopen of in de stad. Dan praatte hij met allerlei mensen. Het aardige was dat hij die verhalen ook wel eens meebracht naar deze zaal, om iets voor mensen te verbeteren of voor iemand een probleem op te lossen. Dat noem ik een echte volksvertegenwoordiger. Zoals eerder gezegd, zijn optreden in de raad was altijd bijzonder en verrassend. Als hij die bril op zijn voorhoofd zette, kwam die eerste zin en dan wist je nog niet wat er kwam.

Bijvoorbeeld kon hij zeggen: 'Voorzitter, ik denk dat ik het deze keer kort houd.' Of: 'Voorzitter, ik heb mijn tekst thuis laten liggen, dus ik moet een beetje improviseren.' De allersterkste vond ik: 'Voorzitter, wat zal ik nu eens gaan zeggen?' Maar dan kwam er een betoog dat stond als een huis. Met een kwinkslag en soms een beetje zelfspot. Een betoog waarin Ad complexe dingen vaak heel simpel kon maken. Hij kon ze terugbrengen naar waar het om ging, namelijk: wat betekent iets voor onze inwoners?

Daar was hij goed in en dat heeft ons, zeg ik namens ons allemaal, vaak geholpen om toch snel tot een besluit te komen. Zijn manier van politiek bedrijven was gebaseerd op gevoel, op empathie, op luisteren naar mensen op straat. Noem het maar politics by walking around. Dat was Ad. Ik denk, als ik hier een beetje rondkijk, dat we op dat punt allemaal wel iets van Ad hebben geleerd. Nogmaals Josine, kinderen, kleinkinderen, ik wens jullie heel veel sterkte met dit verlies. Het verlies van een prachtig mens. Dank u wel. Voorzitter : Dan geef ik nu de gelegenheid aan de heer Stoeldraijer van Progressief Samen. De heer Stoeldraijer - Progressief Samen: Vandaag herdenken we een bijzonder raadslid, een sportieve vent. Een betrokken man, met een zeer eigenzinnige ziel. Hij heeft ons veel te vroeg verlaten na een kort ziekbed. Een paar weken geleden liep ik samen met Ad van de parkeerplaats van het gemeentehuis naar deze raadszaal. Hij hijgde en moest op adem komen. Hij was veel zieker dan wij vermoeden. En wellicht ook hijzelf. Ad was een sportieve man. We hebben samen nog om het clubkampioenschap van de tennis gestreden. We hebben ook nog samen aan het toernooi meegedaan. Opvallend was zijn onnavolgbare tennisstijl. Hij tenniste zoals hij tafeltenniste. Hij smashte steevast vanaf kniehoogte. Mijn kleindochter Lieve heeft samen met Ad kantinediensten verzorgd op zaterdag.

We weten allemaal dat Ad geen digitale hoogvlieger was. Hij had steeds ruzie met het intikken van de drankjes. Lieve vond het samenwerken met Ad hartstikke leuk. 'Hij is zo grappig.' Zij voelde zich gevleid dat zij het toetsenbord voor Ad mocht bedienen. Ad was een wandelaar en vaak zag ik hem kletsen met mensen. Ook bij Albert Heijn ontmoette ik Ad vaak. We kletsten over van alles en nog wat. Een raadslid heeft wel eens opgemerkt dat mensen in de raad altijd raar gaan praten. Dat was bij Ad niet het geval. Zoals hij in de kantine sprak, sprak hij ook in de raad. In gewone taal en steevast veel te lang. Het zij hem vergeven. Hij sprak vanuit zijn hart en dat telt. Ad hield van het gesprek, van het debat, altijd vriendelijk na het debat. Hij was toegewijd en betrokken. Wij wensen Josine, de kinderen, kleinkinderen en onze collega's van D66 sterkte in de komende tijd. Voorzitter : Dan geef ik de gelegenheid aan de heer Weerdenburg van het CDA. De heer Weerdenburg - CDA: Met intens diep verdriet, maar dankbaar om de mens die hij was, hebben wij helaas afscheid moeten nemen van onze dierbare Ad Theuns. Na een korte ernstige ziekte, veel te snel en toch nog onverwachts van ons is heengegaan. Ad kende ik al een lange tijd vanuit mijn bouwperiode. Hij vanuit Raab Karcher, waarover hij altijd met veel liefde en passie kon vertellen. Ik vanuit het lokale bouwbedrijf.

