Inspreekreactie dhr. Koedijk
Tekst van het document
Dag!
Dank u voorzitter. Geachte Raad! En luisteraars en kijkers.
Jaren terug was er naast de sportvelden in Brummen een vluchtelingenkamp. Zo maakte ik kennis met een Angolees. Hij vertelde eens huilend aan mijn keukentafel hoe hij had gezien hoe een massagraf met een shovel werd dichtgeschoven. Ik heb hem eens gevraagd me te helpen een stapel hout op te latten. Binnen een uur waren we klaar. Ik vroeg hem wat hij wilde hebben. Hij hoefde niks. Hij zei: dank God. In de kerk werd toen elke week een uitstekende maaltijd voor de vluchtelingen verzorgd. Zo raakte ik aan de praat met een dominee uit Congo. Hij zei: je naaste is een afgezant van God. Behandel hem alsof je alles aan hem te danken hebt. Ik zat toen naast hem. Zo was ik best wel trots op Brummen. Vluchtelingen werden gastvrij ontvangen. Ik voelde me hier thuis. Waar ik veel later achter kwam: het is ook gebeurd dat er 5000 vluchtelingen in deze gemeente werden opgevangen. Die sliepen en aten bij de mensen thuis. Terwijl in de hele gemeente toen nog maar 10.000 mensen woonden. Door af en toe een praatje te maken en wat te lezen groeit mijn historisch besef. En mijn respect voor wat Brummenaren ooit gedaan hebben.