Algemene beschouwingen D66 juli 2025

Algemene beschouwingen D66 Middelburg 2025 Financiën, van armlastige gemeente tot slagkrachtige provinciehoofdstad Vz, D66 is apetrots dat we bij de laatste kadernota van deze raadsperiode een gebalanceerd huishoudboekje kunnen vaststellen. In heel Nederland gaan gemeentelijke belastingen omhoog of wordt fors bezuinigd, hier lukken dingen. We begonnen deze periode met 2-0 achterstand. Er moesten miljoenen worden afgeboekt op Trekdijk, er moest een proces voor de komst van een nieuw AZC onder stoom en kokend water uit de grond gestampt worden, met alle kosten van dien, en er waren miljoenen nodig voor de rondweg Arnemuiden. Plannen die al lang gemaakt hadden moeten zijn, miljoenen die eigenlijk al lang bestemd hadden moeten zijn. Maar het lukte. Meer geld uit het gemeentefonds gepaard met voorzichtig financieel beleid zorgden er voor dat er in Middelburg opeens een héleboel lukte. Hart van Griffioen, Hart van Dauwendaele, toegankelijker maken van zorg, zelfs voor het afschaffen van de hondenbelasting kon ruimte worden gevonden. Wie had dat een paar jaar eerder kunnen denken? Een plus uit de meicirculaire maakt dat ook een beperkte verhoging van de parkeertarieven niet nodig is om de meerjarenraming sluitend te maken.

D66 belast de inwoner liever minder dan meer dus per amendement stellen wij dan ook voor om die lastenverhoging vooralsnog niet door te voeren en er verder over te spreken bij de integrale behandeling van het parkeerbeleid. Tot zover de financiën, nu waar het echt om gaat namelijk de kaders en richting. Touwtje uit de brievenbus Vz, vorig jaar stond ik hier met een verhaal over de Middelburgse versie van het ‘touwtje door de brievenbus’; hoe een slechtvalkkuikentje zijn weg terug vond naar het nest. Het overlijden van Jan Terlouw zette mij weer aan het denken. Bijna 10 jaar geleden maakte zijn morele appèl over dat touwtje uit de brievenbus een hoop los. Hoe beleven wij als samenleving nou de maatschappij. Dat morele appsèl greep mensen. Mensen die iets misten, ergens toch voelden dat het ontbrak aan geborgenheid, aan empathie, aan het naar elkaar omkijken. Ruimte maken voor de ander en daarmee dus voor jezelf. De samenleving waar dat wél gebeurde was de maatschappij waar men naar verlangde. De afgelopen weken heb ik me af zitten vragen of wij als samenleving nou de kant op gegroeid zijn die we toen voor ons zagen… ik denk van niet. Twee weken geleden stond aan dit spreekgestoelte een inspreker. Zij sprak mooie, waardige woorden over de vier vrijheden. Over hoe Middelburg die uit kan, en wellicht zou moeten, dragen.

Ze vertelde ons ook over de actie op de markt waar namen van slachtoffers werden voorgelezen van het conflict in Gaza. Israëlische slachtoffers,

Palestijnse slachtoffers. Daarbij gaf ze ook mee dat dag en nacht, door wind en regen, de actie met een gevoel van veiligheid kon worden gedaan. BOA’s maakten een extra rondje om een oogje in het zeil te houden, reacties waren positiever dan wellicht verwacht. D66 Middelburg was ontzettend blij om dat te horen en trots dat Middelburg een stad en gemeente is waar dat nog gewoon kan. Maar, vz, ik stel u en iedereen hier de vraag: Is het nog vanzelfsprekend dat dit soort dingen in veiligheid en geborgenheid overal in Nederland kunnen? Ik denk van niet. En dat baart D66 zorgen. Aan het begin van deze raadsperiode spraken we met elkaar af dat we werk gingen maken van het herstel van vertrouwen van inwoners in de overheid. Initiatieven als het politiek café met inwoners, het burgerberaad en de versteviging van inwonerparticipatie waren mooie manieren om te werken aan het herstellen en versterken van die band. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. In een column in de Bode deed ik recent een oproep: deel je ervaringen over inwonersinitiatieven en facilitering door de gemeente. De positieve, en de negatieve ervaringen. Vz, ik denk dat u stiekem al wel weet waar het zwaartepunt van de reacties lag. Inwoners die iets tofs willen doen met de vervallen speeltuin in hun wijk lopen tegen interdisciplinaire domein overschrijdende beleidsproblematiek aan.

Ze zijn een jaar verder, ze zijn geen stap verder. Inwonersinitiatieven verdienen steun, geen obstakels. Ik doe dan ook de volgende oproep: Laten we niet alleen een overheid zijn die vertrouwen vraagt vàn inwoners. Laten we een overheid zijn die vertrouwen gééft áán inwoners. Samenwerken, samen werken Vz, in de raad gaat dat in ieder geval al een stuk beter dan voorheen. Ik wil een groot compliment maken aan al mijn collega raadsleden. Anders dan vroeger hebben we deze periode best lekker en gemoedelijk samengewerkt. Over coalitie en oppositiegrenzen heen. Ontdaan van het heersende wantrouwen van weleer. Een mooi voorbeeld is de Middelburgpas. Of je nou een SGP’er of FvD’er bent die een mooi medium ziet voor het stroomlijnen van minimaregelingen en dat linkse cultuurhobbyisme wat minder belangrijk acht of dat je een LPM’er of PvdA/GL’er bent die vooral het verstevigen van de cultuursector waardevol vind en de minimaregelingen meer als mooie bijvangst ziet. Of die D66’er die toch wat meer overzicht heeft en naar het totaalplaatje kijkt. Als je elkaar weet te vinden in de onderdelen waar gemeenschappelijkheid zit dan je samen bouwen. Met het alleen maar uitvergroten van verschillen kom je uiteindelijk nergens.

Aan draagvlak moet je bouwen. Laten we dat samen gaan doen, samen die Middelburgpas uitwerken, laten we na het zomerreces samen werken aan iets goeds voor Middelburg. Deze raadsperiode heeft ook veel meer initiatiefvoorstellen gezien dan eerdere periodes. Een mooi teken denk ik van een gezonde raad die de ruimte voelt en ziet om zelf initiatieven uit te werken. Vz, boven ieder aangenomen initiatiefvoorstel stond D66 als initiatiefnemer. Dat kan niemand anders zeggen. Wij waren de enige initiatiefnemer van de Ja/Ja sticker; een feit dat mij tot de dag van vandaag wordt nagedragen. Hoewel ik het niet eens ben met de klachten, heb ik er wel wat van geleed. Daarom sta ik hier vandaag niet met een uitgewerkt initiatiefvoorstel maar met een aankondiging en een open uitnodiging. Als ik iets heb meegekregen van het onderzoek Trekdijk dan is het wel het belang van een gezamenlijk startpunt. Laten we samen werken aan de voorbereiding van een startnotitie voor de nieuwe raadsperiode. Ik ga aan een initiatiefvoorstel werken over de voorbereidingen van een Middelburgs raadsakkoord en ik doe bij deze de open uitnodiging aan iedereen om daar aan mee te werken. Tot slot, Aan draagvlak moet je bouwen en vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Laten we die twee dingen in ons achterhoofd houden. Laten we doorgaan met de goede samenwerking. Laten we… Samen… Werken. Voor Middelburg.