Later kwamen we elkaar weer in deze zaal, in deze politiek tegen. Ad was een betrokken raadslid en een echt mens onder de mensen. Hij was altijd goed op de hoogte van wat er in de samenleving leefde. En hij bracht dat met passie naar voren. Door zijn vele

wandelingen sprak hij vaak met mensen en wist hij wat er op vele plaatsen in onze stad leefde. Zijn stijl van debatteren was helder. Geen gezeur, maar wel overtuigende woorden. Hoewel hij vaak aangaf kort te willen spreken, stonden we regelmatig versteld van de langere betogen die hij hier wist neer te zetten. Zijn humor, gecombineerd met zijn gedegen kennis en oprechte betrokkenheid, maakte hem geliefd bij velen en maakte hem tot een oprecht en toegankelijk raadscollega. Ad zal niet alleen herinnerd worden om zijn politieke inzet, maar vooral om zijn menselijkheid en het vermogen om gesprekken met diepgang, warmte en het liefst in de volle breedte te willen voeren. Wij gaan hem absoluut hierin missen. Onze gedachten zijn bij zijn dierbare naasten, bij Josine zijn vrouw en bij zijn kinderen en kleinkinderen. Onze gedachten zijn uiteraard bij zijn vrienden en vriendinnen van D66, die in een relatief korte tijd van twee fractieleden afscheid hebben moeten nemen. Ons allen wens ik toe dat wij allen een stukje van Ad zijn manieren in ons dragen. Laten we de onderwerpen niet zwaarder en groter maken dan dat. Ze zijn luchtig waar nodig. Laten we vooral net als Ad met beide benen op de grond blijven staan. Zo was Ad. Zo willen wij hem vanavond herdenken en zo zullen wij hem blijven herinneren. We wensen u allen veel sterkte toe en wensen toe dat Ad mag rusten in vrede.

Voorzitter : Dan geef ik de gelegenheid aan mevrouw Feskens van de fractie Feskens. Mevrouw Feskens - Fractie Feskens : Dank u wel. Allereerst, familie gecondoleerd, nogmaals ook van mijn kant. Ik heb geen tekst voorbereid om een beetje in de stijl van Ad te blijven. Spreken wat in je opkomt en waar je aan denkt als je aan Ad denkt. En dat is dan, zoals de meesten hier al gezegd hebben, met een glimlach op het gezicht. Ad was uniek. Ad zette zijn brilletje op zijn hoofd, het is eerder gezegd. Ad begon een verhaal te vertellen en het ene moment dacht je: hij is helemaal tegen. Het volgende moment zei hij: 'Ik dien het algemeen belang, dus ik ben voor.' Ik vond het hartstikke knap. Ad kwam ik wel eens tegen - ik heb niet zo lang met hem mogen werken - als je aan de wandel was of in de Albert Heijn. Dan begon hij altijd over zijn gezin. Over zijn vrouw Josine die zo graag ging zwemmen en zo sportief was. Als hij een keertje met zijn dochter op vakantie was, liep hij er wel de kantjes af. Ik heb altijd gezegd dat ik het nooit zou zeggen, maar deze keer wil ik het toch gedaan hebben. Ik hoop dat het voor iedereen hier en zeker voor de familie een avond is waarin we mooie herinneringen hebben opgehaald aan Ad. Ik denk dat wij die gedachten moeten houden en eraan moeten denken als we een keer vergeten om aardig en netjes naar elkaar te zijn.

Voorzitter : Dan geef de gelegenheid aan de heer Verbeek van de fractie Verbeek.

