Transcript 30 mei 2023 Gemeente Maassluis - Gemeenteraad

TRANSCRIPT VAN DE GEMEENTERAAD VAN GEMEENTE MAASSLUIS d.d. 30 mei 2023

1.

Opening De voorzitter: Goedemiddag, dames en hier. In het bijzonder welkom aan onze griffie, René van der Hoek, die vandaag de aanleiding is voor deze hele bijzondere raadsvergadering. En ik ben ontzettend blij dat er zoveel mensen zijn gekomen om vanmiddag van hem afscheid te nemen en met elkaar nog een paar hele leuke momenten na afloop te hebben. Welkom ook in het bijzonder aan oud burgemeesters Karssen en Haan, welkom. Ik zie oud-gemeentesecretaris Korthout. Ik ken niet iedereen, maar ik hoop dat ik geen belangrijke mensen oversla, maar van harte welkom. Ja. De heer Korthout die zie ik. Maar anderen hoop ik niet dat ik oversla. En ik hoop in ieder geval kennis te maken straks nog weer even met elkaar. Goed. Nou René, ik wil niet zeggen dat dit het hoogtepunt van jouw carrière wordt, maar het is wel het laatste moment van het griffierschap en volgens mij zullen er veel mooie en bijzondere dingen vanmiddag over jou gezegd en tegen jou gezegd worden. Misschien wel zaken die zelfs jouw vrouw nog nooit eerder heeft gehoord. Ja, dat is een cliffhanger, dames en heren, om het allemaal spannend te houden.

2.

Raadsvoorstel tot het verlenen van eervol ontslag aan de griffier, dhr. R. van der Hoek De voorzitter: Goed. Ja, zoals dat gaat, vanmiddag zijn er veel toespraken, maar daarvoor moeten wij nog een raadsvoorstel nemen, besluiten. En dat raadsvoorstel, ik kijk even naar de waarnemend griffier, dat is het wetsvoorstel tot het verlenen van eervol verslag aan de griffier, de heer René van der Hoek. Nou, dat is raadsvoorstel, ja, ik hoop niet dat er iemand tegen is, want dan zitten we hier voor niks. Kunnen we meteen aan de borrel beginnen. Maar ja, dat is een formeel voorstel. U heeft het allemaal kunnen zien en de werkgeverscommissie, ik weet niet of er nog behoefte is om dat toe te lichten, namens de werkgeverscommissie? Ik geloof het niet. Nou, dan nemen we dat besluit en kunnen we tenminste de rest van het programma vanmiddag ook met een gerust geweten afmaken.

3.

Verder voorkomende zaken De voorzitter: Dat is het dan. Ja. Goed dames en heren, ik zei al, verschillende sprekers die vandaag bij dit bijzonder moment natuurlijk stil willen staan en als laatste, zoals dat ook gebruikelijk is, krijgt de heer Van der Hoek nog alle gelegenheid om te reageren op die sprekers, maar natuurlijk ook nog een aantal persoonlijke ontboezemingen aan u te doen. De allereerste spreker van vanmiddag is namens het college, wethouder Kuiper. En ja, ik geef hem graag de gelegenheid. Wethouder Sjoerd Kuiper. De heer Kuiper: Voorzitter, ik ga even hier staan, want dan kan ik René en Diana ook aankijken. Voorzitter, René, Diana, familie, vrienden, belangstellende, vandaag staan we stil bij het afscheid van onze geweldige griffier. En dat is wel een dag met wat gemengde gevoelens, want je bent niet alleen die vertrouwde en vriendelijke collega, maar ook een baken van stabiliteit en rust in onze soms turbulente omgeving. Iemand die iedereen vriendelijk te woord staat en altijd behulpzaam is. In de eerste plaats natuurlijk de geachte leden van de raad, maar ook voor ons vanuit het college een adviespunt. Maar ook ambtenaren, inwoners onze stad, altijd konden we op jou rekenen. Dus we zien je eigenlijk helemaal niet zo graag vertrekken, maar het is je gegund. Het is een eer om je namens het college te mogen toespreken.

Dat valt me onder andere te beurten omdat we zoveel hebben samengewerkt in eerdere periode, vanuit het voorzitterschap van diverse commissies, het nestorschap, werkgeverscommissie, maar vooral onze samenwerking in de

vertrouwenscommissie. Ik heb daar hele warme herinneringen aan. Jij als griffier en ik als voorzitter, als duo, om samen het proces van de nieuwe burgemeester te zoeken te begeleiden. We zorgden voor de profielschets en de voorbereiding van de gesprekken met de kandidaten, maar ook de commissaris van de koning werden tot op de punt voorbereid. En ik zie een hele hoop collega's uit die tijd ook in het publiek zitten. We gingen zelfs met de auto nog op pad naar locaties in het land, waar we in geheim, in volstrekte geheimhouding gingen bekijken of die locaties geschikt waren om daar de sollicitatiegesprekken te voeren. En ook de leden van de vertrouwenscommissie hoorden pas op het moment dat we hier in het busje stapten waar we uiteindelijk naartoe gingen. Alleen jij en ik mochten dat weten. En samen met de toenmalige fractievoorzitter en de toenmalige secretaris hebben we toen een heel mooi proces doorlopen. René, je werkt nu dit moment voor je zesde gemeenteraad en je hebt al die raadsleden voorbij zien komen. Al die wethouders en drie burgemeesters heb je loyaal, vriendelijk en betrouwbaar van advies gediend, zonder aanziens des persoons, politieke kleur of ervaring. En je hebt in deze zaal hele bijzondere momenten meegemaakt. In de geschiedenis van Maassluis, belangrijke momenten.

