Inspreekbijdrage mw Ter Horst

Brief voor de gemeenteraad Midden-Groningen Westerbroek, 22 juni 2023

Uitkijkend op zee vanuit mijn huis in Turkije, waar ik 3 keer per jaar ben voor mijn gezondheid, schrijf ik deze verklaring die ik aan u, de Raad, zal voorlezen. Dit omdat ik maar 5 minuten spreektijd heb en niet mag uitweiden. Ik dank u hier overigens voor. Mijn geschiedenis begon 75 jaar geleden. Ik werd geboren en er was niets zichtbaars aan de hand. Maar toen ik na 2 jaar nog steeds niet kon lopen, nam mijn moeder, die verpleegster was, langs artsen gegaan. AI gauw bleek dat ik een hersenbloeding (CVA) en tevens een erfelijke aandoening had. De ellende was begonnen; artsen afgaan, operaties ondergaan en vanaf mijn 2e tot op heden fysiotherapie; mijn rechterarm en -been moesten 24 uur per dag gespalkt. Ik gilde het uit van de pijn, omdat het spasme in mijn arm en been uit zijn structuur werd getrokken. Mijn moeder, die mij dit aandeed, hield vol. Elke dag opnieuw verbond zij mij ondanks mijn gegil en mijn vaders afwijzing. Een zeer harde vrouw waar ik uiteindelijk mijn bestaan aan heb te danken. Zo ging dit 10 jaar door, ik kon niet lopen en werd verschrikkelijk gepest. Kinderen lieten mij struikelen als ik op het schoolplein worstelde om te blijven staan.

Volwassenen waren niet begripvol, ook zij maakten mij het leven zuur, totdat ik op mijn 20e jaar dacht: `fok iedereen, ik leef zoals ik wil leven!' Ik kan u, Raad, meedelen, dat dat ook is gebeurd! Ik leefde erop los en heb veel geleerd in die tijd. Ik ben met mijn huidige handicap altijd een buitenbeentje gebleven. Heb mij gemanifesteerd door hard te werken als jongerenwerker en maatschappelijk werker en ben in 1998 aangesteld door de Gemeenteraad Groningen, omdat er maatschappelijk werk voor prostituees moest komen. Na 10 jaar vond ik dat deze buitenlandse vrouwen het recht hadden om zonder mensenhandel te leven. Zo ben ik geëindigd als Coordinator Aanpak Mensenhandel, waarvoor ik in 2013 tot Ridder geslagen ben. Een journalist vroeg mij toen: 'vind jij dat belangrijk?'. Ik zei: 'nee, ik vind het belangrijk dat ik zo veel vrouwen uit de misère heb mogen helpen'. Heden. 50 jaar geleden kwam ik tot het besluit, dat er genoeg gesneden en gefriemeld was aan mijn lichaam. Ik nam het besluit dat ik in mijn eigen tuin begraven wenste te worden. Alleen, niemand erbij, behalve mijn kinderen, zonder enig opsmuk. Gewoon een plek, geen begraafplaats. Ik heb gezorgd dat dit kan gebeuren. Testamentair is vastgelegd dat ik dit wil en hoe dit dient te gebeuren. Mijn notaris, zonen en advocaat zorgen hiervoor. De kist is speciaal ontworpen door de technische universiteit van Delft.

Deze is gemaakt van paddenstoelen en zodanig dat alles binnen 3 jaar is opgeruimd. Niets is er daarna dus meer

van terug te vinden. Mijn zoon blijft gedurende deze tijd in mijn huis wonen en waarschijnlijk langer. Dus de vereiste rust is verzekerd. Het huis ligtop een halve hectare eigen grond, en het direct daaraan aangrenzende beschermde gebied (Unesco) is vele hectaren groot. Er mag nooit worden gebouwd, liggen geen kabels, en er mogen geen wegen worden aangelegd. En er zijn, in tegenstelling tot wat de ambtenaren vermelden, geen directe buren. Alle relevante gegevens kunt u vinden in het kadaster. Ik stoor niemand door daar te liggen op een plek waar ikzelf ook niet gestoord kan worden. Ik neem aan dat u niet alle stukken en foto's heeft bestudeerd die mijn advocaat, de heer Westers, uw ambtenaren heeft doen toekomen. Zo werkt het nu eenmaal. Deze procedure duurt reeds 2 jaar, in tegenstelling tot wat uw ambtenaren beweren. Dit kan bevestigd worden door het secretariaat van de burgemeester. Geen aangepast beleid hebben om te kunnen worden begraven in eigen tuin, is niet meer van deze tijd. Ik zou u willen verzoeken om, alvorens ja te zeggen tegen het voorgenomen besluit, mijn terrein te komen bezoeken.