De heer Verbeek - Fractie Verbeek : Dank u wel, voorzitter. Voorzitter, alle mooie woorden zijn gezegd over Ad. Moest hij er iets van meekrijgen, zou hij apetrots zijn. Ik zal me beperken tot wat zaken die ik heb meegemaakt. Ik ga toch even terug naar vorige week donderdag. Toen mochten we afscheid nemen van Ad in het rouwcentrum Leeuw. Ik kwam eraan. Het was een schitterende dag, net als vandaag. Toevallig was het ook avondvierdaagse. Het was heel wonderlijk. Het was een en al vrolijkheid buiten. Er waren ouders met kinderen. Ouders vrolijk, kinderen vrolijk. Er was zelfs muziek. Tussendoor reden de mensen die afscheid kwamen nemen van Ad. Het waren allemaal mensen met een bedrukt gezicht. Er waren heel veel mensen. Het was een heel schril contrast. Vrolijkheid daarbuiten en het verdriet en stilte in rouwcentrum Leeuw. Voorzitter, ik denk dat dat het symbool is voor de man die Ad was. Het was een man van de vereniging, vrolijkheid en de gezelligheid. Ad was de man waarmee je graag een pilsje ging drinken, voorzitter. Overigens, dat pilsje drinken heb ik zelf ook meegemaakt met Ad. Ik ging ooit eens een keer Grieken met mijn vrouw en dan nam ik altijd Mythos, een Grieks bier. De eigenaar zei chagrijnig dat de Mythos op was. Ik keek een beetje chagrijnig achterin de zaak.

Wat bleek? Daar zat Ad Theuns met zijn voetbalvrienden te Grieken en het was uiteraard snel gebeurd met de Mythos. Maar goed, het zij hem vergeven. Later zei de eigenaar nog een beetje gepijnigd dat hij geen café had. Ik kon de humor er wel van inzien. Ad was de man van de vrolijkheid, voorzitter. Ik heb hem zelden of nooit kunnen betrappen op een chagrijnig moment. Die zullen er thuis vast wel eens geweest zijn. Ad vertelde me - en dat was bijna de reden van zijn verhuizing - dat hij iets moest doen waar hij een godsgruwelijke hekel aan had - om het met zijn woorden te zeggen en dat was grasmaaien. Verder nooit een kwaad woord of chagrijn bij Ad. Ad was een man van de praktijk. We hebben het al gehoord, hij was een bouwman. Hij had graag praktische oplossingen. In de gemeenteraad maken we veel plannen, maar dan zei Ad: 'Beste mensen, kunnen we niet eerst eens alle plannen uitvoeren voordat we nog meer plannen gaan maken?' Ad was Ad. Er was geen andere versie. Ad was heel authentiek, dat heb ik laatst gemerkt. Slechts enkele maanden geleden is Ad zijn zwager gestorven. Ad sprak op zijn crematie mooie woorden. We reden naar huis en ik zei tegen mijn vrouw: 'Ik vind het heel verwonderlijk dat hij daar sprak.' Dat was exact zoals hij hier sprak. Er was geen verschil. Ik was een beetje jaloers dat hij zo in staat was zichzelf te zijn, in welke omstandigheden dan ook.

Dat vond ik heel knap van Ad. Voorzitter, Ad had humor. Ik verdenk hem ervan dat hij die humor af en toe heel bewust inzette. De scherpste discussie kan je daarmee zacht krijgen. Dat was Ad. Beste Ad, jij bent helaas niet meer hier. We zullen het de komende raadsvergaderingen zonder jou moeten doen. Voor jouw naasten staat even de tijd stil. Maar de wereld draait door. Volgende week donderdag gaan we weer een raadsvergadering doen. Gaan we weer debatteren over

belangrijke en onbelangrijke zaken. Helaas gaan we dat doen zonder jou, Ad. Mocht het zo zijn dat de discussie weer te fel wordt, hoop ik van harte dat we terugdenken aan jouw humor en hoe jij dat zou oplossen. Dank u wel. 04. Sluiting. Voorzitter : We hebben vanavond mogen luisteren naar vele warme en mooie herinneringen. Laten we deze dan ook koesteren. Ik dank alle aanwezigen, in het bijzonder de familie van Ad, voor hun aanwezigheid. Ik wil u verzoeken om nog even te blijven zitten. Na het sluiten van de vergadering overhandig ik het condoleanceregister, de bloemen en het portret van Ad aan de familie. Vervolgens verlaat de familie als eerste de zaal. U bent vervolgens uitgenodigd voor een samenkomst in de hal. Nogmaals dank voor uw betrokkenheid en uw aanwezigheid. Daarmee sluit ik deze raadsvergadering.