Of het nou gaat over de bouw van Dijkpolder, wat nu Wilgenrijk is, of hele grote bezuinigingsrondes toen ook de deuren open moesten en ongeveer de hele stad kwam inspreken tegen de plannen van het college. Dus ik ben ook maar niet gaan turven hoeveel avonden jij van jouw leven hier hebt doorgebracht. Maar twintig jaar raadsvergaderingen, commissievergaderingen en ook al die minder zichtbare verplichtingen. De agendacommissie, presidium, werkgeverscommissie en avonden over de stadsregio en later de Metropoolregio of de MVS-samenwerking om er maar een paar te noemen. In ieder geval alle dinsdagen vanaf zeven uur, maar ook regelmatig andere. En tussen die dinsdag overdag en die dinsdagavond zeven uur bleef je vaak over. En het enige warm eten wat we konden vinden eigenlijk was die vette hap bij de patatzaak. En je hebt je best wel wat hemel en aarde moeten bewegen om uiteindelijk een magnetron en een keukentje te krijgen. En sinds die tijd zien we de griffier vaak ook wat gezonders eten in de campagnezaal. En die hands on mentaliteit was niet bij dat ene voorbeeld gebleven. Want als je uiteindelijk, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. En zo zagen we je ook een keertje met een roller en een pot verf aan de slag om de muren in je kamer wit te schilderen toen het echt te lang duurde voor jou.

Voor het gemeentebestuur, zowel raad als college, is een goede griffier goud waard. Als onze processen op orde zijn en de stukken goed en op tijd zijn dan en iedereen weet waarover we nou uiteindelijk gaan besluiten, scheelt dat heel veel ruis. En een deel van het werk ziet de raad veel minder, maar voor ons is het superbelangrijk over de formulering van de besluiten en ook de waarschuwingen krijgen als de dingen niet dreigen goed te gaan. René, je hebt onze processen altijd goed bewaakt en verzorgd, maar ook heel vaak verbeterd. Toen je begon, hadden we hier vaak eindeloze commissievergaderingen. Commissie algemene zaken, ruimtelijke ordening volkshuisvesting, de commissie welzijn, cultuur en sport, financiën en ga maar door. En af en toe liepen die avonden zo lang uit dat ze 's avonds laat werden geschorst en de volgende avond terug moesten komen om het af te maken. En als je dan op de tribune zat omdat jouw onderwerp aan de orde was, baalde je daar stevig van. Eind 2005 heb jij ervoor gezorgd dat we naar een carrouselmodel zijn gegaan, wat we nog steeds gebruiken. Twee commissievergaderingen tegelijkertijd, die werden aangevuld met de onderwerpen die op de agenda stonden. En de andere avond, andere dinsdag thema-avonden, met het verschil toen we dat net hadden ingevoerd, was dat toen agendapunten voor vijftien minuten op de agenda stonden.

Ik roep het maar even in herinnering. En de voorzitters, die ook snoeihard waren naar broekies van raadsleden zoals ik, die het meteen afkapte. Die vraag is al gesteld, of als je een vraag stelde, dat staat op pagina 23. Ik ga door naar de volgende fractie. Dat was wel een manier om de tijd een beetje in de gaten te houden. Maar ook na de invoering van het carrouselmodel bleven de hele dikke bundels iedere week voor de raadsstukken komen. Alle 23 raadsleden, de steunleden, collegeleden kregen die thuisbezorgd door een bode in de beroemde gaatjes enveloppen, waarvan je adressering kon aflezen hoeveel jaar die eigenlijk al rondging in deze organisatie. En toen ik mijn werkkamer thuis een keer ging opruimen na een jaar of vijf, was de stapel zo hoog die naar het oud papier ging. En ook de toegankelijkheid tot die raadsbesluiten was niet optimaal. En

dan heb je aan René een verkeerde. Dus toen de iPad opkwam, was René een van de eerste die zei, laten we daar een goed systeem van maken met een raad informatiesysteem en gaan wij die stukken digitaal doen. En daarmee bespaarden we drukwerk de uren om al die stukken te bezorgen en natuurlijk heel veel winst voor het milieu. En het mooie was, door dat openbare raadsinformatiesysteem konden alle inwoners van de stad nazoeken wat er was besproken en besloten. Dat vond je altijd belangrijk. Navolgbare processen, om het zo maar te zeggen. Over navolgbare processen kan ik niet om de coalitieonderhandelingen heen. Je hebt dat vijf keer mogen ondersteunen. En alle keren dat er een nieuwe coalitie werd gevormd na de verkiezingen, heb je dat proces ondersteund en de fracties begeleid die tot een coalitieakkoord kwamen. En ook de afgelopen coalitieonderhandelingen deed je dat weer uitmuntend. Je zorgde voor de verwerking van de afspraken, agenda's, verslagen, maar zelfs ook de locaties om te vergaderen als we een keer niet in het stadhuis wilde zijn. Met drie lange sessies onderhandelen per week, twee avonden en bijna een hele zaterdag was dat een aanslag voor iedereen, maar zeker op jou. Want vervolgens moesten al die afspraken op papier worden gezet, vragen uit worden gezet, verslagen geschreven en het gewone werk ging ook door. Dus dat was bij nacht en ontij.

