260608 Inspreektekst inwoner de tasjesdief-wet betaalbare huur en bibob.pdf

Inspreektekst gemeenteraad (Alleen de uitgesproken tekst geldt) Voorzitter, leden van de raad, Het bestuursrecht kent geen emoties. Het is zoals beton — het bindt, het hard, het buigt niet. Beton = 1 deel cement 2 delen zand en 3 delen grint (en 0,5 deel water voor de bereiding) Dat weten wij, en wij aanvaarden het. Maar zelfs beton heeft een grens. Er werd op donderdagmorgen 5 juni, op of omstreeks 10.30 uur, een dame van 89 jaar opgeroepen naar het stadhuis (Greetje Dokter SL 126). Niet om koffie te drinken, niet om kennis te maken met de wethouder, maar om iets te ondertekenen. Wat precies? Dat werd haar niet uitgelegd. Of misschien wel uitgelegd, op de manier waarop men iets uitlegt volgens het paradigma van wijlen Johan Cruiff; “Als ik wilde dat je het begreep dan had ik het wel duidelijk uitgelegd.” Want dat is het punt, voorzitter. Dat is precies het punt. Men rekende op haar onkunde, en op vriendelijkheid. Men rekende op haar vertrouwen in de overheid, dat stille, generatiegebonden vertrouwen van mensen die zijn opgegroeid in een tijd dat de gemeente nog een gezicht had. En van dat vertrouwen werd gebruik gemaakt. In dit geval zelfs misbruik gemaakt. En dat doet dan weer denken aan een tasjesdief op een fatbike. Zij of Hij, die hier op woensdagmiddag op de markt niet een sterke man aanvalt maar het oudere vrouwtje dat rustig naar haar huis loopt op de Scholtenlaan.

Onze jeugdige fatbiker doet dit niet omdat deze moedig is, maar omdat het rekent op kwetsbaarheid. Zo, en niet anders, moet dit worden benoemd. Wij weten nog niet wat er op dat ondertekende papier stond. Maar wij gaan het te weten komen, via een WOO-verzoek, netjes, ordelijk, binnen de kaders van de wet en art. 3 lid b van onze statuten. Want de overheid wordt niet boos; maar op een overheid worden wij ook niet boos. Maar uw college van B&W is hier wel verantwoordelijk voor. En deze raad is het orgaan dat haar daarop aanspreekt. Dit is geen vraag aan een wethouder; dit is een vraag naar fatsoen Wij vragen u dan ook, voorzitter: stel de vragen die gesteld moeten worden volgens de wet Bibob. En morgen in de commissie ruimte de vragen over de Wet betaalbare huur hoe die worden gehandhaafd, huurders worden onder druk gezet, Het systeem van huren in Nederland draait op angst, angst voor een overheid die soms de figuur aanneemt van een tasjesdief. Er komt een moment waarop men zich moet afvragen: wanneer is genoeg, genoeg? Dank u wel.