En als het soms spannend was op proces of inhoud zorgde jij voor rust en professionaliteit, waar iedereen zijn voordeel mee kon doen. En iedere onderhandeling was weer een uitgebreid proces met meer tussenstappen, meer communicatie. En iedere keer kwam daar een informateur aan te pas. Eerst vaak een ervaren kracht uit Maassluis en de laatste twee keer iemand van buiten. Maar één ding is constant, al die informateurs die zo'n periode nou met jou samenwerkten, waren onder de indruk, ook netjes, neutraal en natuurlijk, dat deed je. René, je bent twintig jaar lang griffier en twintig jaar lang loyaal aan de stad, aan de raad en aan de besluiten die werden genomen. Ook als je zelf iets anders adviseerde en er iets werd besloten waar je het niet mee eens was, maar dan dacht je wel vervolgens constructief mee. Dat is echt loyaliteit. Maar die loyaliteit ging ook naar de mensen en al in je omgeving. De medewerkers van de griffie vormen een klein team met wie je lief en leed deelde. Jullie gingen samen op stap, ook eens een keertje bij mij in de Tweede Kamer, maar samen ook tot laat doorwerkten, zorgde voor een warme band. En samen met Manja en ik zag haar ook alweer vandaag, later met Brigitte en Renate en nu alweer een paar maanden met Eline. Allemaal medewerkers die jarenlang op hun post bleven, mede dankzij de manier waarop jij leiding gaf aan de griffie.

En die vriendelijkheid hebben we allemaal ervaren. Altijd constructief, altijd positief over de raad, de voorzitter van de raad, de ambtenaren, college. René, jij bent zo betrouwbaar en precies, zelden heeft iemand jou op een foutje betrapt. Niet in een procedure, niet in spelling, niet op de inhoud. Daarmee heb je heel veel krediet opgebouwd bij iedereen. Je hebt bijna nooit de raadsvergadering gemist. Geen agendacommissie, geen presidium, maar belangrijker, we konden altijd rekenen op dat constructief advies. En ook als je wil dat René iets voor zichzelf hield, dat je even in vertrouwen wilde sparren, dan kon je daar blind op vertrouwen. René, ik heb je vaak in het openbaar geprezen en burgemeester Haan zei dat ook bij zijn afscheid. Want ja, die burgemeesters, die wethouders, die raadsleden, die komen in het nieuws over die besluiten en die debatten hier, maar het is dankzij het noeste werk van jou, de andere mensen bij de griffie en al die andere mensen in de ambtelijke organisatie dat wij als gemeentebestuur, raad en college, ons werk kunnen doen. Dus je opvolger heeft hele grote schoenen te vullen. Je hebt de lat hoog gelegd door je werk nuchter en goed te doen, loyaal, vriendelijk, betrouwbaar. En een mooi afscheid als vandaag na twintig jaar hard werken is dan ook volkomen terecht.

René, we hebben de afgelopen jaren regelmatig informeel gesproken, dus via onze gesprekken hebben we ook de verhalen over de kinderen eerst dat ze het huis uit gingen, later dat ze banen kregen, later dat kleinkinderen kwamen, ook een beetje privé mee kunnen krijgen. Dus wij gunnen je van harte heel veel meer vrije tijd in het mooie Rockanje, met je vrouw, met de kinderen en de kleinkinderen. Maar doe dat wel in het volle besef dat dit college en alle colleges hiervoor jouw bijdrage aan ons stadsbestuur enorm hebben gewaardeerd. Dank je wel. En dan mag ik je namens het college van B&W ook deze Roemer overhandigen.

De voorzitter: Dames en heren, het is inderdaad een hele bijzondere vergadering, raadsvergadering. Want dat een wethouder eerder spreekt dan de nestor van de raad, dat is toch niet heel erg gebruikelijk in deze gemeenteraad. Maar dat zegt misschien wel iets over dat we vandaag een heel bijzonder moment beleven. Goed, de volgende spreker is de nestor van de raad, de heer Snoeck van de VVD. Dick, aan jou het woord. De heer Snoeck: Dank u wel, burgemeester. Beste René, Diana, kinderen, kleinkinderen inmiddels, zag ik naar binnen komen. Welkom op deze bijzondere raadsvergadering. En het is de wethouder vergeven dat die voor mij was, want hij was lange tijd ook nestor en heeft een stukje historie kunnen schetsen, zoals dat hier voor mijn tijd gegaan is, want daar ben ik blank. En René, hoe is het mogelijk dat je met pensioen gaat? We spraken elkaar net nog even toen we hier naar binnen liepen, vol gas tot vanmorgen en nou opeens stop. Dat moet wel wat zijn. Fysiek is het je niet af te lezen dat je de oude AOW-gerechtigde leeftijd al bereikt hebt. Het is eigenlijk alleen maar aan je naambordje te zien dat je hier al zo lang ziet, vergeeld. Wij zijn allemaal nog wit en blanco. Die had ook wel eens vervangen mogen worden, maar niet nadat jij met pensioen bent.

En na twintig jaar ga je de zaak verlaten, alsof je je eigen onderneming gaat verlaten, want jij hebt immers de griffie opgebouwd. Je was de eerste en enige griffier die Maassluis tot op heden heeft gehad. En aan je opvolger en Brigit en Eline een schone taak om je levenswerk voort te zetten. Als raadsadviseur heb je altijd toonloos ingezet om ons en alle fracties in de raad in raad en daad bij te staan. En dat deed je integer, zonder politieke kleur. En je was nooit op de voorgrond, maar je was er wel altijd bij. Sjoerd noemde het al. Niet alleen tijdens de raad, maar ook talloze andere commissies, de agendacommissie, de auditcommissie, presidium, seniorenconvent, themaavonden op het stadhuis of op locatie en ook recentelijk bij de vertrouwenscommissie, waar wij samen met fractievoorzitters bij de commissaris op bezoek gingen om burgemeester Renze in ons midden te krijgen. Dus dank daarvoor. Je nam vervolgens en Sjoerd memoreerde er ook aan, heel veel zaken op je om de raad te moderniseren. En ik ga dat allemaal niet herhalen, maar je zorgde er wel voor dat altijd verder alles tot in de puntjes geregeld was. Zo initieerde je onder andere de nieuwe geluidsapparatuur met de digitale stemfunctie om de inwoners beter te kunnen informeren over onze besluiten.

En helaas, soms, en tot jouw groot ongenoegen, functioneerde dat niet altijd naar behoren, zodat we uiteindelijk weer allemaal met de handen in de lucht zaten. En tevens tijdens de coronatijd recentelijk, toen alles wel heel visueel in beeld werd gebracht, dook jij af en toe achter het scherm onder het bureau om raadsleden die nog onwennig in wilde loggen, even te bellen. Jongens, we zijn begonnen. Kom binnen. Nee, je hielp ons allemaal weer in de Teamsmeeting. Maar de griffie deed je niet alleen, dat deed je samen met collega's. Je collega's op de griffie, een lange tijd met Renate en Manja. Sorry, ik ken je niet. Ik was het vergeten of ik wist het niet, dus dan kan het historisch besef van Sjoerd. En later met Renate en Brigit en nu met Brigitte en Eline. Maar een hele lange tijd samen met Renate, die ons vorig jaar ging verlaten. En dat moet wel zo ongeveer voelen als wij ons nu voelen. Een anker van de raad gaat met pensioen en dat is je van harte gegund. Maar wij zullen nog vaak aan je denken als het gaat om je toewijding. En ik maak nu even van de gelegenheid gebruik, collega's. We moeten de opvolger niet gaan vergelijken met René, want er is geen tweede René. Ikzelf maakte voor het eerst kennis met je in november 2013, toen ik mijn eerste schreden zette in de raadszaal.

Er zijn heel veel raadsleden en oudere raadsleden aanwezig waar jij in de afgelopen twintig jaar mee hebt gewerkt. En je hebt ons allemaal wegwijs gemaakt in de mores en rites van het raadswerk. Je was altijd bereikbaar en het leek wel of je altijd aanstond. We konden je altijd bellen. Geduldig, dienstbaar, zelden boos. Je zal best wel af en toe zo je eigen gedachten over ons gehad hebben. Zo ook het moment dat een raadslid opperde om zelf wel even wat te gaan organiseren namens de raad, maar op dat moment greep je gedecideerd je rol en pakte de regie weer terug. Ook ik heb je twee keer intensief meegemaakt bij de coalitieonderhandelingen en dat ging er met tijd en wijle stevig aan toe. Het proces begeleidde je onafhankelijk en zeer kundig, zonder ook maar te laten merken wat je er zelf van dacht. Een griffier is immers onze onafhankelijk adviseur en een procesregisseur. Dank daarvoor, René. Dat alles ga je achter je laten. Een aantal jaren geleden ben je verhuisd naar je permanente

vakantieverblijf in Rockanje sur Mer. Een verhuizing uit de drukte van de Randstad, maar toch dichtbij, waar je samen met Diana en hond geniet van de natuur, strand, rust en de wandelingen aan zee. Maar of je echt gaat rusten, dat valt te bezien. Want volgens mijn inschatting zal er ongetwijfeld wel ergens aan je getrokken worden, zoals onder andere lokale politieke partij in Voorne aan Zee. En daar kunnen ze wel een rustig, verstandig persoon gebruiken. Dus of je in Rockanje sur Mer helemaal niets gaat doen, valt nog te bezien. In ieder geval wel weg van de hectiek van de politiek in Maassluis, waar het leek zoals ik al zei, of je 24/7 paraat stond. Maar achter de geraniums zien we je nog niet zitten. En namens de gehele gemeenteraad en het college willen we je als dank daarvoor een mooi cadeau aanbieden om in te genieten. Genieten door erin te zitten en te mijmeren over vroegere tijden. Of genieten door erin te zitten als kleinkinderen de tuin onveilig maken. Of samen aan het eind van de dag een lekker wijntje drinken in de tuin. En een tweede cadeau om op pad te gaan. En deze is niet alleen vanwege je afscheid, maar we willen je ook danken voor twintig jaar dienstbaarheid. Het is namelijk ook een jubileum, dat vergeten we even en passant. We zijn zo bezig met weggaan dat we niet moeten vergeten dat je je twintig jaar volledig hebt ingezet voor Maassluis.

Niet alleen voor de gemeenteraad, maar voor Maassluis, ook Sjoerd had het daarover. Beste René, ik wil u namens de hele raad en ook namens alle oud-raadsleden die hier aanwezig zijn, maar ook die er niet meer zijn, hartelijk danken voor de samenwerking, voor je inzet, voor de politiek en bestuurlijk Maassluis. Er is veel gebeurd en je laat een mooie stad achter je, waarin er een gezonde politieke cultuur heerst en waar jij in belangrijke mate aan hebt bijgedragen. Dank, geniet van de volgende fase, ik noem het in mijn werk de genietfase, samen, zo lang als het kan in hele goede gezondheid. En ik wil je graag even in het midden uitnodigen, dan hebben we een presentje voor je. De voorzitter: U ziet, dames en heren, dat de raadszaal ook wel eens een werkplaats kan worden. Nog nooit zo hard gewerkt door de griffier als bij het openmaken van die dozen. Goed, een prachtig cadeau volgens mij. Nou, het is al genoemd. De griffier is ongelooflijk belangrijk, ontzettend goed geweest voor de gemeente. Maar wat is een griffier zonder team dat hem ondersteunt? Dus de volgende sprekers zijn Brigitte van den Boogerd en Eline van Marle. Mevrouw Van den Boogerd: Beste René, daar sta ik dan achter de microfoon. Heel spannend allemaal. Normaal zit ik ook op de achtergrond, maar goed, nu dus niet. In 2003 ben je bij de gemeente Maassluis begonnen als griffier. Dat was wennen.

De rollen tussen de gemeentesecretaris en de griffier moesten nog een weg vinden. Dit is het begin van de griffie, zoals ik die nu ken, zoals wij die nu kennen. Rond 2004, heb ik gehoord, was een heftige periode. Er werden dreigbrieven gestuurd richting de raad, naar aanleiding van het sloopbesluit in de Burgemeesterswijk. Men moest door poortjes en de tassen door een scan, voordat je de raadszaal in kon. Daarna kwam de periode van de invoering van het vergadersysteem. Daar heb je je volop op ingezet. Ik zal maar niet te veel uitweiden over het vergadersysteem. Wat een stress elke keer weer. Een nieuw systeem maakte het er in het begin niet veel beter op. Als griffier heb je veel meegemaakt. Jarenlang ging je trouw naar je werk, je boterhamzakje mee, naast de vele commissies en raadsvergaderingen, we zullen ze maar niet tellen, heb je ook veel thema-avonden en werkbezoeken georganiseerd. Veel raadswisselingen meegemaakt, wisselingen van burgemeester, raadsleden die van partijen wisselen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Naast afdelingsuitjes zijn er ook raadsuitjes geweest en het VNG-congres, niet te vergeten. Overdag het congres bijwonen en 's avonds gezellig aan de borrel met de raadsleden. René, je bent verhuisd van Vlaardingen naar Rockanje. Valt niet mee. Het pontje valt uit en dan maar in de villa. Een mooi strandhuis heb je omgetoverd tot een heerlijk woonhuis.

Ja, klussen kan je wel, heb ik gehoord. René wordt door oud collega's van de DCMR herinnerd als een erg lieve man die voor eenieder klaar stond. Hij deed zelfs klusjes thuis voor zijn medewerkers, zoals een gipswandje plaatsen. Verder grazen de kippen bij jou op het gras en ga je heerlijk wandelen over het strand met de trouwe viervoeter. René, je bent dienstbaar en wil graag de

raadsleden helpen met onder andere het opstellen van moties en amendementen. Tijdens de coronaperiode ging het allemaal heel snel. We gingen thuiswerken, we gingen digitaal vergaderen. Je ging de griffier ondersteunen van Bonaire en daar zat nog een mooi tripje aan vast. Helaas niet voor de griffiemedewerkers. We kregen een wisseling bij de griffie en na het vele twijfelen heb je nu toch de knoop doorgehakt. Je gaat lekker van je welverdiende pensioen genieten. Je hebt laatst nog snel dingen afgemaakt en onze tijd bij de griffie heb ik altijd als heel prettig ervaren. Afscheid nemen van deze gemeente is iets wat jou raakt. Maar denk dan snel vooruit aan de leuke dingen ondernemen met je vrouw Diana, je gezin en inmiddels ook de kleinkinderen. Nu is het tijd om te klussen. Nou ja, er is een cadeau uitgegeven van de raad. Tuinieren, vissen en misschien een idee: vissen. Maar weet, we zullen jou missen. Het enige wat je nu nog hoeft te doen, is geniet van je welverdiende pensioen. Bedankt voor de fijne samenwerking namens mij en Eline en ik denk ook namens de raad en de steunleden. Nou ja, iedereen die hier zit. En namens de griffie een klein aandenken aan de periode bij ons. Dank je wel. SPK00: Ik weet niet wat Eline nu aan het doen is, maar in ieder geval ben ik de volgende die aan de beurt is om René toe te spreken. En ik doe dat ook maar even vanachter dat spreekgestoelte.

Ja, beste René, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Er was ooit iemand die een vergelijking maakte tussen een goede griffier en goede whisky. Naarmate hij langer rijpt, wordt hij alleen maar beter qua smaak. En na twintig jaar rijpen ben ik eigenlijk wel toe om die whisky te drinken, maar ja, nu ga je weg en drink je dus die whisky binnenkort zelf op helaas. Alle gekheid op een stokje. Je bent ruim twintig jaar werkzaam geweest als onze griffier en in die twee decennia heb jij deze organisatie en diverse gemeenteraden en colleges geholpen om ons het nieuwe systeem van het dualisme in de lokale politiek eigen te maken. Je bent zelf een kind van het dualisme, om niet te zeggen een van de pionieren, want kort voor jouw komst werd het pas ingevoerd, het nieuwe stelsel. De scheiding van machten tussen het college en de gemeenteraad. Het was voor iedereen even wennen. Wethouders die ineens niet meer hun eigen raadscommissie konden voorzitten. Wethouders die ineens nog slechts te gast aanwezig konden zijn in de gemeenteraad. En raadsleden die ineens allerlei instrumenten kregen om hun controlerende rol te kunnen vervullen, zoals de Rekenkamercommissie. Het recht om te interpelleren, enquêtes te houden en schriftelijke vragen te stellen en de raadsagenda te bepalen.

Waar zouden die huidige raadsfracties het allemaal geleerd hebben? Alleen aan de burgemeester is het dualisme gelukkig voorbijgegaan, want die bleef gewoon voorzitter van de raad en van het college. En in alle veranderingen was dat toch wel een zege, nietwaar? Het is weer helder wie de baas is in de gemeente, het democratisch gekozen bestuur. Zo stond het in het eindrapport van de staatscommissie dualisme en lokale democratie uit 2001. En wat ook veranderde, was dat de gemeenteraad een eigen ambtelijke ondersteuning kreeg. En dat werd de griffie, met aan het hoofd de raadsgriffier. En dat werd jij, René, komende van de DCMR in 2003. Ik kreeg vandaag van Eline nog de wervingsadvertentie die toen in de krant stond om de nieuwe raadsgriffier te werven en tot mijn verbazing stond behalve de tekst ook het profiel van een mooie, blonde dame in de advertentie. Zou tegenwoordig niet meer kunnen. Nou, we hebben een goede griffier gekregen, maar aan dat profiel heb je totaal niet beantwoord. Niet iedereen was meteen overtuigd van het belang van die griffier. Je zag bij verschillende gemeentes dat een bijna overtollige gemeenteambtenaren die zijn pensioen in zicht had, in die functie werd benoemd. Je moest er vooral geen hinder van ondervinden, was de gedachte. Een kamertje ergens achter in de gang.

En in periodes van bezuinigingen was men niet te beroerd om de gemeenteraad te laten weten dat er ook op die overbodige griffier misschien nog wel wat te bezuinigen viel. En over de salaris inschaling was jarenlange discussie in menig gemeente. De nestor van de Nederlandse griffiers, Jan Dirk Pruim van Almere, heeft dat in een prachtig boek voor raadsleden vorig jaar nog eens in herinnering gebracht. Maar gelukkig is dat in Maassluis allemaal anders gelopen. Want jij, René, hebt die functie in de afgelopen twintig jaar niet alleen inhoud gegeven, maar die functie ook tot superieur uitgebouwd. En dat allemaal gedaan zonder daarbij de noodzakelijke goede verhoudingen met de ambtelijke organisatie en het college te verliezen. Integendeel, je was samen met jouw griffiemedewerkers een onmisbare spil in het goede verloop van de besluitvormingsprocessen in deze gemeente. En het is dan ook niet voor niets dat je met de griffie op de bestuursvleugel gehuisvest was, want dat stelde jou in staat om heel

wat schurende kantjes van voorstellen af te halen en in ieder geval de aanlevertermijnen goed in de gaten te houden. En bij het vertrek van de griffier Van Brulen, een jaar of drie geleden, ook wegens pensionering, ik zeg het maar even bij, heb ik hem het vliegwiel van de lokale democratie genoemd. En zo zie ik jou ook. Je was een enorm goede adviseur en ondersteuner van verschillende generaties gemeenteraadsleden, maar ook voor de burgemeesters en gemeentesecretaris en de beleidsambtenaren. En ik kan u verzekeren dames en heren, dat een goede griffier zowel voor de gemeentesecretaris als voor de burgemeester een zegen is. Je hebt dat niet alleen in Maassluis gedaan, want nog niet zo heel erg lang geleden ben je ook nog anderhalf jaar uitgewisseld geweest met het Caribisch Nederland en heb je op Bonaire ook nog datgene wat je in Maassluis eigenlijk al vanzelfsprekend vond, om dat daar ook nog eens te introduceren. En het is daarom bijzonder jammer René, dat je weggaat, al was het maar omdat ik zelf ontzettend graag nog wat langer met jou had willen samenwerken. Het is bij nog geen zes weken gebleven. Jij was daarentegen wel de allereerste ambtenaar, medewerker van de gemeente Maassluis die ik leerde kennen toen er sprake was van dat ik misschien hier waarnemend burgemeester zou worden.

En dat zal ik in ieder geval niet vergeten, want dat was ook al meteen een zeer plezierig contact. Het pensioen en het wat rustiger leven, zonder verplichtingen tot laat in de avonduren, zijn je daarom ook van harte gegund. En voor al jouw verdiensten voor Maassluis willen we je danken. En het college heeft bedacht dat er eigenlijk maar één passende manier is om jouw grote bijdrage op waarde te schatten. En daarom mag ik jou namens het college, met volle instemming ook van de gemeentesecretaris, jou mededelen dat wij hebben besloten om jou de gemeentelijke erespelt toe te kennen. En daar hoort natuurlijk ook een mooie oorkonde bij. Je hebt, René, die spelt enorm verdient en ik wens jou dan ook nog heel veel mooie jaren in Rockanje. Als die veerpont het weer doet, kun je met de auto binnenkort weer hier naartoe komen, in ieder geval binnenkort met de fiets, hier weer van Rockanje regelmatig naar Maassluis komen fietsen. We hopen jou nog vaak te zien en zeker ook bij de entree van de nieuwe griffier, die hopelijk binnen niet al te lange tijd ook hier zijn entree zal doen. René, het ga je goed. En ik vraag je graag om even naar voren te komen tussen de snippers om jou die spelt te kunnen overhandigen. Dames en heren, René van der Hoek. Ik had al beloofd.

René, je krijgt natuurlijk de gelegenheid om te reageren op alles wat er gezegd is, maar ook zelf nog een aantal zaken misschien die op zijn hart liggen na twintig jaar nog even te noemen. Uw aandacht graag voor uw afscheid nemende griffier, René van der Hoek. De heer Van der Hoek: Het is bijna te veel allemaal, wat ik hier hoor. Het is echt ongelooflijk, alle waardering die vanavond of vanmiddag langs komt. Ongelooflijk. En ook de prachtige cadeaus, de spelt, heel erg bedankt, dat zeg ik alvast, maar voor mooie woorden die jullie gesproken hebben en de cadeaus die ik heb gehad, inclusief de spelt. En ook iedereen bedankt voor de aanwezigheid hier. Dat is natuurlijk hartstikke fijn, dat zoveel mensen de moeite hebben genomen om naar mijn afscheid te komen. En voorzitter, zoals het hoort bij zo’n afscheid denk ik, ik ben niet van plan mijn hele CV toe te lichten, maar ik, ja zo’n afscheid, ja, dan ga je toch wel een klein beetje terugdenken, van hoe is het nou allemaal zo gekomen, dat je als griffier van de gemeenteraad aan het werk gaat? En dan kom ik eigenlijk terug op 4 augustus 1975, al 48 jaar geleden. Toen begon ik mijn werkzame leven. En ja, nu is dus het moment dat dat eindigt en dat is natuurlijk wel heel erg bijzonder. Maar wat ik al zei, onwillekeurig kijk dan terug op hoe het allemaal gelopen is.

En ja, als ik dan kijk, in 1975 toen had ik net mijn middelbare school afgerond en ik wilde eigenlijk een vervolgopleiding gaan doen, maar er waren te veel studenten, dus ik werd uitgeloot. Ja, dan moet je wat natuurlijk. En toen stonden er wat vacatures open bij de gemeente Vlaardingen. En zonder dat ik zeker wist of ik geslaagd was, werd ik daar aangenomen. En het idee was een jaartje overbruggen en dan alsnog aan de studie te gaan. Nou, zoals jullie zien is het niet zo ver gekomen. Bijzonder is wel dat toen ik bij de gemeente Vlaardingen terechtkwam, dat ik terechtkwam bij het team dat ook de voorbereidingen voor de gemeenteraad deed. Eigenlijk zou je kunnen zeggen, de voorloper van de griffie dus. En ja, wie zat er trouwens bij mij toen in dezelfde kantoorruimte? Ik weet niet of een aantal mensen dat weten, maar onze eigen Sjef Evers hier. Ook nog wat jonger als nu, maar toch grappig dat je elkaar dan zo weer tegenkomt. Het idee om na een jaar te gaan studeren verdween al snel naar de achtergrond, want ik had het ongelooflijk naar mijn zin bij de gemeente Vlaardingen. Niet zozeer nog vanwege de inhoud van het werk, want ik was eigenlijk vooral loopjongen, maar vooral omdat we verschrikkelijk veel lol hadden daar met elkaar. Laat ik ook eerlijk zijn, ik was zeventien jaar en wat kan je dan

eigenlijk? Zelfs het vinden van de letters op de typmachine, dat was al een verschrikkelijke opgaaf. Maar ik voelde mij de koning te rijk met een inkomen van precies 724 gulden per maand. En ik kreeg dat nog mee in een loonzakje. En toen ik negentien was, kon ik er mijn eerste auto van kopen bij garage Wijnant in Maassluis. Een hele slechte Simca trouwens. En natuurlijk was het een totaal andere tijd dan nu. Zo nu en dan mocht ik bij de gemeente Vlaardingen de raadsvergaderingen bijwonen. Geen idee wat zich daar afspeelde, maar ik vond het eigenlijk ook wel interessant. De collegeleden zaten nog op een verhoging, rookte dikke sigaren, zag blauw van de rook in die raadszaal. En zonder colbertje kwam je, was het ondenkbaar om naar een wethouder te gaan. En als er een raadslid naar de afdeling kwam, dan werd er snel doorgebeld, zodat we in ieder geval konden doen alsof we aan het werk waren. Kopieerapparaat was er nog niet, werd nog gestencild. Stukken schrijven deden we op een typemachine met karbonnetjes ertussen en als de stukken voor de gemeenteraad de deur uit moesten, liepen we rond de tafel om de stukken te verzamelen, te vergaren, te sorteren en er mooie pakketjes voor de raadsleden van te maken. Bij de gemeente Vlaardingen kreeg ik mogelijkheden om te studeren.

Bij elkaar heb ik zo'n dertien jaar avondstudie volgemaakt en ik heb daar ook verschillende functies mogen vervullen. En na Vlaardingen heb ik nog een paar jaar bij de DCMR gewerkt. Daar trouwens ook een bekende Maassluizer, onze alle Bert de Reuver, die een naaste collega van me was daar. En toen, in 2003, kwam de vacature van griffier voorbij. Er volgde een leuk sollicitatiegesprek met burgemeester Koos Karssen en fractievoorzitters en snel daarna kreeg ik te horen dat ik in Maassluis mocht komen werken. Ik heb geen dag spijt gehad van die keuze. Integendeel, ik heb altijd gezegd dat dit de mooiste baan is die ik heb gehad en dat geldt eigenlijk nog steeds zo. Komende donderdag, 1 juni, is het dan inderdaad precies twintig jaar geleden dat ik in Maassluis ben begonnen. Een beetje onwennig nog, want je moest die rol nog zien te vinden en je meerwaarde zien te bewijzen. Er is al eerder over gesproken. En in de twintig jaar is er natuurlijk ook veel gebeurd. Daar hebben ook meerdere mensen iets over gezegd. Maar ik denk inderdaad dus aan een nieuwe werkwijze van de gemeenteraad, die we eigenlijk nog steeds hebben, de omslag van papier naar digitaal werken en ook de ondersteuning die ik meerdere keren mocht leveren bij de coalitieonderhandelingen. Die zullen mij zeker bijblijven inderdaad.

Avond na avond en op zaterdagen even overleg voeren en vervolgens de juiste tekst op papier proberen te krijgen. Het was hard werken, voor iedereen trouwens, maar wel met resultaat. En ik ben er enorm trots op dat ik het vertrouwen kreeg om dit werk te doen. En dan nog zo'n project om niet te vergeten. Het werd ook al door Sjoerd genoemd. Het werven van een nieuwe burgemeester in 2015. Het was een procedure waar de fractievoorzitters onder leiding van Sjoerd een uitstekend team vormde en hecht met elkaar samenwerkten. En ik hoop echt van harte dat het ook zo zou gaan bij de volgende procedure voor een kroongenoemde burgemeester in Maassluis. Dit waren zomaar een paar voorbeelden, maar er is natuurlijk nog veel meer te noemen van dingen die ik hier heb gedaan. Net bijvoorbeeld Bonaire werd genoemd, het ondersteunen van de griffier daar, het VNG-congres waar we ontzettend geleerd hebben natuurlijk met zijn allen, maar het zijn allemaal de krenten uit de pap in het werken als griffier. Het zwaartepunt lag natuurlijk wel bij het werk rond de vergaderingen van de gemeenteraad, commissies en al die andere overlegorganen. Ik keek er altijd wel naar uit, want dat is waar je het als griffier voor doet. En dat zijn ook de momenten dat je contact hebt met de raadsleden die ik uiteindelijk allemaal als collega's heb gezien.

Veel debatten zijn er gevoerd, vaak gemoedelijk, maar soms op het scherpst van de snede. En laten we ervoor zorgen dat dat debat ook in die raadzaal blijft en niet voor social media via social media wordt gevoerd, want ik denk dat inwoners en politiek daar niet bij zijn gebaat. Ten slotte zit er allemaal bij elkaar om het beste te verkrijgen voor deze stad. We hebben één gezamenlijk doel. En dan kom ik aan bedanken. Met namen noemen, dan ga ik altijd de mist in dus dat doe ik maar niet, maar wel mijn dank uitspreken aan in ieder van de collega's in het stadhuis met die ik heb samengewerkt. En dan in het bijzonder de naaste collega's op de vierde verdieping van bestuurszaken, waar ook een aantal mensen wat lager in het stadhuis bivakkeren. Waaronder gemeentesecretaris Patrick Verstoep, waar ik de afgelopen periode echt heel plezierig mee samen gewerkt heb. Heel veel waardering ook voor de bodes en de mensen van het restaurant. Ik zie ze daarachter al met de hand opsteken. Maar ook zij waren er altijd als ik ze nodig had. En natuurlijk heel veel dank aan de naaste collega's van de griffie. De oud collega's zijn al genoemd, Renate en Manja, daar heb ik echt een hele fijne tijd mee beleefd. En dan nu met Eline en met Brigit. Ja, zonder zulke betrokken en loyale collega’s ben je als griffier helemaal nergens.

En nou, ik ben er ook zeker van dat mijn opvolger het uitstekend met jullie zal

kunnen vinden. Last but not least, alle raadsleden, steunraadsleden, wethouders en burgemeesters met wie ik recent, maar ook alweer wat langer geleden, samen heb gewerkt. Jullie hebben mij het vertrouwen gegeven en jullie waardering uitgesproken. Niet alleen vanmiddag, maar eigenlijk twintig jaar lang. En reken maar dat dat helpt om je werk gemotiveerd te doen. Beste mensen, het is zeker niet zo dat ik de dagen tot aan mijn pensioen heb afgeteld. Ik kijk terug op een hele fijne tijd met veel goede herinneringen en ik weet ook zeker dat ik het werk hier ga missen en ook de mensen die daarbij horen. Maar aan de andere kant ziet de toekomst er natuurlijk ook aantrekkelijk uit. En ik hoop samen met mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen er nog lang van te kunnen genieten. Ik ga eindigen. Het was me een eer en genoegen om voor de gemeenteraad van Maassluis te werken en ik wens iedereen alle goeds voor de toekomst. Dank je wel. En zoals gebruikelijk, dan is er volgens mij nu een borrel, hè? 4.

Sluiting De voorzitter: Je zou ook een goede voorzitter zijn René, want dat wou ik nog niet zeggen, van dat het nu tijd is voor de borrel. Goed. Ja beste mensen, dit is dan het einde van deze hele bijzondere raadsvergadering en de aanleiding is triest. Tegelijkertijd kunnen we volgens mij terugkijken op een prachtige periode en ik hoop dat René en zijn vrouw terugkijken op ook een heel mooi afscheid van deze gemeente. Nou, wat rest ons nog om nog even een glaasje met elkaar te drinken, een hapje te eten. En dan vraag ik iedereen om half acht weer terug te zijn, want we hebben vanavond om acht uur nog weer een bijzondere raadsvergadering, maar dan gaat het weer echt serieus worden. Goed. René, nogmaals, het ga je heel goed en ik zou zeggen, ga jij als eerste richting de kantine.